മിഴികളിൽ വിരിഞ്ഞ വസന്തം

Start with your love

*✿═══════════════✿*    

            *മിഴികളിൽ വിരിഞ്ഞ വസന്തം*

        പാർട്ട്‌ :ഒന്ന് 

https://mihraskoduvally123.blogspot.com/2026/06/blog-post.html

*✿═══════════════✿*

        

         ക്യാമ്പസിന്റെ ഗേറ്റിലൂടെ രാവിലെ സൂര്യപ്രകാശം പതുക്കെ ഒഴുകിയെത്തുകയായിരുന്നു.

ഇളം തെന്നൽ വീശാനും മറന്നിട്ടില്ല,

പുതിയ അക്കാദമിക് വർഷത്തിന്റെ ആദ്യ ദിവസം.

പുതിയ മുഖങ്ങൾ. പുതിയ സൗഹൃദങ്ങൾ. പുതിയ സ്വപ്നങ്ങൾ.

ക്യാമ്പസിലെ വലിയ മഴമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ലൂല തന്റെ അഡ്മിഷൻ ഫോം വീണ്ടും വീണ്ടും പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു.

"ബി.എ ഇംഗ്ലീഷ്... ക്ലാസ് റൂം നമ്പർ 204..."

അവൾ സ്വയം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ചുറ്റും നോക്കി.

അപ്പോഴാണ്...

പിറകിൽ നിന്ന് ആരോ വന്ന് അവളിൽ ഇടിച്ചത്.

കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ഫയലുകൾ താഴെ വീണു.

"ഓഹ്... സോറി!"

ഒരു യുവാവിന്റെ ശബ്ദം.

ലൂല തല ഉയർത്തി നോക്കി.

വെളുത്ത ഷർട്ടും ബ്ലാക്ക് ബാഗും ധരിച്ച ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ.

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേക തിളക്കം ഉണ്ടായിരുന്നു.

"കാണാതെ പോയി... ശരിക്കും സോറി..."

അവൻ താഴെ വീണ പേപ്പറുകൾ എടുത്തുകൊടുത്തു.

"ഇറ്റ്‌സ് ഒക്കെ..."

ലൂല ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

"ഞാൻ ആസിം."

"ലൂല."

രണ്ട് പേരും ഒരു നിമിഷം പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു.

അപരിചിതരായിരുന്നെങ്കിലും എന്തോ ഒരു പരിചിതത്വം.എവിടെയോ കണ്ട പോലെ അല്ലെങ്കിലും ഒരിക്കലും കണ്ടില്ലേലും ചിലരെയൊക്കെ കാണുമ്പോൾ അങ്ങനെയൊരു തോന്നലാണ് ചിലപ്പോൾ അവരോട് സാദൃഷ്യമുള്ളവരെ നാം എവിടെയെങ്കിലും കണ്ടതായിരിക്കാം...

പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം...

"ആസിം... ഇവിടെ ആയിരുന്നോ?"

ദൂരെ നിന്ന് ഓടിവന്നത് അർസൽ ആരാഞ്ഞു.

"ബ്രോ... ക്ലാസ് തുടങ്ങി അഞ്ചു മിനിറ്റായി!"

"അല്ലോഹ് !"

ആസിം ചിരിച്ചു.

"ഓക്കേ ലൂല... പിന്നെ കാണാം."

അവൻ ഓടിപ്പോയി.

ലൂല അറിയാതെ തന്നെ അവൻ പോയ വഴിയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

"ഹേയ്..."

പിന്നിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ശബ്ദം.

അതായിരുന്നു നുഹ.

"നീയും ഫസ്റ്റ് ഇയർ ആണോ?"

"അതെ..."

"ഞാനും. ഫ്രണ്ട്സ്?"

നുഹ കൈ നീട്ടി.

ലൂല ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കൈ കൊടുത്തു.

"ഫ്രണ്ട്സ്."

അവരുടെ സൗഹൃദത്തിന്റെ തുടക്കം അങ്ങനെ ആയിരുന്നു.

---

ലഞ്ച് ബ്രേക്ക്.

കാന്റീൻ പതിവുപോലെ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ശബ്ദം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു.

നുഹയും ലൂലയും ഒരു ടേബിളിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് അവരുടെ അടുത്തേക്ക് ഒരു പെൺകുട്ടി വന്നത്.

"ഇവിടെ ഇരുന്നോട്ടേ?"

"ഷുവർ."

"ഞാൻ സന."

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.

അങ്ങനെ ആ ദിവസം തന്നെ മൂന്ന് പെൺകുട്ടികൾ അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായി.

ലൂല. നുഹ. സന.

മൂവരും സംസാരിച്ച് ചിരിക്കുമ്പോൾ മറുവശത്തെ ടേബിളിൽ നിന്ന് മൂന്ന് ആൺകുട്ടികൾ അവരെ ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു.

ആസിം. അർസൽ. സിനാൻ.

"ആ ബ്ലൂ ഹിജാബ്..."

സിനാൻ പറഞ്ഞു.

"ആര്?"

"സന."

അർസൽ ചിരിച്ചു.

"ഫസ്റ്റ് ഡേ തന്നെ തുടങ്ങിയോ?"

"മിണ്ടാതിരിക്ക്."

സിനാൻ മുഖം തിരിച്ചു.

അത് കണ്ട ആസിമും അർസലും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

---

വൈകുന്നേരം.

ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുകയായിരുന്നു.

മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങുന്ന ലക്ഷണങ്ങൾ.

ലൂല ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് ശക്തമായ കാറ്റ് വീശി.

അവളുടെ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു പേപ്പർ പറന്നു പോയി.

"അയ്യോ!"

അവൾ അതിന് പിന്നാലെ ഓടി.

പക്ഷേ പേപ്പർ റോഡിലേക്ക് വീണു.

അപ്പോൾ...

ആരോ അത് എടുത്തു.

ലൂല അടുത്തെത്തി.

അവൾ അമ്പരന്നു.

അത് വീണ്ടും ആസിം തന്നെയായിരുന്നു.

"ഇന്ന് രണ്ടാമത്തെ തവണയാണ് നമ്മൾ കാണുന്നത്."

ആസിം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ലൂലയും അറിയാതെ ചിരിച്ചു.

"അതെ..."

"ഇനി മൂന്നാമത്തെ തവണയും കാണുമോ?"

അവൻ തമാശയായി ചോദിച്ചു.

"അറിയില്ല."

"ഞാൻ കാത്തിരിക്കാം."

ആസിം പറഞ്ഞപ്പോൾ ലൂലയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.

അതേസമയം മഴയുടെ ആദ്യ തുള്ളി നിലത്തുവീണു.

ആകാശം ഇരുണ്ടു.

പക്ഷേ ലൂലയുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ മനോഹരമായ ഒരു വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞിരുന്നു...

മിഴികളിൽ വിരിഞ്ഞ വസന്തം

ക്യാമ്പസ്‌ ജീവിതം മനോഹരമാക്കാൻ ഓരോ ദിനവും അവർ മറന്നില്ലെന്ന് വേണം പറയാൻ നടത്തത്തിലും ഇരുത്തത്തിലും അവരിൽ അത് പ്രകടമായിരുന്നു താനും,

പുതിയ സൗഹൃദങ്ങൾ പുതിയ അനുഭവങ്ങിലൂടെ പുതിയ മാറ്റങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കുന്നു,

കോളേജ് തുടങ്ങിയിട്ട് രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

ആദ്യ ദിവസത്തെ പരിചയക്കുറവും അപരിചിതത്വവും പതിയെ മാറി എല്ലാവരും ക്യാമ്പസ് ജീവിതത്തോട് ഇണങ്ങി തുടങ്ങിയിരുന്നു.

ലൂല, നുഹ, സന...

മൂവരും ഇപ്പോൾ ക്യാമ്പസിൽ ഒരുമിച്ചല്ലാതെ കാണാറില്ല.

അതുപോലെ തന്നെ ആസിം, അർസൽ, സിനാൻ എന്നിവരും.

എന്നാൽ ആദ്യ ദിവസം ഉണ്ടായ ചെറിയ കണ്ടുമുട്ടലിന് ശേഷം ലൂലയും ആസിമും തമ്മിൽ പ്രത്യേകിച്ച് ഒന്നും സംഭവിച്ചിരുന്നില്ല.

കണ്ടാൽ ഒരു പുഞ്ചിരി.

ചിലപ്പോൾ ഒരു "ഹായ്".

അത്ര മാത്രം.

---

ഒരു ദിവസം രാവിലെ.

ഇംഗ്ലീഷ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ ഒരു അനൗൺസ്മെന്റ് വന്നു.

"ഫസ്റ്റ് ഇയർ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ഗ്രൂപ്പ് പ്രെസന്റേഷൻ ഉണ്ടായിരിക്കും. ഓരോ ഗ്രൂപ്പിലും ആറ് അംഗങ്ങൾ."

വിദ്യാർത്ഥികൾ ഓരോരുത്തരും ഗ്രൂപ്പുകൾ ഉണ്ടാക്കാൻ തുടങ്ങി.

കുറച്ച് സമയത്തിന് ശേഷം ലിസ്റ്റ് പുറത്തുവന്നു.

ലൂല ലിസ്റ്റിലേക്ക് നോക്കി.

അവളുടെ ഗ്രൂപ്പിൽ...

ലൂല. നുഹ. സന. ആസിം. അർസൽ. സിനാൻ.

"ഇതെന്താ...!"

നുഹ ചിരിച്ചു.

"ഇനി ഇവരുടെ ശല്യം സഹിക്കേണ്ടി വരും."

"ഞങ്ങളാണോ ശല്യം?"

അർസൽ പിന്നിൽ നിന്ന് ചോദിച്ചു.

"അല്ലേ?"

"നൂറ് ശതമാനം അല്ല."

"ആയിരം ശതമാനം ആണ്."

അത് കേട്ട് എല്ലാവരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

അങ്ങനെ അവരുടെ സൗഹൃദത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ തുടക്കം സംഭവിച്ചു.

---

ഗ്രൂപ്പ് പ്രോജക്ടിനായി ലൈബ്രറിയിൽ ഒത്തുകൂടാൻ തീരുമാനിച്ചു.

കോളേജിലെ ഏറ്റവും ശാന്തമായ സ്ഥലം.

പക്ഷേ...

അവർ വന്നതോടെ ആ ശാന്തതയ്ക്ക് ചെറിയൊരു വിടവാങ്ങൽ ലഭിച്ചു.

"ആദ്യം ആരെങ്കിലും ജോലി ചെയ്യുമോ?"

ലൂല ചോദിച്ചു.

"ഞാൻ മേൽനോട്ടം വഹിക്കാം."

അർസൽ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.

"അതെന്താ ജോലി?"

നുഹ ചോദിച്ചു.

"നിങ്ങൾ ജോലി ചെയ്യുന്നുണ്ടോ എന്ന് നോക്കുക."

എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.

"ഇവനെ പുറത്താക്കാം."

സന അഭിപ്രായപ്പെട്ടു.

"ഞാനും അതാണ് വിചാരിച്ചത്."

സിനാനും കൂട്ടിച്ചേർത്തു.

---

പ്രോജക്ട് തയ്യാറാക്കുന്നതിനിടെ അവർ പരസ്പരം കൂടുതൽ അറിയാൻ തുടങ്ങി.

ലൂലക്ക് പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കാൻ ഇഷ്ടമാണ്.

നുഹയ്ക്ക് പാട്ടുകൾ.

സനയ്ക്ക് ഫോട്ടോഗ്രഫി.

ആസിമിന് യാത്രകൾ.

അർസലിന് തമാശകൾ.

സിനാന് സ്കെച്ചിങ്.

ഓരോ ദിവസവും പുതിയ കാര്യങ്ങൾ കണ്ടെത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പ്രണയമൊന്നുമില്ല.

പക്ഷേ നല്ലൊരു സൗഹൃദം വളരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

---

ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച.

ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും കാന്റീനിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് കോളേജിൽ പെട്ടെന്ന് വൈദ്യുതി പോയത്.

അഞ്ച് മിനിറ്റ്.

പത്ത് മിനിറ്റ്.

ഇരുപത് മിനിറ്റ്.

മഴയും തുടങ്ങി.

അതിനാൽ വിദ്യാർത്ഥികൾ പലരും കാന്റീനിൽ തന്നെ കുടുങ്ങി.

"ഇനി എന്ത് ചെയ്യും?"

സന ചോദിച്ചു.

"ഒരു ഗെയിം കളിക്കാം."

ആസിം പറഞ്ഞു.

"ഏത് ഗെയിം?"

"സത്യമോ ധൈര്യമോ."

"അയ്യോ!"

ലൂല ചിരിച്ചു.

"ഇത് പണിയാകും."

എന്നാലും എല്ലാവരും സമ്മതിച്ചു.

കളി തുടങ്ങി.

ആദ്യം സിനാന്റെ ടേൺ.

പിന്നെ സനയുടെ.

അങ്ങനെ ഓരോരുത്തരുടേയും.

ചിരിയും കളിയും കൊണ്ട് സമയം പോയി.

പക്ഷേ അർസലിന്റെ ടേൺ വന്നപ്പോൾ...

ആസിം ചോദിച്ചു.

"നിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പേടി എന്താണ്?"

അർസൽ ഒരു നിമിഷം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.

സാധാരണ എപ്പോഴും തമാശ പറയുന്ന അവൻ അപ്രതീക്ഷിതമായി ഗൗരവത്തിലായി.

"എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ട ആളുകളെ നഷ്ടപ്പെടുന്നത്."

ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ എല്ലാവരും കുറച്ച് നേരം നിശബ്ദരായി.

ആ നിമിഷമാണ് അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്...

ചിരിയുടെ പിന്നിൽ ഓരോരുത്തർക്കും സ്വന്തം കഥകളുണ്ടെന്ന്.

പിന്നെ ആരും കൂടുതലൊന്നും സംസാരിച്ചില്ല.

---

അന്ന് വൈകുന്നേരം.

മഴ കുറഞ്ഞിരുന്നു.

കോളേജിന്റെ വരാന്തയിലൂടെ എല്ലാവരും നടക്കുകയായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് ഒരു ചെറിയ പൂച്ചക്കുട്ടി മഴവെള്ളത്തിൽ വിറച്ച് നിൽക്കുന്നത് ലൂല കണ്ടു.

"അല്ലോഹ് ..."

അവൾ ഉടൻ അതിന്റെ അടുത്തേക്ക് ഓടി.

ബാഗിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ ടവൽ എടുത്ത് പൂച്ചക്കുട്ടിയെ തുടച്ചു.

മറ്റുള്ളവരും അടുത്തെത്തി.

"ഇതിന് വിശക്കുന്നുണ്ടാവും."

സന പറഞ്ഞു.

സിനാൻ കാന്റീനിൽ നിന്ന് ബിസ്കറ്റ് വാങ്ങി കൊണ്ടുവന്നു.

അത് കണ്ട പൂച്ചക്കുട്ടി  അവരുടെ പാതങ്ങളോട് ഉരച്ചു നടക്കാൻ തുടങ്ങി.

"ഇതിനെ എന്ത് പേരിടും?"

നുഹ ചോദിച്ചു.

"ക്യാമ്പസ്."

ആസിം പറഞ്ഞു.

"എന്തിന്?"

"ഇത് നമ്മളെ എല്ലാരെയും ഇവിടെ ഒന്നിപ്പിച്ചല്ലോ."

ആ മറുപടി കേട്ട് എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.

പക്ഷേ ലൂല മാത്രം ഒരു നിമിഷം ആസിമിനെ നോക്കി.

പ്രണയത്തോടെ അല്ല.

ബഹുമാനത്തോടെ.

കൂടുതൽ പക്വമായി പെരുമാറാനുമുള്ള അവന്റെ കഴിവിനെ അവൾ അംഗീകരിച്ചു.

മറ്റുള്ളവരുടെ കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ അറിയുന്ന ഒരാളുമാണ് അവനത് സാഹചര്യത്തിനനുസരിച്ചു തെളിയിച്ചിട്ടുണ്ട് 

.

---

ആ ദിവസം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ ആറുപേരുടെയും വാട്സ്ആപ്പ് ഗ്രൂപ്പിൽ ഒരു പുതിയ മെസേജ് വന്നു.

"THE CAMPUS GANG" 🎓✨

ഗ്രൂപ്പ് സൃഷ്ടിച്ചത് : അർസൽ.

ഗ്രൂപ്പ് ഡിസ്ക്രിപ്ഷൻ :

"Assignment ചെയ്യാൻ ഉണ്ടാക്കിയ ഗ്രൂപ്പ്. ഇപ്പോൾ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ ശല്യം ചെയ്യാനുള്ള ഗ്രൂപ്പ്."

അത് വായിച്ചപ്പോൾ എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.

അറിയാതെ തന്നെ...

ആറ് അപരിചിതർ നല്ല സുഹൃത്തുക്കളായി മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

എന്നാൽ...

അവരിൽ ആരും അറിയുന്നില്ലായിരുന്നു.

അടുത്ത ആഴ്ച കോളേജിൽ നടക്കാനിരിക്കുന്ന ഒരു സംഭവം അവരുടെ ജീവിതത്തെ പൂർണ്ണമായും മാറ്റിമറിക്കാൻ പോകുകയാണെന്ന്...

              *തുടരും*

       *✍🏻Mihras koduvally*

◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾

*✿═══════════════✿*   

             *മിഴികളിൽ വിരിഞ്ഞ വസന്തം*

            ഭാഗം : രണ്ട് 

 https://mihraskoduvally123.blogspot.com/2026/06/blog-post.html

*✿═══════════════✿*

     കോളേജിൽ പുതിയ ആഴ്ച ആരംഭിച്ചു.

മഴ മാറി തെളിഞ്ഞ ആകാശം ക്യാമ്പസിന് വേറിട്ടൊരു ഭംഗി നൽകിയിരുന്നു. മരച്ചുവട്ടിലെ ബെഞ്ചുകളിൽ ഇരുന്ന് പുസ്തകം വായിക്കുന്നവരും, കാന്റീനിലേക്ക് ഓടുന്നവരും, ഗ്രൗണ്ടിൽ ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കുന്നവരും... ഓരോ കോണും ജീവനുള്ള ചിത്രങ്ങൾ പോലെ തോന്നി.

ആറ് സുഹൃത്തുക്കളും ഇപ്പോൾ ക്യാമ്പസിന്റെ സ്ഥിരം കാഴ്ചയായിരുന്നു.

ഒരാൾ വൈകിയാൽ മറ്റുള്ളവർ കാത്തുനിൽക്കും. ഒരാൾക്ക് അസൈൻമെന്റ് പൂർത്തിയാകാതിരുന്നാൽ ബാക്കിയുള്ളവർ സഹായിക്കും. അറിയാതെ തന്നെ അവർ പരസ്പരം ആശ്രയിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് പ്രോജക്ടുമായി ബന്ധപ്പെട്ട വിവരങ്ങൾ ശേഖരിക്കാൻ അവർ കോളേജിന് പുറത്തുള്ള പഴയ പബ്ലിക് ലൈബ്രറിയിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചു.

യാത്രയ്ക്കിടയിലും ചിരിയും കളിയും നിറഞ്ഞിരുന്നു.

ലൈബ്രറിയിൽ ഓരോരുത്തരും പുസ്തകങ്ങൾ തിരയുമ്പോൾ, ലൂലയുടെ ശ്രദ്ധ പഴയൊരു രജിസ്റ്ററിലേക്കെത്തി.

പൊടിപിടിച്ചിരുന്ന ആ രജിസ്റ്ററിനുള്ളിൽ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ.

