മിഴികളിൽ വിരിഞ്ഞ വസന്തം

Start with your love

*✿═══════════════✿*    

            *മിഴികളിൽ വിരിഞ്ഞ വസന്തം*

        പാർട്ട്‌ :ഒന്ന് 

https://mihraskoduvally123.blogspot.com/2026/06/blog-post.html

*✿═══════════════✿*

        

         ക്യാമ്പസിന്റെ ഗേറ്റിലൂടെ രാവിലെ സൂര്യപ്രകാശം പതുക്കെ ഒഴുകിയെത്തുകയായിരുന്നു.

ഇളം തെന്നൽ വീശാനും മറന്നിട്ടില്ല,

പുതിയ അക്കാദമിക് വർഷത്തിന്റെ ആദ്യ ദിവസം.

പുതിയ മുഖങ്ങൾ. പുതിയ സൗഹൃദങ്ങൾ. പുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾ.

ക്യാമ്പസിലെ വലിയ മഴമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ലൂല തന്റെ അഡ്മിഷൻ ഫോം വീണ്ടും വീണ്ടും പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു.

"ബി.എ ഇംഗ്ലീഷ്... ക്ലാസ് റൂം നമ്പർ 204..."

അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ചുറ്റും നോക്കി.

അപ്പോഴാണ്...

പിറകിൽ നിന്ന് ആരോ വന്ന് അവളിൽ ഇടിച്ചത്.

കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ഫയലുകൾ താഴെ വീണു.

"ഓഹ്... സോറി!"

ഒരു യുവാവിന്റെ ശബ്ദം.

ലൂല തല ഉയർത്തി നോക്കി.

വെളുത്ത ഷർട്ടും ബ്ലാക്ക് ബാഗും ധരിച്ച ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ.

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു.

"കാണാതെ പോയി... ശരിക്കും സോറി..."

അവൻ താഴെ വീണ പേപ്പറുകൾ എടുത്തുകൊടുത്തു.

"ഇറ്റ്‌സ് ഒക്കെ..."

ലൂല ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

"ഞാൻ ആസിം."

"ലൂല."

രണ്ട് പേരും ഒരു നിമിഷം പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു.

അപരിചിതരായിരുന്നെങ്കിലും എന്തോ ഒരു പരിചിതത്വം.എവിടെയോ കണ്ട പോലെ അല്ലെങ്കിലും ഒരിക്കലും കണ്ടില്ലേലും ചിലരെയൊക്കെ കാണുമ്പോൾ അങ്ങനെയൊരു തോന്നലാണ് ചിലപ്പോൾ അവരോട് സാദൃഷ്യമുള്ളവരെ നാം എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടതായിരിക്കാം...

പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം...

"ആസിം... ഇവിടെ ആയിരുന്നോ?"

ദൂരെ നിന്ന് ഓടിവന്നത് അർസൽ ആരാഞ്ഞു.

"ബ്രോ... ക്ലാസ് തുടങ്ങി അഞ്ചു മിനിറ്റായി!"

"അല്ലോഹ് !"

ആസിം ചിരിച്ചു.

"ഓക്കേ ലൂല... പിന്നെ കാണാം."

അവൻ ഓടിപ്പോയി.

ലൂല അറിയാതെ തന്നെ അവൻ പോയ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

"ഹേയ്..."

പിന്നിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ശബ്ദം.

അതായിരുന്നു നുഹ.

"നീയും ഫസ്റ്റ് ഇയർ ആണോ?"

"അതെ..."

"ഞാനും. ഫ്രണ്ട്സ്?"

നുഹ കൈ നീട്ടി.

ലൂല ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈ കൊടുത്തു.

"ഫ്രണ്ട്സ്."

അവരുടെ സൗഹൃദത്തിന്റെ തുടക്കം അങ്ങനെ ആയിരുന്നു.

---

ലഞ്ച് ബ്രേക്ക്.

കാന്റീൻ പതിവുപോലെ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ശബ്ദം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു.

നുഹയും ലൂലയും ഒരു ടേബിളിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ഒരു പെൺകുട്ടി വന്നത്.

"ഇവിടെ ഇരുന്നോട്ടേ?"

"ഷുവർ."

"ഞാൻ സന."