അവൾ അത് തുറന്നു നോക്കി.

പതിനഞ്ച് വർഷം മുൻപ് നടന്ന ഒരു കോളേജ് ആർട്സ് ഫെസ്റ്റിന്റെ ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോ.

അതിൽ നിന്നൊരു മുഖം അവളെ അതിശയിപ്പിച്ചു.

വീട്ടിലെ പഴയ ആൽബത്തിൽ കണ്ടിട്ടുള്ള സ്വന്തം അമ്മയുടെ ചെറുപ്പകാല ചിത്രം അതിലുണ്ടായിരുന്നു.

"അമ്മ ഇവിടെ പഠിച്ചിരുന്നോ...?"

ആ ചിന്ത അവളെ ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദയാക്കി.

ഫോട്ടോയുടെ മറുവശത്ത് ഒരു വരി മാത്രം എഴുതിയിരുന്നു.

"ചില സൗഹൃദങ്ങൾ സമയത്തിന് പോലും മായ്ക്കാൻ കഴിയില്ല..."

അവൾ ആ ഫോട്ടോ സൂക്ഷിച്ച് വീണ്ടും രജിസ്റ്ററിനുള്ളിൽ വെച്ചു.

പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി.

എല്ലാവരും അടുത്തുള്ള ബസ് ഷെൽട്ടറിലേക്ക് ഓടി.

അവിടെ അവർ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നില്ല.

ഏകദേശം പത്ത് വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

ചുറ്റും നോക്കിയിട്ടും കൂടെയാരെയും കാണാനായില്ല.

സന കുട്ടിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

നുഹ വെള്ളം നൽകി.

ആസിം സമീപത്തെ കടകളിൽ അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.

അർസലും സിനാനും രണ്ട് ദിശകളിലേക്ക് ഓടി.

കുറച്ച് മിനിറ്റുകൾക്ക് ശേഷം തിരക്കിനിടയിൽ മകനെ അന്വേഷിച്ച് പരിഭ്രാന്തയായി ഓടിവന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ ആസിം കണ്ടെത്തി.

അമ്മയും മകനും ഒന്നിച്ച നിമിഷം എല്ലാവരുടെയും മുഖത്ത് ആശ്വാസം നിറഞ്ഞു.

നന്ദി പറയാൻ പോലും ആ സ്ത്രീക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല.

ആ ചെറിയ സംഭവം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആറുപേരും ഒന്നും പറയാതെ പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു.

അവർക്ക് മനസ്സിലായി...

സൗഹൃദം ഒരുമിച്ച് സമയം ചെലവഴിക്കുന്നത് മാത്രമല്ല.

ആവശ്യമായ സമയത്ത് ശരിയായ കാര്യം ചെയ്യാൻ ഒരുമിച്ച് നിൽക്കുന്നതുമാണ്.

വൈകുന്നേരം കോളേജിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ മറ്റൊരു വാർത്ത അവരെ കാത്തിരുന്നു.

അടുത്ത മാസം നടക്കുന്ന ഇന്റർ കോളേജ് ഫെസ്റ്റിന് വിവിധ മത്സരങ്ങളിലേക്കുള്ള രജിസ്ട്രേഷൻ ആരംഭിച്ചിരുന്നു.

പാട്ട്, ഫോട്ടോഗ്രഫി, സ്കെച്ചിങ്, ഡിബേറ്റ്, ഷോർട്ട് ഫിലിം...

ഓരോരുത്തരുടെയും കണ്ണുകളിൽ പുതിയ ആവേശം തെളിഞ്ഞു.

അവർ പങ്കെടുക്കണമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു.

പക്ഷേ അതേ സമയം ക്യാമ്പസിന്റെ നോട്ടീസ് ബോർഡിന് സമീപം മറ്റൊരു അറിയിപ്പും പതിഞ്ഞിരുന്നു.

"ഫെസ്റ്റിന് മുന്നോടിയായി വിദ്യാർത്ഥികൾക്കായി രണ്ട് ദിവസത്തെ ഔട്ട്ഡോർ ക്യാമ്പ് സംഘടിപ്പിക്കുന്നു."

മിക്ക വിദ്യാർത്ഥികളും ആവേശത്തിലായിരുന്നു.

എന്നാൽ ആ അറിയിപ്പ് കണ്ട നിമിഷം...

ആസിമിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി പതിയെ മാഞ്ഞു.

മറ്റാരും അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

പക്ഷേ ലൂല ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.

എന്തുകൊണ്ടാണ് ഒരു സാധാരണ ക്യാമ്പ് എന്ന വാർത്ത പോലും അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കിയത്...?

ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം അറിയാൻ അധികം വൈകേണ്ടി വന്നില്ല...

മനോഹരമായ ആശയമാണ്. കഥയ്ക്ക് പുതിയൊരു ഊർജം നൽകാൻ ഒരു യുവ അധ്യാപകനെ അവതരിപ്പിക്കാം. പ്രണയ ത്രികോണം പോലെയല്ല, മറിച്ച് വിദ്യാർത്ഥികളുടെ വളർച്ചയിൽ സ്വാധീനം ചെലുത്തുന്ന, കർശനനാണെങ്കിലും ഉള്ളിൽ കരുതലുള്ള അധ്യാപകൻ. "താരിഖ്" എന്ന പേര് മികച്ചതാണ്.

തിങ്കളാഴ്ച.

കോളേജ് ക്യാമ്പസ് പതിവിലും നേരത്തെ ഉണർന്നിരുന്നു.

ഇംഗ്ലീഷ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെ നോട്ടീസ് ബോർഡിന് മുന്നിൽ അസാധാരണമായ തിരക്ക്.

ഒരു പുതിയ അറിയിപ്പ്.

"ബി.എ ഇംഗ്ലീഷ് വിഭാഗത്തിലേക്ക് പുതിയ അസിസ്റ്റന്റ് പ്രൊഫസർ ഇന്ന് ചുമതലയേൽക്കും."

അറിയിപ്പ് വായിച്ചവർ ഓരോരുത്തരും ഓരോ അഭിപ്രായങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു.

ആരോ പറഞ്ഞു, അദ്ദേഹം വളരെ ചെറുപ്പക്കാരനാണെന്ന്.

മറ്റൊരാൾ പറഞ്ഞു, മുൻ കോളേജിൽ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് വലിയ പേടിയായിരുന്നുവെന്ന്.

മറ്റുചിലർക്ക് അതൊക്കെ വെറും അഭ്യൂഹങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു.

എന്നാൽ ഒരു കാര്യം മാത്രം എല്ലാവരും പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു...

"അദ്ദേഹം ഒരിക്കലും നിയമങ്ങൾ ലംഘിക്കാൻ അനുവദിക്കില്ല."

---

ആദ്യ പിരീഡ്.

ക്ലാസ് മുറിയിലെ പതിവ് ബഹളം അവസാന ബെൽ മുഴങ്ങിയിട്ടും തുടർന്നു.

അർസൽ എന്തോ പറഞ്ഞ് എല്ലാവരെയും ചിരിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ്...

വാതിൽ പതുക്കെ തുറന്നത്.

ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ക്ലാസ് നിശ്ശബ്ദമായി.

കറുത്ത നിറത്തിലുള്ള ഫുൾ സ്ലീവ് ഷർട്ട്.

കൈയിൽ കുറച്ച് പുസ്തകങ്ങൾ.

മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ല.

വെറുതെ ഒരിക്കൽ ക്ലാസിലാകെ കണ്ണോടിച്ചതോടെ പലരും അറിയാതെ തന്നെ നേരെയിരുന്നു.

അദ്ദേഹം ബോർഡിന് മുന്നിലെത്തി.

വെള്ള ചോക്ക് എടുത്ത് മനോഹരമായ കൈയക്ഷരത്തിൽ രണ്ട് വാക്കുകൾ എഴുതി.

"താരിഖ് റഹ്മാൻ."

ചോക്ക് പതുക്കെ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച ശേഷം അദ്ദേഹം വിദ്യാർത്ഥികളെ നോക്കി.

"പഠിപ്പിക്കുന്നത് എന്റെ ജോലിയാണ്. പഠിക്കുക എന്നത് നിങ്ങളുടെ ഉത്തരവാദിത്തവും."

ശബ്ദം ഉയർന്നതോ താഴ്ന്നതോ ആയിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ ഓരോ വാക്കിനും ഒരു കൃത്യതയുണ്ടായിരുന്നു.

"എന്റെ ക്ലാസിൽ വൈകിയെത്തുന്നവർക്കും, കാരണമില്ലാതെ സംസാരിക്കുന്നവർക്കും, അസൈൻമെന്റ് പൂർത്തിയാക്കാത്തവർക്കും പ്രത്യേക പരിഗണന ലഭിക്കില്ല."

അത്ര മാത്രം.

വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.

ആദ്യമായാണ് അർസലിന് പോലും ഒന്നും പറയാൻ തോന്നാതിരുന്നത്.

---

പാഠം ആരംഭിച്ചപ്പോൾ എല്ലാവരും മറ്റൊരു കാര്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

താരിഖ് സാർ പഠിപ്പിക്കുന്ന രീതി വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.

പുസ്തകത്തിലെ വരികൾ വായിച്ചു കൊടുക്കുകയല്ല...

ഓരോ കഥയെയും ജീവിതവുമായി ചേർത്ത് വിശദീകരിക്കുകയായിരുന്നു.

ക്ലാസിലുണ്ടായിരുന്ന പലരും ആദ്യമായി ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യം ഇത്രയും ആസ്വദിച്ച് കേട്ടു.

ലൂല തന്റെ നോട്ട് ബുക്കിൽ ഓരോ കാര്യവും ശ്രദ്ധയോടെ കുറിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ അവളുടെ നോട്ട് ബുക്ക് നിലത്ത് വീണു.

പേപ്പറുകൾ ചിതറിപ്പോയി.

ആരും ഒന്നും പറയുന്നതിന് മുൻപ് താരിഖ് സാർ തന്നെ അവ എടുത്ത് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.

"അറിവ് നേടാനുള്ള ശ്രമങ്ങളെ ഒരിക്കലും അശ്രദ്ധയാക്കരുത്."

അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു അദ്ദേഹം വീണ്ടും ക്ലാസിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

ആ വാക്കുകൾ ലൂലയുടെ മനസ്സിൽ ഏറെ നേരം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

---

ലഞ്ച് ബ്രേക്കിന് ശേഷം കോളേജ് ഗ്രൗണ്ടിൽ ചെറിയൊരു തിരക്ക്.

രണ്ട് സീനിയർ വിദ്യാർത്ഥികൾ തമ്മിൽ വാക്കുതർക്കം.

നിമിഷങ്ങൾക്കകം അത് കൈയാങ്കളിയിലേക്ക് മാറാൻ തുടങ്ങി.

വിദ്യാർത്ഥികൾ ചുറ്റും കൂടി.

ആരും ഇടപെടാൻ ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല.

അപ്പോഴാണ് താരിഖ് സാർ അവിടേക്ക് നടന്നെത്തിയത്.

അദ്ദേഹം ഉച്ചത്തിൽ ശബ്ദമുയർത്തിയില്ല.

ഓടിയെത്തിയുമില്ല.

ഇരുവരുടെയും നടുവിൽ ശാന്തമായി നിന്നു.

ഒരു നിമിഷം...

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിയതോടെ രണ്ടുപേരും പിന്നോട്ട് മാറി.

"ശക്തി മറ്റൊരാളെ തോൽപ്പിക്കാനല്ല.

സ്വന്തം ദേഷ്യത്തെ നിയന്ത്രിക്കാനാണ്."

ആ ഒരു വാചകം മതി.

പ്രശ്നം അവിടെത്തന്നെ അവസാനിച്ചു.

---

വൈകുന്നേരം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ കോളേജ് മുഴുവൻ ഒരു പേര് മാത്രം സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.

താരിഖ് റഹ്മാൻ.

കർശനൻ.

പക്ഷേ അന്യായം ചെയ്യാത്തവൻ.

കലിപ്പനാണെങ്കിലും ആരെയും അപമാനിക്കാത്തവൻ.

അദ്ദേഹത്തെ മനസ്സിലാക്കാൻ സമയം വേണ്ടിവരുമെന്ന് എല്ലാവർക്കും തോന്നി.

എന്നാൽ...

അന്നേ വൈകുന്നേരം സ്റ്റാഫ് റൂമിലെ പഴയ അലമാര വൃത്തിയാക്കുന്നതിനിടെ താരിഖ് സാറിന്റെ കയ്യിൽ ഒരു പഴയ കോളേജ് ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോ എത്തി.

അതേ ഫോട്ടോ...

കുറച്ച് ദിവസം മുമ്പ് ലൂല ലൈബ്രറിയിൽ കണ്ടത്.

ഫോട്ടോയിൽ ഒരു യുവതിയുടെ മുഖത്ത് വിരൽ നിർത്തി അദ്ദേഹം കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ നിശ്ചലനായി.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ആദ്യമായി ഒരു വികാരം തെളിഞ്ഞു.

അത് അത്ഭുതമായിരുന്നോ...

അതോ വർഷങ്ങളായി മറന്നുവെച്ച ഒരു ഓർമ്മയോ...

              *തുടരും*

       *✍🏻Mihras koduvally*

◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾

*✿═══════════════✿*    

                   *മിഴികളിൽ വിരിഞ്ഞ വസന്തം*

                *മൂന്ന്*

https://mihraskoduvally123.blogspot.com/2026/06/blog-post.html

*✿═══════════════✿*

              രാവിലെ സൂര്യപ്രകാശം ക്യാമ്പസിനെ സ്വർണനിറത്തിൽ മുക്കിയിരുന്നു.

ക്ലാസ് മുറിക്കുള്ളിൽ പതിവുപോലെ ചിരിയും കളിയും.

അർസലിന്റെ ഓരോ തമാശയ്ക്കും ക്ലാസ് മുഴുവൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

അപ്പോഴാണ് വാതിൽ തുറന്നത്.

താരിഖ് റഹ്മാൻ അകത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.

ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ അദ്ദേഹം മേശപ്പുറത്ത് ഒരു പഴയ ഇംഗ്ലീഷ് നോവൽ വെച്ചു.

പിന്നീട് ക്ലാസിലാകെ ഒന്ന് കണ്ണോടിച്ചു.

"ഈ പുസ്തകം ആരെങ്കിലും വായിച്ചിട്ടുണ്ടോ...?"

മുഴുവൻ ക്ലാസും നിശ്ശബ്ദമായി.

ആരും എഴുന്നേറ്റില്ല.

അൽപനേരം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മൂന്നാമത്തെ ബെഞ്ചിൽ നിന്ന് ലൂല പതിയെ എഴുന്നേറ്റു.

"സർ... വായിച്ചിട്ടുണ്ട്."

"പേര്?"

"Wuthering Heights."

"എഴുത്തുകാരി?"

"Emily Brontë."

താരിഖ് സാർ അവളെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി നിന്നു.

"Good."

അത്ര മാത്രം.

പക്ഷേ ആ ഒരു വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ ക്ലാസിലുള്ള പലർക്കും അത്ഭുതമായി.

കാരണം, ആദ്യമായാണ് അദ്ദേഹം ആരെയെങ്കിലും അഭിനന്ദിക്കുന്നത്.

"ഒരു പുസ്തകം വായിക്കുന്നത് പരീക്ഷ പാസാകാൻ വേണ്ടിയല്ല. മനുഷ്യരെ മനസ്സിലാക്കാൻ വേണ്ടിയാണ്."

അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾ ക്ലാസ് മുറിയിലാകെ മുഴങ്ങി.

അന്ന് നടന്ന ക്ലാസ് പതിവിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു.

പുസ്തകത്തിലെ വരികൾ വായിച്ചുകൊടുക്കുന്നതിന് പകരം ഓരോ കഥാപാത്രത്തെയും ഇന്നത്തെ ജീവിതവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചായിരുന്നു അദ്ദേഹം സംസാരിച്ചത്.

ചിലർ ആദ്യമായാണ് ഇംഗ്ലീഷ് സാഹിത്യം ഇത്ര ആസ്വദിച്ച് കേൾക്കുന്നത്.

---

പിരീഡ് അവസാനിക്കാൻ നേരം.

"നാളെക്കായി ഒരു ചെറിയ അസൈൻമെന്റ്."

അദ്ദേഹം ബോർഡിൽ വിഷയം എഴുതി.

"What makes a person unforgettable?"

"ഇത് ഇന്റർനെറ്റിൽ നിന്ന് പകർത്തി എഴുതരുത്. നിങ്ങളുടെ ചിന്തകൾ മാത്രം എഴുതുക."

അത്ര പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം പുറത്തേക്ക് നടന്നു.

---

വൈകുന്നേരം.

ലൈബ്രറിയിൽ എല്ലാവരും അസൈൻമെന്റ് തയ്യാറാക്കുകയായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് ലൂലയുടെ ഫോണിലേക്ക് വീട്ടിൽ നിന്ന് കോൾ വന്നത്.

ഉപ്പയ്ക്ക് ചെറിയൊരു അപകടം സംഭവിച്ചുവെന്ന വാർത്ത.

ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകാതെ അവൾ ആശുപത്രിയിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.

ആ രാത്രി മുഴുവൻ അവൾ ആശുപത്രിയിലായിരുന്നു.

അസൈൻമെന്റിനെക്കുറിച്ച് ഓർക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.

---

പിറ്റേന്ന്.

അസൈൻമെന്റുകൾ ഓരോന്നായി താരിഖ് സാറിന്റെ മേശപ്പുറത്ത് എത്തി.

ലൂല മാത്രം നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു.

"നിന്റെ അസൈൻമെന്റ്?"

"സർ... എനിക്ക് പൂർത്തിയാക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല."

"കാരണം?"

ലൂല ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അദ്ദേഹം കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കി.

"കോളേജിൽ എല്ലാവർക്കും ഒരേ നിയമമാണ്. അതിനെ ആരും നിസാരമായി കാണേണ്ടതില്ല അങ്ങനത്തെ ആളുകൾ എന്റെ ക്ലാസിൽ ഇരിക്കുകയും വേണ്ട."

കുറച്ചു ഉച്ചത്തിൽ കനത്ത ഭാവത്തോടെയാണ് അയാൾ അത് പറഞ്ഞത് 

ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദത.

"ഇന്നത്തെ ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞാൽ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ ലൈബ്രറി ഷെൽഫുകൾ ക്രമപ്പെടുത്തി വയ്ക്കുക."

"ശരി, സർ."

അവൾ തലകുനിച്ചു.

ഒരു ന്യായീകരണവും പറയാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചില്ല.

അവളുടെ ഉള്ളം സങ്കടം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു മിഴി അറിയാതെ നനഞ്ഞു.

---

വൈകുന്നേരം.

വിദ്യാർത്ഥികളെല്ലാം മടങ്ങിയ ശേഷവും ലൂല ലൈബ്രറിയിൽ പുസ്തകങ്ങൾ ക്രമപ്പെടുത്തുകയായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് ലൈബ്രേറിയൻ അകത്തേക്ക് വന്നത്.

"മോളേ... ഇന്നലെ ആശുപത്രിയിലായിരുന്നിട്ടും നീ കോളേജിൽ വന്നോ?"

അത് കേട്ട് സമീപത്തുകൂടി നടന്നുപോകുകയായിരുന്ന താരിഖ് സാർ നിശ്ചലനായി.

"ആശുപത്രിയോ...?"

"അതെ സാർ... ഇവളുടെ ഉപ്പയ്ക്ക് ചെറിയൊരു അപകടം. രാത്രി മുഴുവൻ ആശുപത്രിയിലായിരുന്നു."

കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

താരിഖ് സാർ ലൂലയെ നോക്കി.

"എന്തുകൊണ്ട് ഇത് ക്ലാസിൽ പറഞ്ഞില്ല?"

ലൂല പതിയെ പുഞ്ചിരിച്ചു.

"എല്ലാവർക്കും നിയമം ഒന്നാണെന്ന് പറഞ്ഞത് സാർ തന്നെയല്ലേ..."

പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ അവൾ പറഞ്ഞു.

ആ മറുപടി കേട്ട നിമിഷം...

താരിഖ് സാറിന്റെ മുഖത്തെ കാഠിന്യം അല്പം മാഞ്ഞു.

"അസൈൻമെന്റ്... നാളെ കൊണ്ടുവന്നാൽ മതി."

അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം നടന്നു.

ആദ്യമായാണ്...

താരിഖ് റഹ്മാൻ എന്ന മനുഷ്യന്റെ കർശനതയ്ക്കുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന നീതിബോധം ലൂല തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.

പക്ഷേ അന്നേ വൈകുന്നേരം സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ...

പഴയ അലമാരയിൽ നിന്ന് വീണ ഒരു ഗ്രൂപ്പ് ഫോട്ടോ കൈയിലെടുത്ത താരിഖ് സാർ അതിലേക്ക് ഏറെ നേരം നോക്കി നിന്നു.

ഫോട്ടോയിലെ ഒരു യുവതിയുടെ മുഖത്ത് വിരൽ തൊട്ടുകൊണ്ട് അദ്ദേഹം പതിയെ പറഞ്ഞു.

"നസ്രിൻ... വിധി വീണ്ടും നമ്മളെ ഒരേ കോളേജിൽ എത്തിച്ചല്ലോ..."

വാതിലിന് പുറത്ത് നിന്നിരുന്ന ഒരാൾ...

ആ പേര് വ്യക്തമായി കേട്ടിരുന്നു.

ആരായിരുന്നു അത്...?

മഴ വീണ്ടും ക്യാമ്പസിനെ നനച്ചിരുന്നു.

ഇംഗ്ലീഷ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെ വരാന്തയിൽ വിദ്യാർത്ഥികൾ കൂട്ടംകൂടി നിന്നു.

"താരിഖ് സാർ ഇന്ന് ടെസ്റ്റ് ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ..."

ആരോ പറഞ്ഞതും പലരുടെയും മുഖത്ത് പരിഭ്രാന്തി പടർന്നു.

അപ്പോഴാണ് അർസൽ ഓടിക്കിതച്ചുകൊണ്ട് വരാന്തയിലേക്ക് കയറിയത്.

"രക്ഷപ്പെട്ടു... സാർ വന്നിട്ടില്ല!"

അവൻ പറഞ്ഞ് തീരും മുമ്പേ...

പിന്നിൽ നിന്ന് ശാന്തമായ ഒരു ശബ്ദം.

"ആര് പറഞ്ഞത്...?"

അർസലിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു.

പതിയെ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ താരിഖ് റഹ്മാൻ തൊട്ടുപിന്നിൽ.

കൈകൾ രണ്ടും നെഞ്ചിന് കുറുകെ കെട്ടി.

മുഖത്ത് പതിവുപോലെ യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവുമില്ല.

"ക്ലാസിലേക്ക്."

ഒറ്റവാക്ക്.

അതുമതി.

എല്ലാവരും ഒരൊറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് ക്ലാസിനുള്ളിലേക്ക് കയറി.

അർസൽ മാത്രം തല ചൊറിഞ്ഞുകൊണ്ട് പിന്നാലെ നടന്നു.

---

ക്ലാസ് മുറിയിൽ അസാധാരണമായ നിശ്ശബ്ദത.

താരിഖ് സാർ പുസ്തകം തുറന്നില്ല.

ബോർഡിൽ ഒന്നും എഴുതിയതുമില്ല.

അദ്ദേഹം മേശയുടെ അരികിൽ ചാരിനിന്നു.

"ഇന്നത്തെ ടെസ്റ്റ് റദ്ദാക്കി."

ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് എല്ലാവരുടെയും മുഖം തെളിഞ്ഞു.

"പകരം..."

വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത.

"ഓരോരുത്തരും അഞ്ച് മിനിറ്റ് സംസാരിക്കണം."

ക്ലാസ് വീണ്ടും മൗനമായി.

"വിഷയം..."

അദ്ദേഹം ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

"നിങ്ങളുടെ ജീവിതം മാറ്റിയ ഒരാൾ."

ഒരാളൊരാളായി മുന്നിലേക്ക് വന്നു.

ചിലർ നന്നായി സംസാരിച്ചു.

ചിലർ ഇടയ്ക്ക് നിർത്തി.

ചിലർക്ക് വാക്കുകൾ പോലും കിട്ടിയില്ല.

അവസാനം...

"ലൂല."

അവൾ പതിയെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു.

ക്ലാസിലാകെ ഒരു നോട്ടം.

പിന്നെ ശാന്തമായി തുടങ്ങി.

"എന്റെ ജീവിതം മാറ്റിയത്... എന്റെ ഉപ്പയാണ്."

അവൾ പറയുന്ന ഓരോ വാക്കും ആത്മാർത്ഥമായിരുന്നു.

പ്രതിസന്ധികളിലും പുഞ്ചിരിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച അച്ഛനെക്കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദം ചെറുതായി ഇടറി.

മുഴുവൻ ക്ലാസും നിശ്ശബ്ദമായി കേട്ടിരുന്നു.

സംസാരം അവസാനിച്ചപ്പോൾ...

ആരും കൈയടിച്ചില്ല.

കാരണം എല്ലാവരും ആ വാക്കുകളിൽ മുഴുകിയിരുന്നു.

താരിഖ് സാർ മാത്രം പതിയെ പറഞ്ഞു.

"Well done."

രണ്ട് വാക്കുകൾ മാത്രം.

പക്ഷേ...

ആദ്യമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ കാഠിന്യത്തേക്കാൾ ബഹുമാനം ഉണ്ടായിരുന്നു.

ലൂല അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.

---

ലഞ്ച് ബ്രേക്കിന് ശേഷം.

മഴ ശക്തമായി.

കോറിഡോറിലൂടെ നടന്നുപോകുമ്പോൾ നിലത്ത് വെള്ളം കെട്ടിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.

തിരക്കിനിടയിൽ ഒരാൾ അറിയാതെ ലൂലയെ തട്ടി.

കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പുസ്തകങ്ങൾ താഴെ വീണു.

അതേ സമയം...

മറ്റൊരാൾ വേഗത്തിൽ നടന്നുവന്ന് ആ പുസ്തകത്തിൽ ചവിട്ടാൻ പോകുകയായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് ഒരു കൈ മുന്നോട്ട് നീണ്ടു.

ആ പുസ്തകങ്ങൾ ആരോ എടുത്തുമാറ്റി.

ലൂല തല ഉയർത്തി നോക്കി.

താരിഖ് സാർ.

അയാളുടെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ ഉടക്കി നിന്നു രണ്ട് മിഴികൾ കൂട്ടി ഉടക്കിയപ്പോൾ അവൾ നോട്ടം താഴ്ത്തി ബോധം വന്നപോലെ ആയാലും

അദ്ദേഹം പുസ്തകങ്ങളിലെ പൊടി തട്ടിക്കളഞ്ഞു.

ഒരു നിമിഷം അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.

"പുസ്തകങ്ങളെ സ്നേഹിക്കുന്നവർ...

അവയെ ഒരിക്കലും കൈവിട്ടുപോകാൻ അനുവദിക്കരുത്."

അത്ര മാത്രം.

പുസ്തകങ്ങൾ അവളുടെ കൈയിൽ കൊടുത്ത് അദ്ദേഹം നടന്നുപോയി.

"ഒരു 'നന്ദി' പോലും പറഞ്ഞില്ലല്ലോ."

സന ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

ലൂല ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഇപ്പോഴും ആ വരാന്തയുടെ അറ്റത്തേക്ക് നടന്നുപോകുന്ന താരിഖ് സാറിലായിരുന്നു.

അറിയാതെ...

അദ്ദേഹത്തോടുള്ള ബഹുമാനം അവളുടെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു വികാരമായി മാറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

പക്ഷേ...

അന്നേ വൈകുന്നേരം സ്റ്റാഫ് റൂമിന് പുറത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് ഫോൺ സംസാരിക്കുകയായിരുന്ന താരിഖ് സാറിന്റെ മുഖം പെട്ടെന്ന് മാറി.

"എന്ത്...?

അവൾ ഈ കോളേജിലാണെന്ന് നിനക്ക് ഉറപ്പാണോ...?"

ആ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ ശേഷം അദ്ദേഹം പതിയെ ലൂലയുടെ ക്ലാസിലേക്ക് നോക്കി.

ആ നോട്ടത്തിന്റെ അർഥം...

ഇപ്പോഴും ആർക്കും മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.

ഔട്ട്ഡോർ ക്യാമ്പിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ കോളേജിൽ സജീവമായി.

ഓരോ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിനും പ്രത്യേക ചുമതലകൾ നൽകി.

ഇംഗ്ലീഷ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ക്യാമ്പിന്റെ റിപ്പോർട്ടും ഡോക്യുമെന്റേഷനും തയ്യാറാക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്തമായിരുന്നു.

ആ ചുമതലയുടെ മേൽനോട്ടം...

താരിഖ് റഹ്മാൻ.

ആ വാർത്ത കേട്ടതോടെ പലരും സന്തോഷിച്ചില്ല.

കാരണം, അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ജോലി ചെയ്യുക എന്നത് തെറ്റുകൾക്ക് ഇടമില്ലാത്ത ദിവസങ്ങളായിരുന്നു.

---

ആദ്യ മീറ്റിംഗ്.

ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ ജോലികൾ വീതം നൽകി.

ലൂലയ്ക്ക് ക്യാമ്പിന്റെ ദിവസേനയുള്ള കുറിപ്പുകൾ തയ്യാറാക്കാനുള്ള ചുമതല ലഭിച്ചു.

അവൾ ശ്രദ്ധയോടെ എല്ലാം കുറിച്ചെടുത്തു.

എന്നാൽ മീറ്റിംഗ് അവസാനിക്കുമ്പോൾ മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന ഒരു ഫയൽ അവൾ അബദ്ധത്തിൽ താഴെ വീഴ്ത്തി.

അതിനുള്ളിലെ പേപ്പറുകൾ നിലത്താകെ ചിതറി.

ഒരു നിമിഷം എല്ലാവരും അവളെ നോക്കി.

താരിഖ് സാറിന്റെ മുഖം കടുത്തു.

അദ്ദേഹം താഴെ വീണ പേപ്പറുകൾ എടുക്കാൻ പോലും കുനിഞ്ഞില്ല.

ശാന്തമായി ഒരേയൊരു വാചകം പറഞ്ഞു.

"ശ്രദ്ധയില്ലായ്മ... കഴിവിനേക്കാൾ വലിയ കുറവാണ്."

അയാളുടെ മുഖം എപ്പോഴും ഗ്യാഭീരം നിറഞ്ഞതായിരിന്നു കുട്ടികൾ പലപ്പോഴും അടക്കം പറയും ഇയാൾക്ക് ചിരിക്കാൻ അറിയില്ല എന്തൊരു ആറ്റിറ്റ്യൂഡ് ആണെന്നൊക്കെ എന്താലെ....!?

അയാളുടെ വാക്കുകൾ ലൂലയെ പലപ്പോഴും വേദനിപ്പിച്ചു തന്നോട് എന്തോ പ്രത്യേക ദേഷ്യം ഉള്ളതായി അവൾക്ക് പലപ്പോഴും തോന്നും.

അവൾ ഒറ്റയ്ക്കുതന്നെ എല്ലാ പേപ്പറുകളും എടുത്ത് വീണ്ടും ക്രമപ്പെടുത്തി.

ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

---

അന്ന് വൈകുന്നേരം.

സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ ഇരുന്ന് ആ ഫയൽ പരിശോധിക്കുമ്പോഴാണ് താരിഖ് സാർ ഒരു കാര്യം ശ്രദ്ധിച്ചത്.

പേപ്പറുകൾ ഒന്നും കലങ്ങിയിരുന്നില്ല.

ലൂല അവ വീണ അതേ ക്രമത്തിൽ തിരികെ വച്ചിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു ചെറിയ അത്ഭുതം തെളിഞ്ഞു.

"പിഴവ് സംഭവിച്ചു...

പക്ഷേ അശ്രദ്ധയല്ല."

അദ്ദേഹം മനസ്സിൽ മാത്രം പറഞ്ഞു.

അയാൾ പോലും അറിയാതെ അവളെന്നെ ചിന്ത അയാളിൽ കടന്ന് കൂടിയത് പെട്ടന്നായിരുന്നു.

---

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ.

ക്യാമ്പിനായി തയ്യാറാക്കിയ ആദ്യ റിപ്പോർട്ട് ലൂല അദ്ദേഹത്തിന്റെ മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.

താരിഖ് സാർ ഓരോ വരിയും ശ്രദ്ധയോടെ വായിച്ചു.

ചുവന്ന പേന കൊണ്ട് പല ഭാഗങ്ങളും അടയാളപ്പെടുത്തി.

അവസാന പേജിലെത്തിയപ്പോൾ...

പേന നിശ്ചലമായി.

അവസാന ഖണ്ഡികയിൽ ലൂല എഴുതിയ ഒരു വരി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റി.

"ഓർമ്മകളാകാൻ പോകുന്ന ഓരോ നിമിഷവും ആദ്യം ഒരു സാധാരണ ദിവസമായിരുന്നു."

അദ്ദേഹം വീണ്ടും ആ വരി വായിച്ചു.

പിന്നെ റിപ്പോർട്ട് അടച്ചു.

ലൂലയെ വിളിച്ചില്ല.

അഭിനന്ദിച്ചുമില്ല.

എന്നാൽ ചുവന്ന പേന കൊണ്ട് തിരുത്തിയ ഓരോ വരിക്കും ഇടയിൽ...

ആ ഒരു വാചകത്തിന് താഴെ മാത്രം ചെറിയൊരു അടയാളം.

✔

ഒരു ടിക്ക് മാർക്ക് മാത്രം.

ആ ദിവസം മുഴുവൻ ലൂലയുടെ മുഖത്ത് അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി ഉണ്ടായിരുന്നു.

കാരണം...

താരിഖ് റഹ്മാൻ ആരെയും വെറുതെ പ്രശംസിക്കില്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.

ആ ചെറിയ അടയാളം പോലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാഗത്ത് നിന്ന് ലഭിച്ച വലിയ അംഗീകാരമായിരുന്നു.

പക്ഷേ...

അദ്ദേഹം അവളെ പ്രശംസിക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷവും...

സ്വയം അവളിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കാനും ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് മാത്രം...

ലൂല ഇപ്പോഴും തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

              *തുടരും*

       *✍🏻Mihras koduvally*

◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾

*✿═══════════════✿*    

              *മിഴികളിൽ വിരിഞ്ഞ വസന്തം*

           *ഭാഗം :നാല്*

https://mihraskoduvally123.blogspot.com/2026/06/blog-post.html

*✿═══════════════✿*

           രാത്രി.

മഴയുടെ നേർത്ത ശബ്ദം ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ തട്ടി നിന്നു.

സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ എല്ലാവരും പോയിരുന്നു.

ഒരു മേശവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ മാത്രം താരിഖ് റഹ്മാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

മുന്നിൽ ക്യാമ്പ് റിപ്പോർട്ടുകൾ.

ഓരോ റിപ്പോർട്ടും അദ്ദേഹം ഒരേ ശ്രദ്ധയോടെ പരിശോധിച്ചു.

അവസാനമായി കൈയിലെത്തിയത്...

ലൂലയുടെ റിപ്പോർട്ട്.

അദ്ദേഹം വീണ്ടും അവസാന പേജിലേക്ക് മറിച്ചു.

"ഓർമ്മകളാകാൻ പോകുന്ന ഓരോ നിമിഷവും ആദ്യം ഒരു സാധാരണ ദിവസമായിരുന്നു."

ആ വരി വീണ്ടും വായിച്ചു.

അറിയാതെ...

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു മങ്ങിയ പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

അതേ നിമിഷം അദ്ദേഹം സ്വയം ഒന്ന് നിശ്ചലനായി.

"എന്താണ് ഇത്..."

റിപ്പോർട്ട് പതിയെ അടച്ച് അദ്ദേഹം കസേരയിൽ പിന്നിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.

കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു.

പക്ഷേ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത്...

ആശുപത്രിയുടെ കാര്യം പറയാതെ ശിക്ഷ ഏറ്റുവാങ്ങിയ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖമായിരുന്നു.

"നിയമം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയാണെന്ന് പറഞ്ഞത് സാർ തന്നെയല്ലേ..."

ആ ശബ്ദം ഇപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മയിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.

അദ്ദേഹം ആ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് സ്വയം പുറത്തുവരാൻ ശ്രമിച്ചു.

"അവൾ മറ്റെല്ലാ വിദ്യാർത്ഥികളെയും പോലെ ഒരാൾ മാത്രം..."

സ്വയം പറഞ്ഞെങ്കിലും...

മനസ്സ് അത് അംഗീകരിച്ചില്ല.

---

പിറ്റേന്ന്.

ക്യാമ്പിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ അവസാനഘട്ടത്തിലായിരുന്നു.

എല്ലാവരും തിരക്കിലായിരുന്നു.

ലൂല ഒരു കോണിലിരുന്ന് റിപ്പോർട്ടിലെ കുറിപ്പുകൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു.

അർസൽ പതിവുപോലെ കളിയാക്കി.

"ലൂല... കലിപ്പൻ സാറിന്റെ ഫേവറിറ്റ് സ്റ്റുഡന്റായി കഴിഞ്ഞല്ലോ."

"ഒന്ന് നിർത്തുമോ..."

അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.

അത് കേട്ടുനിന്നിരുന്ന താരിഖ് സാർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ ഒരു നിമിഷം മാത്രം...

അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോട്ടം ലൂലയിൽ പതിഞ്ഞു.

അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ...

ക്ലാസിലെ ബാക്കിയുള്ള ശബ്ദങ്ങളൊക്കെ അദ്ദേഹത്തിന് മങ്ങിയുപോയതുപോലെ തോന്നി.

ഉടനെ തന്നെ അദ്ദേഹം മറ്റൊരു ഫയലിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു.

സ്വന്തം മനസ്സിനോട് തന്നെ ഒരു അകലം പാലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്.

---

ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം.

ക്യാമ്പിനായി പുറപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് എല്ലാവരുടെയും പേരുകൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു.

ലൂലയുടെ പേര് വിളിച്ചു.

"Present, Sir."

ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം തലയുയർത്തി നോക്കി.

ഒരു നിമിഷം മാത്രം.

പിന്നെ വീണ്ടും പട്ടികയിലേക്ക് കണ്ണ് താഴ്ത്തി.

എന്നാൽ ആ നിമിഷം...

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു അസ്വസ്ഥത പടർന്നു.

കാരണം എന്തെന്ന്...

അദ്ദേഹത്തിന് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു.

---

വൈകുന്നേരം.

ക്യാമ്പ് ബസ് കോളേജിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.

ജനൽക്കരികിലിരുന്ന് മഴ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ലൂല...

അറിയാതെ സ്റ്റാഫ് സീറ്റിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി.

താരിഖ് സാർ പുറത്തേക്ക് മാത്രം നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.

എന്നാൽ ബസിന്റെ കണ്ണാടിയിൽ പ്രതിഫലിച്ച ദൃശ്യം...

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം ലൂലയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞതായിരുന്നു.

ആ നോട്ടം ആരും കണ്ടില്ല.

അദ്ദേഹം പോലും...

സ്വന്തം മനസ്സിനെ വായിച്ചെടുത്തിരുന്നില്ല.

അപ്പോഴേക്കും ക്യാമ്പ് നടക്കുന്ന മലനിരകളിൽ നിന്ന് ഒരു ഫോൺകോൾ എത്തി.

"സാർ... ഇന്നലെ രാത്രി അവിടെ വീണ്ടും ഒരു അപകടമുണ്ടായി..."

താരിഖ് റഹ്മാന്റെ മുഖം ഗൗരവമായി.

അദ്ദേഹം പതിയെ ചോദിച്ചു.

"ആർക്കെങ്കിലും പരിക്കുണ്ടായോ...?"

"ഇല്ല സാർ...

പക്ഷേ വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് നടന്ന ആ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് എല്ലാവരും വീണ്ടും സംസാരിക്കുകയാണ്..."

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും...

താരിഖ് സാറിന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ മുറുകി.

ദൂരെ മലമുകളിൽ കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞ് പടരുകയായിരുന്നു.

ആ മഞ്ഞിനുള്ളിൽ...

പിന്നെ എല്ലാം ശാന്തമായി എല്ലാവരും നിദ്രയിലേക്ക് ആളാന് തുടങ്ങി....

പുലർച്ചെ...

മലനിരകളെ തഴുകിയ മൂടൽമഞ്ഞിലൂടെ ക്യാമ്പ് ബസ് പതിയെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

ജനൽച്ചില്ലിൽ മഴത്തുള്ളികൾ വരച്ച രേഖകളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു ലൂല.

ആദ്യമായാണ് ഇത്രയും ദൂരെ ഒരു ഔട്ട്ഡോർ ക്യാമ്പിലേക്ക് വരുന്നത്.

ബസ് ഒടുവിൽ മലഞ്ചെരുവിലെ പഴയ ട്രെയിനിംഗ് സെന്ററിന് മുന്നിൽ നിന്നു.

ചുറ്റും ഉയരമുള്ള പൈൻ മരങ്ങൾ...

അകലെ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ ശബ്ദം...

മഴ നനച്ച മണ്ണിന്റെ മണം...

സ്ഥലത്തിന്റെ ഭംഗിയിൽ എല്ലാവരും കുറച്ചുനേരം ലയിച്ചു നിന്നു.

"എല്ലാവരും ലഗേജ് എടുത്ത് ഹാളിലേക്ക് വരൂ."

താരിഖ് റഹ്മാന്റെ ഗംഭീരമായ ശബ്ദം മുഴങ്ങി.

നിമിഷനേരം കൊണ്ട് എല്ലാവരും വീണ്ടും അച്ചടക്കത്തിലായി.

---

ക്യാമ്പിന്റെ ആദ്യ സെഷൻ തുടങ്ങി.

ഓരോ ടീമിനും ഓരോ ചുമതല.

ലൂലയുടെ ടീം ക്യാമ്പിലെ എല്ലാ സംഭവങ്ങളും രേഖപ്പെടുത്തണം.

അവൾ ചെറിയ നോട്ട്ബുക്ക് കൈയിൽ പിടിച്ച് എല്ലായിടത്തും നടന്നു.

ഓരോ നിമിഷവും ശ്രദ്ധയോടെ കുറിച്ചുവെച്ചു.

അകലെ നിന്ന് അത് കണ്ടുനിന്ന താരിഖ് സാർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ...

അവളുടെ ജോലിയോടുള്ള ആത്മാർത്ഥത അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ വീണ്ടും പിടിച്ചുപറ്റി.

"ജോലി ഏൽപ്പിച്ചാൽ പൂർണ്ണതയോടെ ചെയ്യുന്നു..."

അദ്ദേഹം മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ...

ആ ചിന്തയെ അദ്ദേഹം തള്ളിമാറ്റി.

"അവൾ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിനി മാത്രം."

എന്നിരുന്നാലും അവളുടെ നുണക്കുഴി കവിളു പ്രസന്നമായ മുഖവും തട്ടം ചുറ്റിയ കുഞ്ഞി മുഖവും അയാളുടെ ഓർമ്മകളിൽ എപ്പോഴും മനോഹരമായിരുന്നു.

"എന്റെ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിനീ അത്രമാത്രം അത്രമാത്രം... "

സ്വയം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

---

ഉച്ചയോടെ...

ക്യാമ്പ് സൈറ്റിന് പിന്നിലെ കുന്നിൻമുകളിലേക്ക് ട്രെക്കിങ് ആരംഭിച്ചു.

മഴ കാരണം വഴികൾ വഴുക്കലായിരുന്നു.

"ആരും ഒറ്റയ്ക്ക് പോകരുത്."

താരിഖ് സാർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.

എല്ലാവരും കൂട്ടമായി നടന്നു.

പെട്ടെന്നാണ്...

അർസൽ മുന്നിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു.

"സാർ... ഇവിടെ വഴി രണ്ടായി പിരിയുന്നുണ്ട്."

താരിഖ് സാർ മാപ്പ് നോക്കുന്നതിനിടയിൽ...

പിന്നിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു ശബ്ദം.

ലൂലയുടെ കാൽ നനഞ്ഞ കല്ലിൽ വഴുതി.

അവൾ തെന്നിമാറാൻ പോകുന്ന നിമിഷം...

സമീപത്തുണ്ടായിരുന്ന സന അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.

"ശ്രദ്ധിക്കണം."

എല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞു.

താരിഖ് സാർ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

ലൂല സുരക്ഷിതയാണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ മാത്രം...

അറിയാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ കെട്ടിക്കിടന്ന ആശങ്ക ശമിച്ചു.

അദ്ദേഹം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

എന്നാൽ...

ആദ്യമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം ആശങ്ക തെളിഞ്ഞത് അർസൽ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.

---

വൈകുന്നേരം.

ക്യാമ്പ് ഫയർ ഒരുക്കുന്നതിനുള്ള തിരക്കിലായിരുന്നു എല്ലാവരും.

ലൂല ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് കുറിപ്പുകൾ എഴുതുകയായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് ട്രെയിനിംഗ് സെന്ററിന്റെ പഴയ മാനേജർ അവളുടെ അടുത്തെത്തിയത്.

"മോളേ... ആ സാറിനെ എത്ര വർഷമായി അറിയാം?"

"ആരെയാണ്?"

"താരിഖ് സാറിനെ."

"ഈ കോളേജിൽ വന്നതുമുതൽ."

വൃദ്ധൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

"അദ്ദേഹം മുമ്പ് ഇങ്ങനെയായിരുന്നില്ല..."

ലൂല അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.

"ചിരിക്കാനും എല്ലാവരോടും കൂട്ടുകൂടാനും അറിയുന്ന ആളായിരുന്നു."

"പിന്നെ...?"

വൃദ്ധൻ അകലെ മലമുകളിലേക്ക് നോക്കി.

"ഒരു സംഭവം...

അതിന് ശേഷം അദ്ദേഹം മാറി."

അതിലപ്പുറം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അപ്പോഴേക്കും പിന്നിൽ നിന്ന് താരിഖ് സാറിന്റെ ശബ്ദം.

"ലൂല... റിപ്പോർട്ട് പൂർത്തിയായോ?"

അവൾ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.

"ഏകദേശം കഴിഞ്ഞു, സർ."

"സമയം എടുത്ത് എഴുതൂ.

പക്ഷേ ഒരു വസ്തുത പോലും തെറ്റരുത്."

"ശരി, സർ."

അദ്ദേഹം നടന്ന് പോയി.

വൃദ്ധൻ മാത്രം പതിയെ പറഞ്ഞു.

"കഴിഞ്ഞകാലം...

ചില മനുഷ്യരെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പിന്തുടരും."

ആ വാക്കുകൾ ലൂലയുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ ചോദ്യം ഉണർത്തി.

---

രാത്രി.

ക്യാമ്പ് ഫയറിന് ചുറ്റും എല്ലാവരും പാട്ടും ചിരിയും കളിയുമായി.

താരിഖ് സാർ മാത്രം അല്പം മാറിനിന്ന് മലകളിലേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു.

ആ സമയത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു.

സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ടതും...

മുഖം മാറി.

"ഹലോ..."

മറുവശത്ത് പറഞ്ഞത് കേട്ട ശേഷം അദ്ദേഹം മൗനമായി.

"ഇല്ല...

ആ ഫയൽ ആരുടെയും കയ്യിൽ എത്താൻ പാടില്ല."

ചില നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം...

"ഞാൻ തിരികെ വന്നിട്ട് സംസാരിക്കാം."

കോൾ അവസാനിച്ചു.

ഫോൺ പോക്കറ്റിലിട്ട അദ്ദേഹം ദൂരെയിരുന്ന ലൂലയെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി.

അവൾ വിദ്യാർത്ഥികളോടൊപ്പം ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ...

അറിയാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തെ കാഠിന്യം അല്പം മാഞ്ഞു.

പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ...

അദ്ദേഹം നോട്ടം മാറ്റി.

സ്വന്തം മനസ്സിനോട് തന്നെ ഒരു അകലം പാലിച്ചുകൊണ്ട്.

---

അതേസമയം...

ക്യാമ്പ് സെന്ററിന് പുറത്തുള്ള ഇരുണ്ട വഴിയിൽ...

ഒരു കറുത്ത കാർ പതിയെ വന്ന് നിന്നു.

അതിനുള്ളിലിരുന്ന ഒരാൾ ക്യാമ്പ് സെന്ററിലേക്ക് നോക്കി.

അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ.

അതിലെ രണ്ട് മുഖങ്ങൾ...

താരിഖ് റഹ്മാനും...

നസ്രീനും.

ആ മനുഷ്യൻ പതിയെ ചിരിച്ചു.

"ഇത്ര വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും...

നിന്റെ ഭൂതകാലം നിന്നെ തേടി വന്നിരിക്കുന്നു, താരിഖ്..."

മലനിരകളിൽ വീണ്ടും കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞ് പടരാൻ തുടങ്ങി...

          

              *തുടരും*

       *✍🏻Mihras koduvally*

◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾

*✿═══════════════✿*    

              *മിഴികളിൽ വിരിഞ്ഞ വസന്തം*

           *ഭാഗം :നാല്*

https://mihraskoduvally123.blogspot.com/2026/06/blog-post.html

*✿═══════════════✿*

           രാത്രി.

മഴയുടെ നേർത്ത ശബ്ദം ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ തട്ടി നിന്നു.

സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ എല്ലാവരും പോയിരുന്നു.

ഒരു മേശവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ മാത്രം താരിഖ് റഹ്മാൻ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

മുന്നിൽ ക്യാമ്പ് റിപ്പോർട്ടുകൾ.

ഓരോ റിപ്പോർട്ടും അദ്ദേഹം ഒരേ ശ്രദ്ധയോടെ പരിശോധിച്ചു.

അവസാനമായി കൈയിലെത്തിയത്...

ലൂലയുടെ റിപ്പോർട്ട്.

അദ്ദേഹം വീണ്ടും അവസാന പേജിലേക്ക് മറിച്ചു.

"ഓർമ്മകളാകാൻ പോകുന്ന ഓരോ നിമിഷവും ആദ്യം ഒരു സാധാരണ ദിവസമായിരുന്നു."

ആ വരി വീണ്ടും വായിച്ചു.

അറിയാതെ...

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു മങ്ങിയ പുഞ്ചിരി തെളിഞ്ഞു.

അതേ നിമിഷം അദ്ദേഹം സ്വയം ഒന്ന് നിശ്ചലനായി.

"എന്താണ് ഇത്..."

റിപ്പോർട്ട് പതിയെ അടച്ച് അദ്ദേഹം കസേരയിൽ പിന്നിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.

കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞു.

പക്ഷേ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത്...

ആശുപത്രിയുടെ കാര്യം പറയാതെ ശിക്ഷ ഏറ്റുവാങ്ങിയ ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖമായിരുന്നു.

"നിയമം എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെയാണെന്ന് പറഞ്ഞത് സാർ തന്നെയല്ലേ..."

ആ ശബ്ദം ഇപ്പോഴും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മയിൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.

അദ്ദേഹം ആ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് സ്വയം പുറത്തുവരാൻ ശ്രമിച്ചു.

"അവൾ മറ്റെല്ലാ വിദ്യാർത്ഥികളെയും പോലെ ഒരാൾ മാത്രം..."

സ്വയം പറഞ്ഞെങ്കിലും...

മനസ്സ് അത് അംഗീകരിച്ചില്ല.

---

പിറ്റേന്ന്.

ക്യാമ്പിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ അവസാനഘട്ടത്തിലായിരുന്നു.

എല്ലാവരും തിരക്കിലായിരുന്നു.

ലൂല ഒരു കോണിലിരുന്ന് റിപ്പോർട്ടിലെ കുറിപ്പുകൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു.

അർസൽ പതിവുപോലെ കളിയാക്കി.

"ലൂല... കലിപ്പൻ സാറിന്റെ ഫേവറിറ്റ് സ്റ്റുഡന്റായി കഴിഞ്ഞല്ലോ."

"ഒന്ന് നിർത്തുമോ..."

അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.

അത് കേട്ടുനിന്നിരുന്ന താരിഖ് സാർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ ഒരു നിമിഷം മാത്രം...

അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോട്ടം ലൂലയിൽ പതിഞ്ഞു.

അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ...

ക്ലാസിലെ ബാക്കിയുള്ള ശബ്ദങ്ങളൊക്കെ അദ്ദേഹത്തിന് മങ്ങിയുപോയതുപോലെ തോന്നി.

ഉടനെ തന്നെ അദ്ദേഹം മറ്റൊരു ഫയലിലേക്ക് ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു.

സ്വന്തം മനസ്സിനോട് തന്നെ ഒരു അകലം പാലിക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്.

---

ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം.

ക്യാമ്പിനായി പുറപ്പെടുന്നതിന് മുമ്പ് എല്ലാവരുടെയും പേരുകൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു.

ലൂലയുടെ പേര് വിളിച്ചു.

"Present, Sir."

ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അദ്ദേഹം തലയുയർത്തി നോക്കി.

ഒരു നിമിഷം മാത്രം.

പിന്നെ വീണ്ടും പട്ടികയിലേക്ക് കണ്ണ് താഴ്ത്തി.

എന്നാൽ ആ നിമിഷം...

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ വിശദീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു അസ്വസ്ഥത പടർന്നു.

കാരണം എന്തെന്ന്...

അദ്ദേഹത്തിന് പോലും അറിയില്ലായിരുന്നു.

---

വൈകുന്നേരം.

ക്യാമ്പ് ബസ് കോളേജിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടു.

ജനൽക്കരികിലിരുന്ന് മഴ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ലൂല...

അറിയാതെ സ്റ്റാഫ് സീറ്റിലേക്ക് ഒന്ന് നോക്കി.

താരിഖ് സാർ പുറത്തേക്ക് മാത്രം നോക്കിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.

എന്നാൽ ബസിന്റെ കണ്ണാടിയിൽ പ്രതിഫലിച്ച ദൃശ്യം...

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം ലൂലയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞതായിരുന്നു.

ആ നോട്ടം ആരും കണ്ടില്ല.

അദ്ദേഹം പോലും...

സ്വന്തം മനസ്സിനെ വായിച്ചെടുത്തിരുന്നില്ല.

അപ്പോഴേക്കും ക്യാമ്പ് നടക്കുന്ന മലനിരകളിൽ നിന്ന് ഒരു ഫോൺകോൾ എത്തി.

"സാർ... ഇന്നലെ രാത്രി അവിടെ വീണ്ടും ഒരു അപകടമുണ്ടായി..."

താരിഖ് റഹ്മാന്റെ മുഖം ഗൗരവമായി.

അദ്ദേഹം പതിയെ ചോദിച്ചു.

"ആർക്കെങ്കിലും പരിക്കുണ്ടായോ...?"

"ഇല്ല സാർ...

പക്ഷേ വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് നടന്ന ആ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് എല്ലാവരും വീണ്ടും സംസാരിക്കുകയാണ്..."

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതും...

താരിഖ് സാറിന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ മുറുകി.

ദൂരെ മലമുകളിൽ കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞ് പടരുകയായിരുന്നു.

ആ മഞ്ഞിനുള്ളിൽ...

പിന്നെ എല്ലാം ശാന്തമായി എല്ലാവരും നിദ്രയിലേക്ക് ആളാന് തുടങ്ങി....

പുലർച്ചെ...

മലനിരകളെ തഴുകിയ മൂടൽമഞ്ഞിലൂടെ ക്യാമ്പ് ബസ് പതിയെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

ജനൽച്ചില്ലിൽ മഴത്തുള്ളികൾ വരച്ച രേഖകളിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു ലൂല.

ആദ്യമായാണ് ഇത്രയും ദൂരെ ഒരു ഔട്ട്ഡോർ ക്യാമ്പിലേക്ക് വരുന്നത്.

ബസ് ഒടുവിൽ മലഞ്ചെരുവിലെ പഴയ ട്രെയിനിംഗ് സെന്ററിന് മുന്നിൽ നിന്നു.

ചുറ്റും ഉയരമുള്ള പൈൻ മരങ്ങൾ...

അകലെ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ ശബ്ദം...

മഴ നനച്ച മണ്ണിന്റെ മണം...

സ്ഥലത്തിന്റെ ഭംഗിയിൽ എല്ലാവരും കുറച്ചുനേരം ലയിച്ചു നിന്നു.

"എല്ലാവരും ലഗേജ് എടുത്ത് ഹാളിലേക്ക് വരൂ."

താരിഖ് റഹ്മാന്റെ ഗംഭീരമായ ശബ്ദം മുഴങ്ങി.

നിമിഷനേരം കൊണ്ട് എല്ലാവരും വീണ്ടും അച്ചടക്കത്തിലായി.

---

ക്യാമ്പിന്റെ ആദ്യ സെഷൻ തുടങ്ങി.

ഓരോ ടീമിനും ഓരോ ചുമതല.

ലൂലയുടെ ടീം ക്യാമ്പിലെ എല്ലാ സംഭവങ്ങളും രേഖപ്പെടുത്തണം.

അവൾ ചെറിയ നോട്ട്ബുക്ക് കൈയിൽ പിടിച്ച് എല്ലായിടത്തും നടന്നു.

ഓരോ നിമിഷവും ശ്രദ്ധയോടെ കുറിച്ചുവെച്ചു.

അകലെ നിന്ന് അത് കണ്ടുനിന്ന താരിഖ് സാർ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ...

അവളുടെ ജോലിയോടുള്ള ആത്മാർത്ഥത അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ വീണ്ടും പിടിച്ചുപറ്റി.

"ജോലി ഏൽപ്പിച്ചാൽ പൂർണ്ണതയോടെ ചെയ്യുന്നു..."

അദ്ദേഹം മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.

അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ...

ആ ചിന്തയെ അദ്ദേഹം തള്ളിമാറ്റി.

"അവൾ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിനി മാത്രം."

എന്നിരുന്നാലും അവളുടെ നുണക്കുഴി കവിളു പ്രസന്നമായ മുഖവും തട്ടം ചുറ്റിയ കുഞ്ഞി മുഖവും അയാളുടെ ഓർമ്മകളിൽ എപ്പോഴും മനോഹരമായിരുന്നു.

"എന്റെ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിനീ അത്രമാത്രം അത്രമാത്രം... "

സ്വയം ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

---

ഉച്ചയോടെ...