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.

അങ്ങനെ ആ ദിവസം തന്നെ മൂന്ന് പെൺകുട്ടികൾ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായി.

ലൂല. നുഹ. സന.

മൂവരും സംസാരിച്ച് ചിരിക്കുമ്പോൾ മറുവശത്തെ ടേബിളിൽ നിന്ന് മൂന്ന് ആൺകുട്ടികൾ അവരെ ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു.

ആസിം. അർസൽ. സിനാൻ.

"ആ ബ്ലൂ ഹിജാബ്..."

സിനാൻ പറഞ്ഞു.

"ആര്?"

"സന."

അർസൽ ചിരിച്ചു.

"ഫസ്റ്റ് ഡേ തന്നെ തുടങ്ങിയോ?"

"മിണ്ടാതിരിക്ക്."

സിനാൻ മുഖം തിരിച്ചു.

അത് കണ്ട ആസിമും അർസലും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

---

വൈകുന്നേരം.

ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു.

മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങുന്ന ലക്ഷണങ്ങൾ.

ലൂല ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് ശക്തമായ കാറ്റ് വീശി.

അവളുടെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പേപ്പർ പറന്നു പോയി.

"അയ്യോ!"

അവൾ അതിന് പിന്നാലെ ഓടി.

പക്ഷേ പേപ്പർ റോഡിലേക്ക് വീണു.

അപ്പോൾ...

ആരോ അത് എടുത്തു.

ലൂല അടുത്തെത്തി.

അവൾ അമ്പരന്നു.

അത് വീണ്ടും ആസിം തന്നെയായിരുന്നു.

"ഇന്ന് രണ്ടാമത്തെ തവണയാണ് നമ്മൾ കാണുന്നത്."

ആസിം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ലൂലയും അറിയാതെ ചിരിച്ചു.

"അതെ..."

"ഇനി മൂന്നാമത്തെ തവണയും കാണുമോ?"

അവൻ തമാശയായി ചോദിച്ചു.

"അറിയില്ല."

"ഞാൻ കാത്തിരിക്കാം."

ആസിം പറഞ്ഞപ്പോൾ ലൂലയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.

അതേസമയം മഴയുടെ ആദ്യ തുള്ളി നിലത്തുവീണു.

ആകാശം ഇരുണ്ടു.

പക്ഷേ ലൂലയുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ മനോഹരമായ ഒരു വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞിരുന്നു...

മിഴികളിൽ വിരിഞ്ഞ വസന്തം

ക്യാമ്പസ്‌ ജീവിതം മനോഹരമാക്കാൻ ഓരോ ദിനവും അവർ മറന്നില്ലെന്ന് വേണം പറയാൻ നടത്തത്തിലും ഇരുത്തത്തിലും അവരിൽ അത് പ്രകടമായിരുന്നു താനും,

പുതിയ സൗഹൃദങ്ങൾ പുതിയ അനുഭവങ്ങിലൂടെ പുതിയ മാറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു,

കോളേജ് തുടങ്ങിയിട്ട് രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ആദ്യ ദിവസത്തെ പരിചയക്കുറവും അപരിചിതത്വവും പതിയെ മാറി എല്ലാവരും ക്യാമ്പസ് ജീവിതത്തോട് ഇണങ്ങി തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ലൂല, നുഹ, സന...

മൂവരും ഇപ്പോൾ ക്യാമ്പസിൽ ഒരുമിച്ചല്ലാതെ കാണാറില്ല.

അതുപോലെ തന്നെ ആസിം, അർസൽ, സിനാൻ എന്നിവരും.

എന്നാൽ ആദ്യ ദിവസം ഉണ്ടായ ചെറിയ കണ്ടുമുട്ടലിന് ശേഷം ലൂലയും ആസിമും തമ്മിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും സംഭവിച്ചിരുന്നില്ല.

കണ്ടാൽ ഒരു പുഞ്ചിരി.

ചിലപ്പോൾ ഒരു "ഹായ്".

അത്ര മാത്രം.

---

ഒരു ദിവസം രാവിലെ.

ഇംഗ്ലീഷ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ ഒരു അനൗൺസ്മെന്റ് വന്നു.