ക്യാമ്പ് സൈറ്റിന് പിന്നിലെ കുന്നിൻമുകളിലേക്ക് ട്രെക്കിങ് ആരംഭിച്ചു.

മഴ കാരണം വഴികൾ വഴുക്കലായിരുന്നു.

"ആരും ഒറ്റയ്ക്ക് പോകരുത്."

താരിഖ് സാർ മുന്നറിയിപ്പ് നൽകി.

എല്ലാവരും കൂട്ടമായി നടന്നു.

പെട്ടെന്നാണ്...

അർസൽ മുന്നിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു.

"സാർ... ഇവിടെ വഴി രണ്ടായി പിരിയുന്നുണ്ട്."

താരിഖ് സാർ മാപ്പ് നോക്കുന്നതിനിടയിൽ...

പിന്നിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു ശബ്ദം.

ലൂലയുടെ കാൽ നനഞ്ഞ കല്ലിൽ വഴുതി.

അവൾ തെന്നിമാറാൻ പോകുന്ന നിമിഷം...

സമീപത്തുണ്ടായിരുന്ന സന അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.

"ശ്രദ്ധിക്കണം."

എല്ലാം ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് കഴിഞ്ഞു.

താരിഖ് സാർ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

ലൂല സുരക്ഷിതയാണെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ മാത്രം...

അറിയാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിൽ കെട്ടിക്കിടന്ന ആശങ്ക ശമിച്ചു.

അദ്ദേഹം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

എന്നാൽ...

ആദ്യമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു നിമിഷം ആശങ്ക തെളിഞ്ഞത് അർസൽ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.

---

വൈകുന്നേരം.

ക്യാമ്പ് ഫയർ ഒരുക്കുന്നതിനുള്ള തിരക്കിലായിരുന്നു എല്ലാവരും.

ലൂല ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് കുറിപ്പുകൾ എഴുതുകയായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് ട്രെയിനിംഗ് സെന്ററിന്റെ പഴയ മാനേജർ അവളുടെ അടുത്തെത്തിയത്.

"മോളേ... ആ സാറിനെ എത്ര വർഷമായി അറിയാം?"

"ആരെയാണ്?"

"താരിഖ് സാറിനെ."

"ഈ കോളേജിൽ വന്നതുമുതൽ."

വൃദ്ധൻ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

"അദ്ദേഹം മുമ്പ് ഇങ്ങനെയായിരുന്നില്ല..."

ലൂല അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.

"ചിരിക്കാനും എല്ലാവരോടും കൂട്ടുകൂടാനും അറിയുന്ന ആളായിരുന്നു."

"പിന്നെ...?"

വൃദ്ധൻ അകലെ മലമുകളിലേക്ക് നോക്കി.

"ഒരു സംഭവം...

അതിന് ശേഷം അദ്ദേഹം മാറി."

അതിലപ്പുറം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അപ്പോഴേക്കും പിന്നിൽ നിന്ന് താരിഖ് സാറിന്റെ ശബ്ദം.

"ലൂല... റിപ്പോർട്ട് പൂർത്തിയായോ?"

അവൾ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.

"ഏകദേശം കഴിഞ്ഞു, സർ."

"സമയം എടുത്ത് എഴുതൂ.

പക്ഷേ ഒരു വസ്തുത പോലും തെറ്റരുത്."

"ശരി, സർ."

അദ്ദേഹം നടന്ന് പോയി.

വൃദ്ധൻ മാത്രം പതിയെ പറഞ്ഞു.

"കഴിഞ്ഞകാലം...

ചില മനുഷ്യരെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ പിന്തുടരും."

ആ വാക്കുകൾ ലൂലയുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ ചോദ്യം ഉണർത്തി.

---

രാത്രി.

ക്യാമ്പ് ഫയറിന് ചുറ്റും എല്ലാവരും പാട്ടും ചിരിയും കളിയുമായി.

താരിഖ് സാർ മാത്രം അല്പം മാറിനിന്ന് മലകളിലേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു.

ആ സമയത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു.

സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ പേര് കണ്ടതും...

മുഖം മാറി.

"ഹലോ..."

മറുവശത്ത് പറഞ്ഞത് കേട്ട ശേഷം അദ്ദേഹം മൗനമായി.

"ഇല്ല...

ആ ഫയൽ ആരുടെയും കയ്യിൽ എത്താൻ പാടില്ല."

ചില നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം...

"ഞാൻ തിരികെ വന്നിട്ട് സംസാരിക്കാം."

കോൾ അവസാനിച്ചു.

ഫോൺ പോക്കറ്റിലിട്ട അദ്ദേഹം ദൂരെയിരുന്ന ലൂലയെ ഒരു നിമിഷം നോക്കി.

അവൾ വിദ്യാർത്ഥികളോടൊപ്പം ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ...

അറിയാതെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്തെ കാഠിന്യം അല്പം മാഞ്ഞു.

പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ...

അദ്ദേഹം നോട്ടം മാറ്റി.

സ്വന്തം മനസ്സിനോട് തന്നെ ഒരു അകലം പാലിച്ചുകൊണ്ട്.

---

അതേസമയം...

ക്യാമ്പ് സെന്ററിന് പുറത്തുള്ള ഇരുണ്ട വഴിയിൽ...

ഒരു കറുത്ത കാർ പതിയെ വന്ന് നിന്നു.

അതിനുള്ളിലിരുന്ന ഒരാൾ ക്യാമ്പ് സെന്ററിലേക്ക് നോക്കി.

അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു പഴയ ഫോട്ടോ.

അതിലെ രണ്ട് മുഖങ്ങൾ...

താരിഖ് റഹ്മാനും...

നസ്രീനും.

ആ മനുഷ്യൻ പതിയെ ചിരിച്ചു.

"ഇത്ര വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷവും...

നിന്റെ ഭൂതകാലം നിന്നെ തേടി വന്നിരിക്കുന്നു, താരിഖ്..."

മലനിരകളിൽ വീണ്ടും കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞ് പടരാൻ തുടങ്ങി...

          

              *തുടരും*

       *✍🏻Mihras koduvally*

◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾

*✿═══════════════✿*    

              *മിഴികളിൽ വിരിഞ്ഞ വസന്തം*

           *ഭാഗം :അഞ്ച്*

https://mihraskoduvally123.blogspot.com/2026/06/blog-post.html

*✿═══════════════✿*

            മലനിരകളെ വീണ്ടും കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞ് വിഴുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ക്യാമ്പ് സെന്ററിന് പുറത്ത് നിന്നിരുന്ന കറുത്ത കാർ കുറച്ചുനേരം അനക്കമില്ലാതെ നിന്നു.

ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിലിരുന്ന ആ മനുഷ്യൻ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന പഴയ ഫോട്ടോയിലേക്ക് വീണ്ടും നോക്കി.

താരിഖ് റഹ്മാനും...

നസ്രീനും...

ഇരുവരും നിറഞ്ഞ പുഞ്ചിരിയോടെ നിൽക്കുന്ന വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള ചിത്രം.

അയാളുടെ വിരലുകൾ പതിയെ നസ്രീന്റെ മുഖത്ത് തട്ടി.

"ഇത്രയും വർഷം ഒളിച്ചോടിയാൽ എല്ലാം അവസാനിക്കുമെന്ന് കരുതിയോ, താരിഖ്...?"

ഒരു മങ്ങിയ ചിരിയോടെ അയാൾ ഫോട്ടോ മടക്കി പോക്കറ്റിലിട്ടു.

കാർ പതിയെ ഇരുട്ടിലേക്ക് മറഞ്ഞു.

അയാൾ പോയതോടെ വീണ്ടും അവിടെ കേട്ടത് മഴയുടെ ശബ്ദം മാത്രം.

അതേസമയം...

ക്യാമ്പ് സെന്ററിനുള്ളിൽ എല്ലാവരും ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണിരുന്നു.

മുറിയുടെ ജനലരികിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ലൂല.

അവളുടെ മുന്നിൽ തുറന്നുകിടന്നത് ക്യാമ്പ് റിപ്പോർട്ടിന്റെ നോട്ട്ബുക്ക്.

ഇന്നത്തെ ഓരോ സംഭവവും ഓർമ്മയിലൂടെ കടന്നുപോയി.

പഴയ മാനേജർ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ...

"ഒരു സംഭവം...

അതിന് ശേഷം അദ്ദേഹം മാറി..."

ആ വാക്കുകൾ മനസ്സിൽ നിന്ന് മായുന്നില്ല.

എന്തായിരുന്നു ആ സംഭവം?

നസ്രീൻ ആരാണ്?

എന്തുകൊണ്ടാണ് ആ പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ താരിഖ് സാറിന്റെ മുഖം മാറിയത്?

ചോദ്യങ്ങൾ മാത്രം.

ഉത്തരങ്ങളൊന്നുമില്ല.

നോട്ട്ബുക്കിന്റെ അവസാന പേജിൽ അവൾ ഒരു ചെറിയ വരി കുറിച്ചു.

"ചില മൗനങ്ങൾ... ഒരു പുസ്തകത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ കഥകൾ പറയുന്നുണ്ട്."

പേന അടച്ച ശേഷം ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്ത് അവളും ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു.

പക്ഷേ...

ആ രാത്രിക്ക് ഉറക്കം മറ്റൊരു പദ്ധതിയായിരുന്നു.

─────

രാത്രി രണ്ട് മണി.

ഇടിമിന്നലിന്റെ ശക്തമായ ശബ്ദത്തിൽ താരിഖ് റഹ്മാൻ ഞെട്ടിയുണർന്നു.

കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അദ്ദേഹം കിടക്കയിൽ നിശ്ചലനായി ഇരുന്നു.

ശ്വാസം വേഗത്തിലായിരുന്നു.

വീണ്ടും അതേ സ്വപ്നം...

ഓരോ വർഷവും തന്നെ പിന്തുടരുന്ന അതേ ദൃശ്യം.

മഴ...

അലർച്ച...

രക്തം പുരണ്ട കൈകൾ...

അതിനിടയിൽ സഹായത്തിനായി ആരോ വിളിക്കുന്ന ശബ്ദം.

അദ്ദേഹം കണ്ണുകൾ ശക്തിയായി അടച്ചു.

"മതി..."

സ്വയം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

ടേബിളിലിരുന്ന വെള്ളം എടുത്ത് കുടിച്ചു.

മുറിയിലെ ചെറിയ അലമാര തുറന്ന് പഴയ തുകൽ കവറുള്ള ഒരു ഡയറി പുറത്തെടുത്തു.

അത് തുറക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും...

വീണ്ടും അടച്ചുവച്ചു.

"ഇനി വേണ്ട..."

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നു.

────────────────

അതേ സമയം...

പുറത്ത് നൈറ്റ് വാച്ച്മാൻ പതിവ് പരിശോധന നടത്തുകയായിരുന്നു.

ടോർച്ചിന്റെ വെളിച്ചം മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ചലിച്ചു.

പെട്ടെന്ന്...

അകലെയൊരു വെളിച്ചം.

ആരോ ടോർച്ച് ഉപയോഗിച്ച് മലയുടെ ചരിവിലൂടെ നടക്കുകയാണ്.

"ആരാണ് അവിടെ?"

വാച്ച്മാന്റെ ശബ്ദം മലകളിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു.

മറുപടി ഇല്ല.

അയാൾ വേഗത്തിൽ അങ്ങോട്ടേക്ക് നടന്നു.

പക്ഷേ അവിടെ എത്തിയപ്പോൾ...

ആരുമില്ല.

നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ വ്യക്തമായ കാൽപ്പാടുകൾ മാത്രം.

അവ മലയുടെ മുകളിലേക്കാണ് പോയിരുന്നത്.

വാച്ച്മാൻ ടോർച്ച് ഉയർത്തി നോക്കി.

മൂടൽമഞ്ഞിനിടയിൽ ഒരു തകർന്ന കെട്ടിടത്തിന്റെ രൂപം മങ്ങലായി കാണാമായിരുന്നു.

വർഷങ്ങളായി ആരും ഉപയോഗിക്കാത്ത പഴയ അഡ്മിനിസ്ട്രേഷൻ ബ്ലോക്ക്.

അവിടേക്ക് പോകാൻ അദ്ദേഹം ധൈര്യപ്പെട്ടില്ല.

വേഗത്തിൽ തിരികെ ക്യാമ്പിലേക്ക് നടന്നു.

────────────────

രാവിലെ.

മഴയ്ക്ക് ചെറിയ ശമനമുണ്ടായിരുന്നു.

മലകൾ മുഴുവൻ മേഘങ്ങൾ ചുറ്റിയിരുന്നു.

ക്യാമ്പിലെ വിദ്യാർത്ഥികൾ ഓരോരുത്തരായി പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

അർസൽ പതിവുപോലെ എല്ലാവരെയും ചിരിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

"ഇവിടെയൊരു രാത്രി കൂടി നിന്നാൽ ഞാൻ ഭൂതത്തെ പോലും ഫ്രണ്ടാക്കും."

എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.

അപ്പോഴാണ് നൈറ്റ് വാച്ച്മാൻ താരിഖ് റഹ്മാന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നത്.

"സാർ...

ഇന്നലെ രാത്രി ഒരു കാര്യം കണ്ടു."

"എന്താണ്?"

"ആ പഴയ കെട്ടിടത്തിന്റെ ഭാഗത്ത് ആരോ ഉണ്ടായിരുന്നു."

താരിഖിന്റെ മുഖം ഗൗരവമായി.

"നിങ്ങൾ ഉറപ്പാണോ?"

"അതെ സാർ."

ഒരു നിമിഷം അദ്ദേഹം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പിന്നെ വളരെ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

"ഈ കാര്യം ഇപ്പോൾ മറ്റാരോടും പറയേണ്ട."

വാച്ച്മാൻ തലകുനിച്ചു.

ദൂരെ നിന്നുകൊണ്ട് ഈ സംഭാഷണം ലൂല ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ...

താരിഖ് സാറിന്റെ മുഖത്തെ അസാധാരണമായ ഗൗരവം അവളുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടു.

എന്തോ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു.

അതുറപ്പായിരുന്നു.

────────────────

പ്രഭാതഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം അടുത്ത ട്രെക്കിംഗിനുള്ള തയ്യാറെടുപ്പുകൾ തുടങ്ങി.

വിദ്യാർത്ഥികൾ ബാഗുകൾ ഒരുക്കുന്നതിനിടെ...

ട്രെയിനിംഗ് സെന്ററിന്റെ പഴയ മാനേജർ ഓഫീസ് മുറിയുടെ വാതിൽ തുറന്നു.

പൊടിപിടിച്ച ഒരു മരപ്പെട്ടി പുറത്തെടുത്തു.

വർഷങ്ങളായി ആരും തുറക്കാത്തത്.

അത് തുറന്നപ്പോൾ...

അതിനുള്ളിൽ പഴയ രജിസ്റ്ററുകളും മഞ്ഞനിറം പിടിച്ച ഫയലുകളും ചില ഫോട്ടോകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.

മുകളിലുണ്ടായിരുന്ന ഫയലിൽ വലിയ അക്ഷരത്തിൽ എഴുതിയിരുന്നത്—

"ക്യാമ്പ് അപകടം – രഹസ്യ റിപ്പോർട്ട്."

വൃദ്ധന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ വിറച്ചു.

"ഇത്... ഇപ്പോഴും ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നോ..."

അയാൾ പതിയെ ചുറ്റും നോക്കി.

അതേസമയം...

ദൂരെയിരുന്ന മരങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്ന് ആരോ ആ ഓഫീസ് മുറിയിലേക്ക് നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അയാളുടെ മുഖം മൂടൽമഞ്ഞിൽ വ്യക്തമായിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം വ്യക്തമായിരുന്നു—

ആ പഴയ ഫയൽ തേടിയാണ് അയാൾ ഇത്രയും ദൂരം വന്നിരിക്കുന്നത്.

പ്രഭാതത്തിലെ മഞ്ഞ് മലനിരകളെ വെള്ള പുതപ്പുപോലെ മൂടിയിരുന്നു.

രാത്രിയിലെ സംഭവങ്ങൾക്ക് ശേഷം ക്യാമ്പിലെ അന്തരീക്ഷം പതിവിലേതിനേക്കാൾ നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു.

എന്നാൽ ആ നിശ്ശബ്ദതയ്ക്ക് അടിയിൽ ആരും കാണാത്ത ഒരു അസ്വസ്ഥത ഒളിഞ്ഞുകിടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പ്രഭാതഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞതോടെ എല്ലാവരും അഡ്വഞ്ചർ ട്രെയിലിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി.

താരിഖ് റഹ്മാൻ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് സുരക്ഷാനിർദ്ദേശങ്ങൾ വിശദമായി പറഞ്ഞു.

"ആരും ഗ്രൂപ്പിൽ നിന്ന് മാറി നടക്കരുത്. എന്തെങ്കിലും അസ്വാഭാവികമായി കണ്ടാൽ ഉടൻ അറിയിക്കണം."

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം പതിവുപോലെ ശാന്തമായിരുന്നെങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ ഒരു ജാഗ്രത വ്യക്തമായിരുന്നു.

ലൂല അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.

ഇന്നലെ രാത്രി വാച്ച്മാനോട് സംസാരിക്കുമ്പോഴും ഇതേ ഗൗരവമായിരുന്നു.

"എന്താണ് സാർ മറച്ചുവെക്കുന്നത്...?"

അവളുടെ മനസ്സിൽ വീണ്ടും അതേ ചോദ്യം ഉയർന്നു.

────────────────

ട്രെക്കിംഗ് ആരംഭിച്ചു.

മഴ നനച്ച കാട്ടുവഴിയിലൂടെ വിദ്യാർത്ഥികൾ ചിരിച്ചും സംസാരിച്ചും മുന്നേറി.

അർസൽ തന്റെ പതിവ് തമാശകളിലൂടെ എല്ലാവരെയും പൊട്ടിച്ചിരിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു.

"ഇവിടെ ഭൂതമുണ്ടെങ്കിൽ ആദ്യം എന്നെ പേടിപ്പിക്കണം. ഞാൻ അതിനെ സെൽഫിയെടുക്കും."

ചിരി കാട്ടിലൂടെ മുഴങ്ങി.

അപ്പോഴാണ് മുന്നിൽ നടന്നിരുന്ന ഗൈഡ് പെട്ടെന്ന് കൈ ഉയർത്തി എല്ലാവരെയും നിർത്തിയത്.

നനഞ്ഞ മണ്ണിൽ പുതിയ കാൽപ്പാടുകൾ.

"ഇത് നമ്മുടേതല്ല..."

അയാൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

എല്ലാവരും മിണ്ടാതെയായി.

കാൽപ്പാടുകൾ കാട്ടിനുള്ളിലേക്ക് വളഞ്ഞുപോകുകയായിരുന്നു.

താരിഖ് ഒരു നിമിഷം അവയിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.

ശേഷം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

"നമ്മൾ വഴിമാറ്റാം."

ആരും ചോദ്യം ചെയ്തില്ല.

പക്ഷേ ലൂലയ്ക്ക് ഉറപ്പായിരുന്നു—

ആ തീരുമാനം വെറുതെയായിരുന്നില്ല.

────────────────

ഉച്ചയോടെ അവർ മലമുകളിലെ ഒരു വ്യൂ പോയിന്റിലെത്തി.

മൂടൽമഞ്ഞിനിടയിലൂടെ താഴ്വര അതിമനോഹരമായി കാണാമായിരുന്നു.