"ഫസ്റ്റ് ഇയർ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ഗ്രൂപ്പ് പ്രെസന്റേഷൻ ഉണ്ടായിരിക്കും. ഓരോ ഗ്രൂപ്പിലും ആറ് അംഗങ്ങൾ."

വിദ്യാർത്ഥികൾ ഓരോരുത്തരും ഗ്രൂപ്പുകൾ ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി.

കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം ലിസ്റ്റ് പുറത്തുവന്നു.

ലൂല ലിസ്റ്റിലേക്ക് നോക്കി.

അവളുടെ ഗ്രൂപ്പിൽ...

ലൂല. നുഹ. സന. ആസിം. അർസൽ. സിനാൻ.

"ഇതെന്താ...!"

നുഹ ചിരിച്ചു.

"ഇനി ഇവരുടെ ശല്യം സഹിക്കേണ്ടി വരും."

"ഞങ്ങളാണോ ശല്യം?"

അർസൽ പിന്നിൽ നിന്ന് ചോദിച്ചു.

"അല്ലേ?"

"നൂറ് ശതമാനം അല്ല."

"ആയിരം ശതമാനം ആണ്."

അത് കേട്ട് എല്ലാവരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

അങ്ങനെ അവരുടെ സൗഹൃദത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ തുടക്കം സംഭവിച്ചു.

---

ഗ്രൂപ്പ് പ്രോജക്ടിനായി ലൈബ്രറിയിൽ ഒത്തുകൂടാൻ തീരുമാനിച്ചു.

കോളേജിലെ ഏറ്റവും ശാന്തമായ സ്ഥലം.

പക്ഷേ...

അവർ വന്നതോടെ ആ ശാന്തതയ്ക്ക് ചെറിയൊരു വിടവാങ്ങൽ ലഭിച്ചു.

"ആദ്യം ആരെങ്കിലും ജോലി ചെയ്യുമോ?"

ലൂല ചോദിച്ചു.

"ഞാൻ മേൽനോട്ടം വഹിക്കാം."

അർസൽ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.

"അതെന്താ ജോലി?"

നുഹ ചോദിച്ചു.

"നിങ്ങൾ ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കുക."

എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.

"ഇവനെ പുറത്താക്കാം."

സന അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.

"ഞാനും അതാണ് വിചാരിച്ചത്."

സിനാനും കൂട്ടിച്ചേർത്തു.

---

പ്രോജക്ട് തയ്യാറാക്കുന്നതിനിടെ അവർ പരസ്പരം കൂടുതൽ അറിയാൻ തുടങ്ങി.

ലൂലക്ക് പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാൻ ഇഷ്ടമാണ്.

നുഹയ്ക്ക് പാട്ടുകൾ.

സനയ്ക്ക് ഫോട്ടോഗ്രഫി.

ആസിമിന് യാത്രകൾ.

അർസലിന് തമാശകൾ.

സിനാന് സ്കെച്ചിങ്.

ഓരോ ദിവസവും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പ്രണയമൊന്നുമില്ല.

പക്ഷേ നല്ലൊരു സൗഹൃദം വളരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

---

ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച.

ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും കാന്റീനിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് കോളേജിൽ പെട്ടെന്ന് വൈദ്യുതി പോയത്.

അഞ്ച് മിനിറ്റ്.

പത്ത് മിനിറ്റ്.

ഇരുപത് മിനിറ്റ്.

മഴയും തുടങ്ങി.

അതിനാൽ വിദ്യാർത്ഥികൾ പലരും കാന്റീനിൽ തന്നെ കുടുങ്ങി.

"ഇനി എന്ത് ചെയ്യും?"

സന ചോദിച്ചു.

"ഒരു ഗെയിം കളിക്കാം."

ആസിം പറഞ്ഞു.

"ഏത് ഗെയിം?"

"സത്യമോ ധൈര്യമോ."

"അയ്യോ!"

ലൂല ചിരിച്ചു.

"ഇത് പണിയാകും."

എന്നാലും എല്ലാവരും സമ്മതിച്ചു.

കളി തുടങ്ങി.

ആദ്യം സിനാന്റെ ടേൺ.

പിന്നെ സനയുടെ.

അങ്ങനെ ഓരോരുത്തരുടേയും.