വിദ്യാർത്ഥികൾ ചിത്രങ്ങളെടുക്കുന്നതിന്റെ തിരക്കിലായി.

ലൂല മാത്രം അല്പം മാറി നിന്നു.

അവളുടെ മുന്നിൽ പ്രകൃതി വിരിച്ച കാഴ്ചയായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് താരിഖിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടത്.

"ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കരുത്. ഇവിടെ കാറ്റ് ശക്തമാണ്."

"ശരി, സാർ."

ചുരുക്കം മറുപടി.

സംസാരം അവിടെ അവസാനിച്ചു.

പക്ഷേ ലൂലയ്ക്ക് മനസ്സിലായി—

അദ്ദേഹം എല്ലാ വിദ്യാർത്ഥികളോടും കാണിക്കുന്ന അതേ ഉത്തരവാദിത്വമാണ് തന്നോടും കാണിക്കുന്നത്.

അതിനപ്പുറം ഒന്നുമില്ല.

────────────────

തിരിച്ചിറങ്ങുമ്പോൾ മഴ ശക്തമായി.

കുന്നിൻപാത വഴുക്കലായി.

ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ ബാഗ് താഴേക്ക് ഉരുണ്ടുപോയി.

അത് എടുക്കാൻ അവൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് താരിഖ് തടഞ്ഞു.

"ആരും താഴേക്ക് പോകരുത്."

അദ്ദേഹം തന്നെ സൂക്ഷിച്ചിറങ്ങി ബാഗ് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.

ആ നിമിഷം വിദ്യാർത്ഥികളുടെ കണ്ണുകളിൽ അദ്ദേഹത്തോടുള്ള ബഹുമാനം ഇരട്ടിയായി.

ലൂലയും ആ കാഴ്ച നിശ്ശബ്ദമായി നോക്കി.

കർക്കശനായി തോന്നുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ എല്ലാവരുടെയും സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് മാത്രം ചിന്തിക്കുന്ന ഒരു അധ്യാപകനെയായിരുന്നു അവൾ കണ്ടത്.

────────────────

വൈകുന്നേരം ക്യാമ്പ് ഫയറിനായി എല്ലാവരും ഒത്തുകൂടി.

പാട്ടുകളും കളികളും കഥകളും...

ക്യാമ്പ് വീണ്ടും പഴയ ഉല്ലാസത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.

പഴയ മാനേജർ അകലെയിരുന്ന് എല്ലാവരെയും നോക്കുകയായിരുന്നു.

അപ്പോഴാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചത്.

അപരിചിത നമ്പർ.

അദ്ദേഹം കോൾ എടുത്തു.

മറുവശത്ത് നിന്ന് ഒരേയൊരു വാചകം മാത്രം.

"ഫയൽ കിട്ടിയില്ല... പക്ഷേ അത് ആരുടെ കൈയിലാണെന്ന് എനിക്കറിയാം."

കോൾ ഉടൻ വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടു.

മാനേജറുടെ മുഖം വിളറി.

അദ്ദേഹം പതിയെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

ക്യാമ്പ് ഫയറിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ എല്ലാവരും ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ആ കൂട്ടത്തിനിടയിൽ...

ഒരാൾ മാത്രം ചിരിക്കുന്നില്ലായിരുന്നു.

ഇരുട്ടിന്റെ അരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ക്യാമ്പിനെ മുഴുവൻ നിരീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു അജ്ഞാതൻ.

അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നേരെ താരിഖ് റഹ്മാനിലായിരുന്നു.

"ഇനി കളി തുടങ്ങാം..."

അയാൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

              *തുടരും*

       *✍🏻Mihras koduvally*

◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾

*✿═══════════════✿*    

              *മിഴികളിൽ നിറഞ്ഞ വസന്തം*

           *ഭാഗം ആറ്*

https://mihraskoduvally123.blogspot.com/2026/06/blog-post.html

*✿═══════════════✿*

          രാത്രി ആഴത്തിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ക്യാമ്പ് ഫയറിന്റെ ചൂട് പതിയെ കെടുത്തിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. വിദ്യാർത്ഥികൾ ഓരോരുത്തരായി മുറികളിലേക്ക് മടങ്ങി.

മലമുകളിൽ നിന്ന് വീശിയെത്തിയ തണുത്ത കാറ്റ് പഴയ ഓർമ്മകളെപ്പോലും ഉണർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

താരിഖ് റഹ്മാൻ മാത്രം ഉറങ്ങാതെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

ക്യാമ്പ് സെന്ററിന് പിന്നിലുള്ള ചെറിയ വ്യൂ പോയിന്റിൽ എത്തി അദ്ദേഹം നിശ്ശബ്ദമായി നിന്നു.

മുൻപിൽ മുഴുവൻ വെള്ള മഞ്ഞ്.

ഇതുപോലൊരു മഞ്ഞുകാലം...

ഇതുപോലൊരു രാത്രി...

പതിനൊന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പും ഉണ്ടായിരുന്നത് ഇതുതന്നെയായിരുന്നു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ പതിയെ അടഞ്ഞു.

ഓർമ്മകൾ ഒന്നൊന്നായി മനസ്സിലേക്ക് ഒഴുകിയെത്തി.

────────────────

അന്ന്...

അവരും ഇതുപോലൊരു കോളേജ് ക്യാമ്പിലായിരുന്നു.

ചിരിയും പാട്ടും കളിയും നിറഞ്ഞ ദിവസങ്ങൾ.

എല്ലാവരുടെയും പ്രിയപ്പെട്ട രണ്ടുപേരായിരുന്നു താരിഖും നസ്രിയയും.

ഒരുമിച്ച് പഠിക്കുന്നവർ.

ഒരുമിച്ച് സ്വപ്നം കാണുന്നവർ.

ഒരാൾ പറയാതെ മറ്റൊരാളുടെ മനസ്സ് വായിച്ചെടുക്കുന്നവർ.

കോളേജ് ലൈബ്രറിയുടെ ഏറ്റവും ശാന്തമായ കോണിൽ ഇരുന്ന് മണിക്കൂറുകളോളം പുസ്തകങ്ങൾ വായിക്കുക അവരുടെ പതിവായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം...

പഴയ കവിതകളുടെ പുസ്തകം തുറന്ന നസ്രിയ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"ഈ പുസ്തകം ആരെങ്കിലും വർഷങ്ങൾക്കിപ്പുറം തുറന്നാൽ നമ്മളെ ഓർക്കുമോ?"

താരിഖ് പുഞ്ചിരിച്ചു.

"അപ്പോൾ ഒരു ഓർമ്മ ഇവിടെ വെച്ചിട്ട് പോകാം."

അവന്റെ പോക്കറ്റിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ ഫോട്ടോ പുറത്തെടുത്തു.

നസ്രിയയുടെ ഉമ്മയോടൊപ്പം എടുത്ത ചിത്രം.

"ഇത് എന്തിനാ?"

അവൾ അത്ഭുതത്തോടെ ചോദിച്ചു.

"നിനക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട ചിത്രം ഇതല്ലേ? ഒരിക്കലെങ്കിലും ഇത് കാണുന്നവർ അറിയട്ടെ... ഈ പുസ്തകത്തിന് ഒരിക്കൽ രണ്ട് ഭ്രാന്തൻ വായനക്കാർ ഉണ്ടായിരുന്നെന്ന്."

നസ്രിയ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

"ഭ്രാന്തൻ നീ മാത്രം."

അവൾ ഫോട്ടോ പുസ്തകത്തിന്റെ ഇടയിൽ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചു.

"ഇനി ഇത് ഇവിടെ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ..."

അന്ന് അവർ രണ്ടുപേരും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല...

ആ പുസ്തകം വീണ്ടും തുറക്കാൻ ജീവിതം അവൾക്കൊരു അവസരം നൽകില്ലെന്ന്.

മഞ്ഞ് വീണ്ടും കനത്തിരുന്നു.

ആ ഓർമ്മയിൽ നിന്ന് ഉണർന്നപ്പോൾ താരിഖിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഈർപ്പം നിറഞ്ഞിരുന്നു.

"നസ്രിയ..."

അദ്ദേഹം പതുക്കെ വിളിച്ചു.

മറുപടി പറയാൻ കാറ്റ് മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

─

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ.

ട്രെക്കിംഗിന് തയ്യാറാകുന്നതിനിടയിൽ ലൂലയുടെ ശ്രദ്ധ പഴയ മാനേജറിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

അദ്ദേഹം ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന് പഴയ രജിസ്റ്റർ മറിച്ചുനോക്കുകയായിരുന്നു.

ധൈര്യം സംഭരിച്ച് ലൂല അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

"സാർ... ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടേ?"

വൃദ്ധൻ തല ഉയർത്തി.

"ചോദിക്കൂ മോളേ."

"വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് ഇവിടെ ഒരു അപകടം നടന്നുവെന്ന് കേട്ടു..."

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈകൾ ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.

അൽപസമയം കഴിഞ്ഞ് അദ്ദേഹം പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

"അതെ...

ഈ മഞ്ഞ്... ഈ മല...

ഇവയൊക്കെ ആ ദിവസത്തിന് സാക്ഷികളാണ്."

ലൂല ഒന്നും പറയാതെ കേട്ടിരുന്നു.

"അന്ന് കോളേജ് ടൂറിന് വന്ന ബസ് മലയിറക്കത്തിൽ നിയന്ത്രണം വിട്ടു."

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം പതറി.

"പലർക്കും പരിക്കേറ്റു...

ചിലരെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിഞ്ഞു...

പക്ഷേ ഒരു പെൺകുട്ടിയെ..."

അദ്ദേഹം വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.

കണ്ണുകളിൽ വേദന നിറഞ്ഞു.

"ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം താരിഖ് പഴയ താരിഖായിരുന്നില്ല."

"അവർക്ക്... ആ പെൺകുട്ടിയുമായി എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നോ?"

വൃദ്ധൻ ലൂലയെ നോക്കി.

"വളരെ ആഴമുള്ള ബന്ധം."

"അവർ ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചവരായിരുന്നു...

പരസ്പരം ആത്മാർത്ഥമായി സ്നേഹിച്ചവരും."

ലൂലയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് വിറച്ചു.

അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു പേര് മിന്നിപ്പോയി.

നസ്രിയ...

വൃദ്ധൻ വീണ്ടും തുടർന്നു.

"അന്ന് ആ അപകടത്തിൽ താരിഖ് ജീവിച്ചിറങ്ങി.

പക്ഷേ...

അവന്റെ ചിരി അവിടെത്തന്നെ മരിച്ചു."

"അതിന് ശേഷം അവൻ സംസാരിക്കുന്നത് കുറഞ്ഞു.

ചിരിക്കാനും മറന്നു.

പുറമേ എല്ലാവർക്കും കർക്കശനായി തോന്നിയെങ്കിലും...

അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഇന്നും മായാത്തൊരു മുറിവുണ്ട്."

ലൂലയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞു.

കാരണം...

വൃദ്ധൻ പറയുന്ന നസ്രിയ മറ്റാരുമല്ലായിരുന്നു.

തന്റെ സ്വന്തം വലിയ ജേഷ്ഠത്തി.

ഉമ്മയെപ്പോലെ സ്നേഹിച്ച തന്റെ ഇത്ത.

ആ സത്യം ഇതുവരെ അവൾ ആരോടും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.

─

അതേസമയം...

ക്യാമ്പിന്റെ അതിർത്തിക്ക് പുറത്തുള്ള തകർന്ന അഡ്മിനിസ്ട്രേഷൻ ബ്ലോക്കിൽ...

അജ്ഞാതനായ ആ മനുഷ്യൻ പൊടിപിടിച്ച ഒരു അലമാര തുറക്കുകയായിരുന്നു.

അയാളുടെ കൈയിൽ ഒരു പഴയ ഡയറിയുടെ കീറിയ താളുണ്ടായിരുന്നു.

അതിലെ അവസാന വരി വായിച്ചപ്പോൾ അയാൾ മന്ദഹസിച്ചു.

"ആ ദിവസം അപകടമായിരുന്നില്ല...

ആരെങ്കിലും അതങ്ങനെ വിശ്വസിപ്പിച്ചതാണ്."

അയാൾ പതിയെ തല ഉയർത്തി.

"സത്യം പുറത്ത് വരേണ്ട സമയം അടുത്തിരിക്കുന്നു..."

മലമുകളിൽ വീണ്ടും മൂടൽമഞ്ഞ് കനത്തു.

ആ മഞ്ഞിനുള്ളിൽ മറഞ്ഞുകിടന്ന വർഷങ്ങളുടെ രഹസ്യവും പതിയെ ഉണരാൻ തുടങ്ങി...

......

ക്യാമ്പിലെ പ്രഭാതം പതിവുപോലെ ആരംഭിച്ചെങ്കിലും, ലൂലയുടെ മനസ്സ് ശാന്തമായിരുന്നില്ല.

പഴയ മാനേജർ പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കും വീണ്ടും വീണ്ടും അവളുടെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങുകയായിരുന്നു.

"നസ്രിയ..."

ആ പേര് കേൾക്കുമ്പോൾ ഇന്നും നെഞ്ചിനുള്ളിൽ ഒരു ശൂന്യത പടരുന്നു.

അവൾക്ക് നസ്രിയ വെറും വലിയ ജേഷ്ഠത്തിയല്ലായിരുന്നു...

ഉമ്മയെപ്പോലെ തലോടിയവൾ.

ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ ഇരുന്നാൽ വഴക്കുപറഞ്ഞ് സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് വാരിക്കൊടുത്തവൾ.

രാത്രിയിൽ പേടിച്ചാൽ ചേർത്ത് പിടിച്ച് ഉറക്കിയവൾ.

"ഞാൻ എവിടെയായാലും നിന്നെ ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്കാക്കില്ല..."

ഒരു ദിവസം നസ്രിയ പറഞ്ഞ ആ വാക്കുകൾ ഇന്നും ലൂലയുടെ ചെവികളിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ...

ആ കോളേജ് ടൂർ കഴിഞ്ഞ് അവൾ ഒരിക്കലും തിരികെ വന്നില്ല.

വീട്ടിൽ അന്ന് മുതൽ ചിരി കുറഞ്ഞു.

ലൂലയ്ക്ക് അന്ന് പ്രായം കുറവായിരുന്നു.

അപകടം സംഭവിച്ചുവെന്ന് മാത്രമാണ് എല്ലാവരും പറഞ്ഞത്.

പക്ഷേ അതിന് പിന്നിലെ സത്യം...

ഇന്നുവരെ ആരും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.

──

അതേസമയം...

താരിഖ് റഹ്മാൻ പരിശീലനത്തിനായി വിദ്യാർത്ഥികളെ ഗ്രൗണ്ടിൽ നിരത്തി.

മുഖം പതിവുപോലെ കർക്കശം.

"ലൈൻ നേരെയാക്കൂ."

"ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിക്കൂ."

"ഇവിടെ വിനോദയാത്രയ്ക്കല്ല വന്നത്."

വിദ്യാർത്ഥികൾ പരസ്പരം നോക്കി.

അർസൽ പതുക്കെ ലൂലയോട് പറഞ്ഞു.

"സാറിന് ചിരിക്കാനും മാർക്ക് വേണമെന്നു തോന്നുന്നു."

ലൂല ചിരിക്കാനായില്ല.

കാരണം...

ഇപ്പോൾ ആ കർക്കശതയുടെ പിന്നിലെ കാരണം അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.

അത് ദേഷ്യമല്ല.

വർഷങ്ങളായി ചുമന്നുനടക്കുന്ന ഒരു മുറിവായിരുന്നു.

അൽപസമയത്തിന് ശേഷം ഒരു വിദ്യാർത്ഥി കല്ലിൽ തട്ടി വീണു.

താരിഖ് പെട്ടെന്ന് ഓടിയെത്തി.

"കൈ കാണിക്കൂ."

മുട്ടിലെ മുറിവ് സൂക്ഷിച്ച് വൃത്തിയാക്കി ബാൻഡേജ് കെട്ടി.

"അടുത്ത തവണ ശ്രദ്ധിക്കണം."

വാക്കുകൾ കർശനമായിരുന്നെങ്കിലും...

കൈകളിൽ നിറഞ്ഞിരുന്നത് കരുതലായിരുന്നു.

ലൂല ആ കാഴ്ച നിശ്ശബ്ദമായി നോക്കി നിന്നു.

*"പുറമേ കല്ലുപോലെ...

ഉള്ളിൽ ഇത്രയും മൃദുവായ മനുഷ്യനാണോ..."*

─

ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം...

പഴയ മാനേജർ താരിഖിനെ ഒറ്റയ്ക്ക് വിളിച്ചു.

"ഇനി എത്ര ദിവസം ഇത് മറച്ചുവെക്കും?"

ആരോ പിന്തുടരുന്നു എന്തിനാണെന്ന് അറിയാതെ അയാൾ ഇത്രകാലം കഴിഞ്ഞിട്ടും പക മറന്നിട്ടില്ല അവളും അതിൽ പങ്കാളികൾ ആവാം, എന്നാലും നിങ്ങൾ എന്ത് പിഴച്ചു ശരിക്കുള്ള കഥപോലും നമ്മൾക്ക് അറിയില്ല ഇത്രകാലം കഴിഞ്ഞിട്ടും അന്നത്തെ രഹസ്യത്തെ അവർ ഭയക്കുന്നു മരിക്കുന്നതിന് മുൻപ് നസ്രിമോൾ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടാവും അവരുടെ നഷ്ടങ്ങൾക്ക് നിങ്ങൾ കാരണക്കാരനാണെന്ന തെറ്റിദ്ധാരണ.... ഉം....

താരിഖ് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

വൃദ്ധൻ പഴയ ഒരു ഫയൽ അദ്ദേഹത്തിന് നേരെ നീട്ടി.

അതിൽ വർഷങ്ങൾ പഴക്കമുള്ള അന്വേഷണ രേഖകളുണ്ടായിരുന്നു.

"സത്യം ഇനി അടച്ചുവെക്കാൻ കഴിയില്ല."

താരിഖ് പതിയെ ഫയൽ തുറന്നു.

ആദ്യ പേജിൽ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നു.

"അപകട അന്വേഷണ കുറിപ്പുകൾ – രഹസ്യം."

അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ അടുത്ത വരിയിലേക്ക് നീങ്ങി.

"വിദ്യാർത്ഥികളിൽ ചിലർ യാത്രയ്ക്കിടെ കോളേജിലെ രണ്ട് അധ്യാപകരെ സംബന്ധിച്ച ഗുരുതരമായ ഒരു സ്വകാര്യ സംഭവം കണ്ടതായി പ്രാഥമിക മൊഴികളിൽ സൂചനയുണ്ട്."

താരിഖിന്റെ വിരലുകൾ വിറച്ചു.

അടുത്ത പേജിൽ...

"ആ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കരുതെന്ന് ചില വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് സമ്മർദ്ദം ചെലുത്തപ്പെട്ടതായി സംശയം."

മാനേജർ ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.

"അന്നത്തെ മുഴുവൻ സത്യം ഔദ്യോഗിക രേഖകളിൽ വന്നിട്ടില്ല."

"ചിലർ സ്വന്തം ജീവിതവും പേരും രക്ഷിക്കാനാണ് കൂടുതൽ ശ്രമിച്ചത്."

"ആ കുട്ടികൾ കണ്ടത് പുറത്തുപോകുമെന്ന ഭയം പലരിലും ഉണ്ടായിരുന്നു."

"അതിനുശേഷം നടന്ന സംഭവങ്ങളാണ് എല്ലാം കൂടുതൽ ദുരൂഹമാക്കിയത്."

താരിഖ് പതുക്കെ കണ്ണടച്ചു.