ചിരിയും കളിയും കൊണ്ട് സമയം പോയി.

പക്ഷേ അർസലിന്റെ ടേൺ വന്നപ്പോൾ...

ആസിം ചോദിച്ചു.

"നിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പേടി എന്താണ്?"

അർസൽ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.

സാധാരണ എപ്പോഴും തമാശ പറയുന്ന അവൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഗൗരവത്തിലായി.

"എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആളുകളെ നഷ്ടപ്പെടുന്നത്."

ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ എല്ലാവരും കുറച്ച് നേരം നിശബ്ദരായി.

ആ നിമിഷമാണ് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്...

ചിരിയുടെ പിന്നിൽ ഓരോരുത്തർക്കും സ്വന്തം കഥകളുണ്ടെന്ന്.

പിന്നെ ആരും കൂടുതലൊന്നും സംസാരിച്ചില്ല.

---

അന്ന് വൈകുന്നേരം.

മഴ കുറഞ്ഞിരുന്നു.

കോളേജിന്റെ വരാന്തയിലൂടെ എല്ലാവരും നടക്കുകയായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് ഒരു ചെറിയ പൂച്ചക്കുട്ടി മഴവെള്ളത്തിൽ വിറച്ച് നിൽക്കുന്നത് ലൂല കണ്ടു.

"അല്ലോഹ് ..."

അവൾ ഉടൻ അതിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.

ബാഗിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ ടവൽ എടുത്ത് പൂച്ചക്കുട്ടിയെ തുടച്ചു.

മറ്റുള്ളവരും അടുത്തെത്തി.

"ഇതിന് വിശക്കുന്നുണ്ടാവും."

സന പറഞ്ഞു.

സിനാൻ കാന്റീനിൽ നിന്ന് ബിസ്കറ്റ് വാങ്ങി കൊണ്ടുവന്നു.

അത് കണ്ട പൂച്ചക്കുട്ടി  അവരുടെ പാതങ്ങളോട് ഉരച്ചു നടക്കാൻ തുടങ്ങി.

"ഇതിനെ എന്ത് പേരിടും?"

നുഹ ചോദിച്ചു.

"ക്യാമ്പസ്."

ആസിം പറഞ്ഞു.

"എന്തിന്?"

"ഇത് നമ്മളെ എല്ലാരെയും ഇവിടെ ഒന്നിപ്പിച്ചല്ലോ."

ആ മറുപടി കേട്ട് എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.

പക്ഷേ ലൂല മാത്രം ഒരു നിമിഷം ആസിമിനെ നോക്കി.

പ്രണയത്തോടെ അല്ല.

ബഹുമാനത്തോടെ.

കൂടുതൽ പക്വമായി പെരുമാറാനുമുള്ള അവന്റെ കഴിവിനെ അവൾ അംഗീകരിച്ചു.

മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ അറിയുന്ന ഒരാളുമാണ് അവനത് സാഹചര്യത്തിനനുസരിച്ചു തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട് 

.

---

ആ ദിവസം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ ആറുപേരുടെയും വാട്സ്ആപ്പ് ഗ്രൂപ്പിൽ ഒരു പുതിയ മെസേജ് വന്നു.

"THE CAMPUS GANG" 🎓✨

ഗ്രൂപ്പ് സൃഷ്ടിച്ചത് : അർസൽ.

ഗ്രൂപ്പ് ഡിസ്ക്രിപ്ഷൻ :

"Assignment ചെയ്യാൻ ഉണ്ടാക്കിയ ഗ്രൂപ്പ്. ഇപ്പോൾ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ശല്യം ചെയ്യാനുള്ള ഗ്രൂപ്പ്."

അത് വായിച്ചപ്പോൾ എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.

അറിയാതെ തന്നെ...

ആറ് അപരിചിതർ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

എന്നാൽ...

അവരിൽ ആരും അറിയുന്നില്ലായിരുന്നു.

അടുത്ത ആഴ്ച കോളേജിൽ നടക്കാനിരിക്കുന്ന ഒരു സംഭവം അവരുടെ ജീവിതത്തെ പൂർണ്ണമായും മാറ്റിമറിക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന്...

              *തുടരും*

       *✍🏻Mihras koduvally*

◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