അന്നത്തെ ഓർമ്മകൾ മിന്നൽ പോലെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.

നസ്രിയ ഭയന്ന മുഖത്തോടെ തന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചത്...

"താരിഖ്... എന്തോ ശരിയല്ല..."

അവളുടെ ആ അവസാന വാക്കുകൾ ഇന്നും വ്യക്തമായിരുന്നു.

─

അതേസമയം...

മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന ലൂല പഴയ ഫോട്ടോ വീണ്ടും നോക്കി.

നസ്രിയയുടെ പുഞ്ചിരി.

അതേ കണ്ണുകൾ.

അതേ ചിരി.

അറിയാതെ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.

"ഇത്താ...

നിനക്ക് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് സംഭവിച്ചത്?"

മറുപടി പറയാൻ ആരുമില്ല.

ജനലിന് പുറത്തുള്ള മഴ മാത്രം നിശ്ശബ്ദമായി പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.

──

അന്നേ രാത്രി...

തകർന്ന അഡ്മിനിസ്ട്രേഷൻ ബ്ലോക്കിനുള്ളിൽ അജ്ഞാതനായ ആ മനുഷ്യൻ ഒരു പഴയ കാസറ്റ് റെക്കോർഡർ പ്രവർത്തിപ്പിച്ചു.

അതിൽ നിന്നൊരു ശബ്ദം കേട്ടു.

"...എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങൾ തകർത്ത അവളുമാരെ ഞാൻ വെറുതെ വിടില്ല ..."

ശബ്ദം അവിടെ അവസാനിച്ചു.

അയാൾ ചെറുചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.

"സത്യം അടക്കം ചെയ്തെന്ന് കരുതിയവർക്ക്...

സമയം മറുപടി പറയാനെത്തിയിരിക്കുന്നു."

പുറത്ത് ഇടിമിന്നൽ ആകാശം കീറി.

മലകൾക്കിടയിൽ വർഷങ്ങളായി മറഞ്ഞുകിടന്ന രഹസ്യം...

പതിയെ വെളിച്ചത്തിലേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി...

              *തുടരും*

       *✍🏻Mihras koduvally*

◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾

*✿═══════════════✿*    

              *മിഴികളിൽ വിരിഞ്ഞ വസന്തം*

          *പാർട്ട് :ഏഴ്*

https://mihraskoduvally123.blogspot.com/2026/06/blog-post.html

*✿═══════════════✿*

            മഴ തോർന്നിരുന്നു...

എന്നാൽ താരിഖ് റഹ്മാന്റെ മനസ്സിലെ കൊടുങ്കാറ്റ് ശമിച്ചിരുന്നില്ല.

പഴയ മാനേജർ നൽകിയ ഫയൽ അദ്ദേഹം പതുക്കെ അടച്ചു.

"ഇനി ഇതൊന്നും ഒറ്റയ്ക്ക് ചുമക്കാൻ കഴിയില്ല..."

അദ്ദേഹം സ്വയം പറഞ്ഞുപോയി.

വൃദ്ധൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ചു.

"നസ്രിയ മരിക്കുന്നതിന് തൊട്ടുമുമ്പ് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഇന്നും ഓർമ്മയുണ്ടോ?"

താരിഖിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

"ഉണ്ട്..."

"അവൾ പറഞ്ഞത്...

'സത്യം എത്ര ആഴത്തിൽ കുഴിച്ചുമൂടിയാലും... ഒരുനാൾ അത് വെളിച്ചം കാണും...'"

മുറിയിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.

"അന്ന് യഥാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് നടന്നത്?"

വൃദ്ധൻ ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.

"ആ ദിവസം ചില വിദ്യാർത്ഥികൾ ഒരിക്കലും കാണാൻ പാടില്ലാത്ത ഒരു കാര്യം കണ്ടു..."

"അതിന് ശേഷം അവർ ഭയന്നു."

"ആ രഹസ്യം പുറത്തുപോയാൽ ചിലരുടെ ജീവിതം തകരുമെന്ന് പലരും കരുതി."

"അതുകൊണ്ടാണ് സാക്ഷികളെ മിണ്ടാതിരിക്കാൻ സമ്മർദം ചെലുത്തിയത്."

"പക്ഷേ നസ്രിയ..."

വൃദ്ധൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.

"അവൾ അനീതി കണ്ടിട്ട് മിണ്ടാതിരിക്കുന്ന കൂട്ടത്തിലായിരുന്നില്ല."

---

താരിഖിന്റെ മനസ്സ് വർഷങ്ങൾ പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു...

---

പതിനൊന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്...

ക്യാമ്പസിൽ ആദ്യമഴ പെയ്ത ദിവസം.

ലൈബ്രറിയുടെ മുന്നിൽ പുസ്തകങ്ങൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്ത് മഴ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു നസ്രിയ.

മഴത്തുള്ളികൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് വീഴുമ്പോൾ...

പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു കുട അവൾക്കുമുകളിലേക്ക് വിരിഞ്ഞു.

"നനഞ്ഞാൽ പനിയാകും."

അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

വെള്ള ഷർട്ടും കറുത്ത ബാഗുമായി നിൽക്കുന്ന താരിഖ്.

ആദ്യമായി കണ്ട നിമിഷം...

പരിചയമില്ലാത്ത രണ്ടു കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഒരു നിമിഷം ഉടക്കി.

"കുട പങ്കുവെക്കാമോ?"

അവൻ ചോദിച്ചു.

നസ്രിയ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

"കുടയേക്കാൾ മഴ എനിക്കിഷ്ടമാണ്."

"എനിക്കും..."

"പിന്നെ കുട എന്തിനാ?"

"നിന്നെ കാണാൻ ഒരു കാരണം വേണമല്ലോ."

ആ വാക്കുകേട്ട് നസ്രിയ അറിയാതെ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

അന്നായിരുന്നു അവരുടെ സൗഹൃദത്തിന്റെ തുടക്കം.

---

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

സൗഹൃദം പതിയെ പ്രണയമായി.

ക്യാമ്പസിലെ ഓരോ കോണിലും അവരുടെ ഓർമ്മകൾ നിറഞ്ഞു.

ലൈബ്രറിയുടെ ജനലരികിൽ ഒരുമിച്ച് ഇരുന്ന് പുസ്തകം വായിക്കൽ...

കാന്റീനിൽ ഒരു ചായ രണ്ടുപേർ പങ്കിട്ടുകുടിക്കൽ...

പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞാൽ കോളേജിന്റെ പിന്നിലെ കുന്നിലേക്ക് നടക്കൽ...

എല്ലാം അവരുടെ ലോകമായിരുന്നു.

ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ...

സൂര്യാസ്തമയം നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ഇരുവരും.

നസ്രിയ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

"താരിഖ്..."

"നമ്മൾ എന്നും ഇങ്ങനെ തന്നെയായിരിക്കുമോ?"

താരിഖ് പുഞ്ചിരിച്ചു.

"ഈ ആകാശം മാറുന്നതുവരെ."

"ആകാശം മാറുമോ?"

"ഇല്ല..."

"അപ്പോൾ നമ്മുടെ സ്നേഹവും മാറില്ല."

നസ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

"എനിക്ക് ഒരു വാക്ക് തരുമോ?"

"എന്ത്?"

"ഏതൊരു സാഹചര്യത്തിലും സത്യം ഉപേക്ഷിക്കരുത് എന്നെ മറക്കരുത് ".

താരിഖ് അവളുടെ വലതുകൈ തന്റെ കൈകളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

"നിന്റെ മുന്നിൽ ഞാൻ ഒരിക്കലും കള്ളം പറയില്ല നീ എന്റേതാണ് എന്റേത് മാത്രം."

ആ നിമിഷം...

കാറ്റുപോലും അവരെ അനുഗ്രഹിക്കുന്നതുപോലെ മൃദുവായി വീശി.

---

പക്ഷേ...

വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു എഴുതിവെച്ചിരുന്നത്.

കോളേജ് ടൂർ ആരംഭിച്ച ദിവസം...

നസ്രിയയുടെ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്ത അസ്വസ്ഥതയുണ്ടായിരുന്നു.

ബസിൽ കയറുന്നതിന് മുമ്പ് അവൾ താരിഖിനോട് പറഞ്ഞു.

"എന്തോ...

ഈ യാത്ര എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു."

താരിഖ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ സ്നേഹത്തോടെ ഒന്നു തട്ടി.

"ഞാനില്ലേ കൂടെ..."

"നിനക്കൊന്നും സംഭവിക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല."

നസ്രിയ പുഞ്ചിരിച്ചു.

പക്ഷേ...

ആ പുഞ്ചിരി അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ അവസാനത്തെ സമാധാനമായിരുന്നു.

---

ഇപ്പോൾ...

വീണ്ടും വർത്തമാനകാലം.

താരിഖ് കണ്ണുകൾ തുറന്നു.

അന്നത്തെ ഓരോ ഓർമ്മയും ഇന്നലെ നടന്നതുപോലെ വ്യക്തമായിരുന്നു.

അതേസമയം...

മുറിക്ക് പുറത്തുനിന്ന് ഇതെല്ലാം കേൾക്കുകയായിരുന്നു ലൂല.

"ഇത്താ..."

അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിറച്ചു.

"നിങ്ങൾ ഇത്രയും സ്നേഹിച്ചിരുന്നോ..."

അറിയാതെ അവളുടെ കണ്ണുനീർ നിലത്തേക്ക് വീണു.

അതേ സമയം...

തകർന്ന അഡ്മിനിസ്ട്രേഷൻ ബ്ലോക്കിൽ...

അജ്ഞാതനായ ആ മനുഷ്യൻ പഴയ ഡയറിയുടെ അവസാന താൾ കീറി തീയിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.

പക്ഷേ...

ഒരു ചെറിയ ഫോട്ടോ മാത്രം അയാൾ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചു.

അതിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിൽക്കുന്ന താരിഖും നസ്രിയയും...

ഫോട്ടോയുടെ പിന്നിൽ ഒരേയൊരു വരി...

"ഞങ്ങൾ കണ്ട സത്യം... ഞങ്ങളോടൊപ്പം മരിക്കില്ല."

ആ വരി വായിച്ച അയാൾ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.

"ഇനി കളി തുടങ്ങാം..."

മലമുകളിലൂടെ വീണ്ടും മൂടൽമഞ്ഞ് ഇറങ്ങിവരികയായിരുന്നു.

വർഷങ്ങളായി മറഞ്ഞുകിടന്ന സത്യം...

ഇനി ആരാലും തടയാനാവാത്ത യാത്ര ആരംഭിച്ചിരുന്നു...

രാത്രി വീണ്ടും മലകളെ മൂടിയിരുന്നു.

ക്യാമ്പിലെ ലൈറ്റുകൾ ഒന്നൊന്നായി അണഞ്ഞു. ദൂരെയെങ്ങോ മഴയുടെ അവസാന തുള്ളികൾ ഇലകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് വീഴുന്ന ശബ്ദം മാത്രം.

താരിഖ് റഹ്മാൻ ഒറ്റയ്ക്ക് പഴയ അഡ്മിനിസ്ട്രേഷൻ ബ്ലോക്കിലേക്ക് നടന്നു.

പതിനൊന്ന് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് ഒരിക്കലും തിരികെ വരില്ലെന്ന് തീരുമാനിച്ച സ്ഥലത്തേക്ക്...

വാതിൽ തള്ളിത്തുറന്നപ്പോൾ പൊടിയുടെ ഗന്ധം മുഖത്തടിച്ചു.

ചുമരുകളിൽ വിള്ളലുകൾ.

തറയിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന പഴയ ഫയലുകൾ.

ഒരു മൂലയിൽ, കാലം മഞ്ഞനിറമാക്കിയ ഇരുമ്പ് അലമാര.

അലമാരയുടെ മുന്നിൽ പഴയ മാനേജർ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അദ്ദേഹം ഒരു മരപ്പെട്ടി തുറന്ന് താരിഖിന്റെ മുന്നിലേക്ക് നീക്കി.

അതിനുള്ളിൽ പഴയ ഡയറി, ക്യാമറയുടെ മെമ്മറി കാർഡ്, കുറച്ച് ഫോട്ടോകൾ, അന്വേഷണ രേഖകൾ...

എല്ലാം വർഷങ്ങളായി സൂക്ഷിച്ച തെളിവുകൾ.

മാനേജർ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

"ഇനി ഇത് ഒളിപ്പിക്കുന്നതിൽ അർഥമില്ല."

താരിഖ് ഓരോ രേഖയും എടുത്ത് നോക്കി.

അന്നത്തെ യാത്രയുടെ ഫോട്ടോകൾ.

വിദ്യാർത്ഥികളുടെ സാന്നിധ്യ പട്ടിക.

ഡ്രൈവറുടെ മൊഴി.

അന്വേഷണം പാതിവഴിയിൽ അവസാനിപ്പിച്ച ഉത്തരവ്.

ഒരു കവർ മാത്രം തുറന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു.

അതിന് മുകളിൽ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നു.

"നസ്രിയയുടെ കൈയെഴുത്ത്."

താരിഖിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.

കവർ തുറന്നപ്പോൾ മടക്കിവെച്ച ഒരു കത്ത്.

അതിൽ...

"സത്യം മറയ്ക്കാൻ പലരും ശ്രമിക്കും. പക്ഷേ സത്യം മരിക്കില്ല. ഈ കത്ത് ആരുടെയെങ്കിലും കൈയിൽ എത്തുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ഞങ്ങളെക്കുറിച്ചല്ല അന്വേഷിക്കേണ്ടത്... അന്നത്തെ യാത്രയിൽ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ എന്തുകൊണ്ട് മറച്ചുവെച്ചു എന്നതാണ് അന്വേഷിക്കേണ്ടത്."

അതിനുശേഷം കുറച്ച് പേരുകൾ.

ചില തീയതികൾ.

ചില സ്ഥലങ്ങൾ.

നസ്രിയയ്ക്ക് എന്തോ വലിയ കാര്യം മനസ്സിലായിരുന്നുവെന്ന് വ്യക്തമായിരുന്നു.

അവന്റെ മിഴികൾ നിറഞ്ഞു അവളുടെ വാക്കുകൾ ഒന്ന് മുഖവുരക്ക് എടുത്തിരുന്നു വെങ്കിൽ ഈ നഷ്ടം സഹിക്കേണ്ടി വരില്ലായിരുന്നു വെന്ന കുറ്റബോധം അവനെ വല്ലാതെ വേട്ടയാടി...

---

അവൾ ആ യാത്രയ്ക്ക് മുൻപുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ അസ്വാഭാവികമായി പെരുമാറിയിരുന്നു.

എപ്പോഴും ചിരിക്കുന്ന പെൺകുട്ടി നിശ്ശബ്ദയായി.

ലൈബ്രറിയിൽ മണിക്കൂറുകളോളം പഴയ രേഖകൾ പരിശോധിച്ചു.

കോളേജിലെ ചില തീരുമാനങ്ങളെക്കുറിച്ച് വിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു.

അവൾ ആരോടും എല്ലാം പറഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ താരിഖിനോട് മാത്രം ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞിരുന്നു.

"എന്തോ ശരിയല്ല... പക്ഷേ തെളിവില്ലാതെ ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താൻ എനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ല."

താരിഖ് അന്ന് അത് വലിയ കാര്യമായി എടുത്തിരുന്നില്ല.

അതായിരുന്നു ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ്.

---

ടൂർ ആരംഭിച്ച ദിവസം...

നസ്രിയയുടെ കൈയിൽ ചെറിയ ഒരു ക്യാമറ ഉണ്ടായിരുന്നു.

യാത്രയിലെ മനോഹര നിമിഷങ്ങൾ പകർത്താനെന്നായിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും ധാരണ.

പക്ഷേ...

അവൾ മനോഹര കാഴ്ചകൾ മാത്രമല്ല ചിത്രീകരിച്ചിരുന്നത്.

ചിലർ ശ്രദ്ധിക്കാതിരുന്ന ചില സംഭവങ്ങളും അവളുടെ ക്യാമറയിൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു.

അതിന് ശേഷമാണ് എല്ലാം മാറിയത്.

യാത്ര കഴിഞ്ഞാൽ ചില സത്യങ്ങൾ പുറത്തുവരുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ആരോ...

ആ തെളിവുകൾ ഇല്ലാതാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

എന്നാൽ നസ്രിയ അതിന്റെ പകർപ്പ് വേറെ സൂക്ഷിച്ചിരുന്നു.

ആ കാര്യം അവൾക്ക് മാത്രമേ അറിയുമായിരുന്നുള്ളൂ.

---

താരിഖ് മെമ്മറി കാർഡ് കൈയിലെടുത്തു.

വർഷങ്ങളായി കാണാതായതാണെന്ന് കരുതിയ അത് എങ്ങനെയാണ് ഇവിടെ എത്തിയതെന്ന് അയാൾക്കുപോലും അറിയില്ലായിരുന്നു.

പഴയ മാനേജർ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു.

"ഇത് എനിക്ക് നൽകിയ ആളിന്റെ പേര് ഞാൻ ഇതുവരെ ആരോടും പറഞ്ഞിട്ടില്ല."

"അന്ന് ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ നസ്രിയ ഇത് എന്റെ കൈയിൽ തന്നു."

"ഇത് സൂക്ഷിക്കണം... സമയം വരുമ്പോൾ മാത്രം പുറത്തെടുക്കണം..."

അവളുടെ അവസാന അഭ്യർത്ഥന അതായിരുന്നു.

---

അതേസമയം...

മുറിയുടെ വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന് എല്ലാം കേട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ലൂല പതുക്കെ പിന്നിലേക്ക് നടന്നു.

ഇത്ര വർഷം തന്റെ ഇത്തയുടെ മരണത്തെ ഒരു സാധാരണ അപകടമായി കരുതിയ അവൾക്ക്...

ഇപ്പോൾ അത് അതിലും വലിയൊരു കഥയുടെ അവസാന അധ്യായമായിരുന്നുവെന്ന് മനസ്സിലായി.

അവളുടെ മനസ്സിൽ ഒരു തീരുമാനമുറച്ചു.

പാവം ഒരുപാട് അനുഭവിച്ചാണ് പോയത് സ്നേഹിക്കാൻ മാത്രമറിയുന്ന തന്റെ നസ്രി.... അവളുടെ ഉള്ളം തേങ്ങി...

---

താരിഖ് ജനലരികിൽ ചെന്നുനിന്നു.

മലകൾക്ക് മുകളിലൂടെ പ്രഭാതത്തിന്റെ ആദ്യ വെളിച്ചം പരന്നുതുടങ്ങി.

ഇരുട്ട് എത്ര ആഴമുള്ളതായാലും...

ഒരു പ്രഭാതത്തെ തടയാൻ അതിന് കഴിയില്ല.

അതുപോലെ...

വർഷങ്ങളായി അടച്ചുവെച്ച സത്യവും ഒടുവിൽ വെളിച്ചം കണ്ടിരുന്നു.

പക്ഷേ...

ആ സത്യത്തിന്റെ പേരിൽ നഷ്ടമായ ജീവിതങ്ങൾ...

തിരികെ വരില്ല.

താരിഖ് പതുക്കെ കണ്ണുകളടച്ചു.

നസ്രിയയുടെ ചിരി...

അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ...

മഴ നനഞ്ഞ ക്യാമ്പസ്...

എല്ലാം വീണ്ടും മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.

അത് ഒരു അവസാനമല്ലായിരുന്നു.

അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ മൊഴിമുത്തുകൾ അവനിൽ ഒരു നിമിഷം കടന്ന് പോയി.

മലകൾക്കിടയിൽ വർഷങ്ങളായി അടിഞ്ഞുകിടന്ന നിശ്ശബ്ദത ഒടുവിൽ തകർന്നു.

പഴയ രേഖകൾ, സൂക്ഷിച്ചുവെച്ച തെളിവുകൾ, നസ്രിയയുടെ കൈയെഴുത്തുകൾ, അന്വേഷണത്തിൽ ഒഴിവാക്കപ്പെട്ട വിവരങ്ങൾ—എല്ലാം വീണ്ടും പരിശോധിക്കപ്പെട്ടു.

വർഷങ്ങളായി മറച്ചുവെച്ചിരുന്ന സത്യങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി വെളിച്ചത്തുവന്നു.

അന്വേഷണത്തിൽ വീഴ്ച വരുത്തിയവരും, തെളിവുകൾ ഒളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചവരും നിയമനടപടികൾ നേരിട്ടു.

കേസിന് ഒടുവിൽ സമാപനമായി.

ഒരുപാട് വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ ചുമന്നിരുന്ന കുറ്റബോധത്തിൽ നിന്ന് താരിഖ് റഹ്മാൻ പതിയെ മോചിതനാകാൻ തുടങ്ങി.

നസ്രിയയെ തിരികെ കൊണ്ടുവരാൻ കഴിയില്ലെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് അറിയാമായിരുന്നു.

പക്ഷേ...

അവൾ വിശ്വസിച്ച സത്യം ഒടുവിൽ ജയിച്ചിരുന്നു.

---

ക്യാമ്പ് അവസാനിച്ച ദിവസം എല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ഒരു ഫോട്ടോ എടുത്തു.

മലകൾക്കു മുകളിലൂടെ പ്രഭാതസൂര്യൻ ഉദിച്ചുയരുകയായിരുന്നു.

വിദ്യാർത്ഥികൾ ഓരോരുത്തരും അവരുടെ സ്വപ്നങ്ങളുമായി പുതിയ വഴികളിലേക്ക് യാത്രയായി.

ആ ബസിൽ കയറിയപ്പോൾ ലൂല ഒരിക്കൽ പിന്നിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

ക്യാമ്പസിന്റെ നടുവിൽ നിൽക്കുന്ന താരിഖ് റഹ്മാനെ അവൾ കണ്ടു.

അദ്ദേഹം പതിവുപോലെ ശാന്തനായിരുന്നു.

എന്നാൽ വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ആദ്യമായി അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയുണ്ടായിരുന്നു.

ആ പുഞ്ചിരിയിൽ വേദനയുടെ നിഴൽ ഇപ്പോഴും ഉണ്ടായിരുന്നു.

എങ്കിലും അത് പ്രതീക്ഷയുടെ തുടക്കമായിരുന്നു.

---

വർഷങ്ങൾ കടന്നു പോയി 

പരീക്ഷകൾ അവസാനിച്ചു.

കോൺവൊക്കേഷൻ ദിനത്തിൽ ക്യാമ്പസ് ആഘോഷത്തിന്റെ നിറത്തിലായിരുന്നു.

സുഹൃത്തുക്കൾ പരസ്പരം ചേർത്ത് പിടിച്ച് യാത്ര പറഞ്ഞു.

ഓരോരുത്തരും ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയ അധ്യായത്തിലേക്ക് നീങ്ങി.

ലൂലയും സർട്ടിഫിക്കറ്റ് കൈയിൽ പിടിച്ച് ക്യാമ്പസിലെ ഓരോ കോണും അവസാനമായി നോക്കി.

ലൈബ്രറി...

പഴയ മഴമരങ്ങൾ...

കാന്റീൻ...

ഓരോ ഇടവും ഓർമ്മകളായി മാറിയിരുന്നു.

---

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം 

കോളേജിലെ അഡ്മിനിസ്ട്രേഷൻ ഓഫീസിൽ ഒരു അഭിമുഖം നടന്നു.

മികച്ച അക്കാദമിക് പ്രകടനവും ക്യാമ്പിലെ ഉത്തരവാദിത്തബോധവും പരിഗണിച്ച് ലൂലയ്ക്ക് കോളേജിൽ ജോലി ലഭിച്ചു.

ആദ്യ ദിവസം...

സ്റ്റാഫ് ഐഡി കാർഡ് കഴുത്തിലണിഞ്ഞ് ക്യാമ്പസിലൂടെ നടന്നപ്പോൾ അവളുടെ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാകാത്ത സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.

ഒരിക്കൽ വിദ്യാർത്ഥിനിയായി നടന്ന വഴികളിലൂടെ...

ഇന്ന് ഒരു ജീവനക്കാരിയായി നടക്കുകയായിരുന്നു അവൾ.

---

സ്റ്റാഫ് റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്നപ്പോൾ അകത്ത് ചില അധ്യാപകർ ചർച്ചയിലായിരുന്നു.

ജനലരികിൽ പതിവുപോലെ ഫയലുകൾ പരിശോധിച്ച് ഇരിക്കുന്ന ഒരാൾ...

താരിഖ് റഹ്മാൻ.

അദ്ദേഹം തല ഉയർത്തി.

ലൂലയെ കണ്ടപ്പോൾ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

"അഭിനന്ദനങ്ങൾ."

അതൊരു ഔപചാരിക വാക്കായിരുന്നില്ല.

ഒരു അധ്യാപകൻ തന്റെ മുൻ വിദ്യാർത്ഥിനിയുടെ നേട്ടത്തിൽ സന്തോഷിക്കുന്ന നിമിഷമായിരുന്നു അത്.

ലൂല ആദരവോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.

"നന്ദി, സാർ."

ആ നിമിഷം ഇരുവരും മനസ്സിലാക്കി...

ജീവിതം മുന്നോട്ടുപോകും.

ഓർമ്മകൾ കൂടെയുണ്ടാകും.

പക്ഷേ അവ ഇനി ചുമക്കാനുള്ള ഭാരമല്ല, മുന്നോട്ട് നയിക്കുന്ന ശക്തിയാണ്.

---

വൈകുന്നേരം...

ക്യാമ്പസിന്റെ പിന്നിലെ പൂന്തോട്ടത്തിൽ പുതിയ റോസാച്ചെടികൾ നട്ടുപിടിപ്പിക്കുകയായിരുന്നു തൊഴിലാളികൾ.

അവയിൽ ഒന്നിന്റെ ചുവട്ടിൽ ചെറിയൊരു ഫലകം സ്ഥാപിച്ചു.

"നസ്രിയ സ്മൃതി ഉദ്യാനം."

ഓരോ വസന്തവും അവിടെ പൂക്കൾ വിരിയുമ്പോൾ...

ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ സത്യസന്ധതയും ധൈര്യവും ഈ ക്യാമ്പസ് ഓർക്കും.

അകലെയിരുന്ന് അത് നോക്കിനിന്ന താരിഖ് റഹ്മാൻ പതുക്കെ കണ്ണുകളടച്ചു.

കാറ്റ് മൃദുവായി വീശി.

ഒരു നിമിഷം...

ആ കാറ്റിൽ നസ്രിയയുടെ ചിരി വീണ്ടും മുഴങ്ങിയതുപോലെ അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നി.

അദ്ദേഹം ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു:

"ഞാൻ വാഗ്ദാനം പാലിച്ചു... സത്യം തോറ്റില്ല."

എന്നിൽ നിന്ന് നീഴും ഒരിക്കലും അകലില്ല നിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ ഞാൻ ജീവിക്കുന്നു...

ആകാശത്ത് മേഘങ്ങൾ പതിയെ മാറി.

പുതിയൊരു പ്രഭാതത്തിനായി...

പുതിയൊരു കഥയ്ക്കായി...

ക്യാമ്പസ് വീണ്ടും തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നു.

              *തുടരും*

       *✍🏻Mihras koduvally*

◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾

*✿═══════════════✿*    

              *മിഴികളിൽ വിരിഞ്ഞ വസന്തം*

          *പാർട്ട് :എട്ട്*

https://mihraskoduvally123.blogspot.com/2026/06/blog-post.html

*✿═══════════════✿*

പ്രഭാതത്തിന്റെ തണുത്ത കാറ്റ് ക്യാമ്പസിലാകെ വീശിയൊഴുകുകയായിരുന്നു.

വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ ക്യാമ്പസിന് ഒരു മാറ്റവും വന്നിരുന്നില്ല.

മാറിയത് ചില മുഖങ്ങൾ മാത്രം...

അവയിൽ ഇന്ന് ഒരു പുതിയ മുഖവും ചേർന്നിരുന്നു.

സ്റ്റാഫ് ഐഡി കാർഡ് കഴുത്തിലണിഞ്ഞ് കോൺഫറൻസ് ഹാളിലേക്ക് നടക്കുകയായിരുന്നു ലൂല.

രണ്ടാഴ്ചയ്ക്കകം കോളേജിൽ ദേശീയതല അക്കാദമിക് സെമിനാർ നടക്കാനിരിക്കുകയാണ്.

പുറത്തുനിന്ന് നിരവധി പ്രൊഫസർമാരും ഗവേഷകരും എത്തുന്ന പരിപാടി.

അതിന്റെ മുഴുവൻ ചുമതലയും...

താരിഖ് റഹ്മാന്റെ കൈകളിൽ.

---

"എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിക്കൂ..."

കോൺഫറൻസ് ഹാളിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി.

"ഇത് സാധാരണ പരിപാടിയല്ല. ചെറിയൊരു അശ്രദ്ധ പോലും കോളേജിന്റെ പേരിനെ ബാധിക്കും."

അവിടെ ഇരുന്ന അധ്യാപകരും ജീവനക്കാരും നിശ്ശബ്ദരായി.

ഓരോരുത്തർക്കും ചുമതലകൾ വിഭജിച്ചുകൊടുത്തു.

അവസാനം...

"റജിസ്ട്രേഷൻ, അതിഥികളുടെ ഏകോപനം, സ്റ്റേജ് മാനേജ്മെന്റ്..."

താരിഖ് പട്ടികയിലേക്ക് നോക്കി.

"ലൂല... ഈ മൂന്ന് ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും നിങ്ങൾ ഏറ്റെടുക്കണം."

ഒരു നിമിഷം എല്ലാവരും അവളെ നോക്കി.

ആദ്യ ജോലിദിവസങ്ങൾ പിന്നിടുന്ന ഒരാൾക്ക് ഇത്ര വലിയ ഉത്തരവാദിത്തം നൽകുന്നത് അപൂർവമായിരുന്നു.

"എനിക്ക് കഴിയും, സാർ."

ഒട്ടും മടിയില്ലാതെ അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.

താരിഖ് തലകുലുക്കി.

"കഴിയും എന്ന് പറയുന്നതല്ല വേണ്ടത്... ചെയ്തു കാണിക്കണം."

ആ വാക്കുകൾക്ക് ശേഷം ഹാളിൽ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദത പടർന്നു.

---

അടുത്ത ദിവസങ്ങൾ മുഴുവൻ തിരക്കായിരുന്നു.

അതിഥിപ്പട്ടിക തയ്യാറാക്കൽ...

ഹാളിന്റെ ക്രമീകരണങ്ങൾ...

വിദ്യാർത്ഥി വോളണ്ടിയർമാരെ പരിശീലിപ്പിക്കൽ...

ഒരു നിമിഷം പോലും വിശ്രമമില്ല.

എല്ലാം കൃത്യമായി നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു താരിഖ്.

"മൈക്കിന്റെ വയർ ഇവിടെ കാണാൻ പാടില്ല."

"ബാനർ രണ്ട് ഇഞ്ച് ഇടത്തേക്ക് മാറ്റൂ."

"അതിഥികൾ എത്തും മുൻപ് വെള്ളം തയ്യാറായിരിക്കണം."

ചെറിയ കാര്യങ്ങളിൽ പോലും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശ്രദ്ധ വിട്ടുമാറിയില്ല.

ചില ജീവനക്കാർ തമ്മിൽ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

"സാർക്ക് പൂർണതയല്ലാതെ മറ്റൊന്നും മതിയാകില്ല.

എന്നാലും എന്തൊരു ഗൗരവമാണ് ഒന്ന് ചിരിച്ചൂടെ..."

അത് കേട്ട ലൂല ചിരിച്ചു.

"അതുകൊണ്ടാണ് എല്ലാവർക്കും അദ്ദേഹത്തോട് ഇത്ര ബഹുമാനം."

---

സെമിനാറിന് തലേദിവസം...

ഒരു വോളണ്ടിയർ അബദ്ധത്തിൽ രജിസ്ട്രേഷൻ കിറ്റുകളുടെ ക്രമം മാറ്റിക്കളഞ്ഞു.

പുറത്തുനിന്നുള്ള അതിഥികളുടെ പേരുകൾ മുഴുവൻ തെറ്റിപ്പോയി.

വാർത്ത അറിഞ്ഞ് താരിഖ് വേഗത്തിൽ അവിടെയെത്തി.

മുഖം കടുത്തിരുന്നു.

"ആരാണ് ഇത് ചെയ്തത്?"

ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

ഭയന്ന് തലതാഴ്ത്തി നിന്ന വിദ്യാർത്ഥിയെ കണ്ടപ്പോൾ ലൂല മുന്നോട്ട് വന്നു.

"സാർ... മനപ്പൂർവമല്ല. സമയം കുറവായതുകൊണ്ട് പറ്റിയ അബദ്ധമാണ്."

ഒരു നിമിഷം താരിഖ് അവളെ നോക്കി.

ശേഷം വിദ്യാർത്ഥിയുടെ അടുത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു.

"തെറ്റുകൾ സംഭവിക്കാം."

എല്ലാവരും അത്ഭുതത്തോടെ അദ്ദേഹത്തെ നോക്കി.

"പക്ഷേ അതേ തെറ്റ് രണ്ടാമതൊരിക്കലും ആവരുത്."

അദ്ദേഹം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

"ഇപ്പോൾ എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഇത് ശരിയാക്കാം."

ഭയന്ന് വിറച്ചുനിന്ന വിദ്യാർത്ഥിയുടെ മുഖത്ത് ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു.

ആ നിമിഷം...

കർശനതയുടെ പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്ന മനുഷ്യനെ ലൂല ആദ്യമായി വ്യക്തമായി കണ്ടു.

അവൾ അയാളെ തന്നെ നോക്കിനിന്നു...

---

സെമിനാർ ദിവസം...

പരിപാടി പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും മികച്ച വിജയമായി.

അതിഥികൾ കോളേജിന്റെ സംഘാടനത്തെ പ്രശംസിച്ചു.

പ്രിൻസിപ്പൽ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ പറഞ്ഞു.

"ഈ വിജയത്തിന് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ച മുഴുവൻ ടീമിനും അഭിനന്ദനങ്ങൾ."

കയ്യടികൾ ഉയർന്നു.

ലൂലയുടെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ താരിഖിനെ തേടി.

അദ്ദേഹമോ പതിവുപോലെ പിന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

പ്രശംസ ഏറ്റുവാങ്ങാനോ വേദിയിലേക്ക് കയറാനോ ശ്രമിക്കാതെ.

എല്ലാം കഴിഞ്ഞെന്ന് ഉറപ്പാക്കിയ ശേഷമാണ് അദ്ദേഹം പതുക്കെ പുറത്തേക്ക് നടന്നത്.

---

വൈകുന്നേരം...

ക്യാമ്പസിലൂടെ ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കുകയായിരുന്നു ലൂല.

ഇന്നത്തെ ദിവസം മുഴുവൻ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.

ശകാരിക്കുന്ന ആ ശബ്ദം...

എല്ലാം കൃത്യമാകണമെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന സ്വഭാവം...

പക്ഷേ ആരെങ്കിലും പതറുമ്പോൾ അവരെ തളർത്താതെ കൂടെ നിൽക്കുന്ന മനസ്സ്...

അറിയാതെ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

"ഇത്രയൊക്കെ ശ്രദ്ധിക്കാൻ എങ്ങനെ കഴിയുന്നു..."

അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു.

മറുപടി കാറ്റിനായിരുന്നു.

---

അതേസമയം...

സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്ന താരിഖ് ഇന്നത്തെ പരിപാടിയുടെ റിപ്പോർട്ട് തയ്യാറാക്കുകയായിരുന്നു.

ഒരു നിമിഷം പേന നിർത്തി അദ്ദേഹം ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

പൂന്തോട്ടത്തിനരികിലൂടെ നടന്നു പോകുന്ന ലൂല...

ജോലിയോടുള്ള ആത്മാർത്ഥത...

ഉത്തരവാദിത്തബോധം...

അദ്ദേഹത്തിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചിന്ത മാത്രം കടന്നുപോയി.

"നല്ലൊരു സഹപ്രവർത്തകയാണ്..."

അത്രമാത്രം.

അറിയാതെ ഒരു ഹൃദയത്തിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ആദ്യ മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

മറ്റൊരു ഹൃദയം...

അതിനെ ഇപ്പോഴും തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

---------

സെമിനാർ കഴിഞ്ഞതോടെ ക്യാമ്പസ് വീണ്ടും പതിവ് ദിനങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി.

എന്നാൽ...

സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ ഒരു ചെറിയ മാറ്റം എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചു.

താരിഖ് റഹ്മാൻ പതിവിലുമധികം ഗൗരവത്തിലായിരുന്നു.

ആരോടും അനാവശ്യമായി സംസാരിക്കില്ല.

ചിരിക്കില്ല.

ജോലി മാത്രമായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ലോകം.

---

"ലൂല... ഈ റിപ്പോർട്ട് തയ്യാറായോ?"

രാവിലെ സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് കയറിവന്നതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആദ്യ ചോദ്യം അതായിരുന്നു.

"ഇപ്പോൾ തീരും, സാർ."

"ഇപ്പോൾ അല്ല."

അദ്ദേഹം കൈയിലെ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി.

"ഒമ്പത് മണിക്ക് മുമ്പ് എന്റെ മേശപ്പുറത്ത് വേണം."

അത്രയും പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം നടന്നു.

അരികിലിരുന്ന അധ്യാപിക ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

"പാവം... സാറിന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടാൽ ഇങ്ങനെയാ."

ലൂലയും ചിരിച്ചു.

"അത് സാറിന്റെ രീതിയാണ്."

പക്ഷേ...

എന്തുകൊണ്ടോ...

മറ്റാരെയുംക്കാൾ കൂടുതൽ തന്റെ ജോലിയിലാണ് അദ്ദേഹം ശ്രദ്ധിക്കുന്നതെന്ന തോന്നൽ അവളെ വിട്ടുമാറിയില്ല.

---

ഉച്ചയ്ക്ക്...

കോളേജിലെ പുതിയ അധ്യാപകനായ റാഷിദ് സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് വന്നു.

"മാഡം, ഈ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിന്റെ പഴയ ഫയലുകൾ എവിടെയാണെന്ന് പറയാമോ?"

ലൂല എഴുന്നേറ്റ് വഴി കാണിച്ചുകൊടുത്തു.

രണ്ടുപേരും സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് ഇടനാഴിയിലൂടെ നടന്നു.

അപ്പോഴായിരുന്നു...

മുന്നിൽ നിന്ന് താരിഖ് വരുന്നത്.

ഒരു നിമിഷം അദ്ദേഹത്തിന്റെ നോട്ടം ഇരുവരിലുമായി മാറി.

മുഖത്ത് പ്രത്യേക ഭാവമൊന്നുമില്ല.

പക്ഷേ...

കണ്ണുകളിൽ തീഷ്ണത നിഞ്ഞിരുന്നു,

"ലൂല."

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശബ്ദം ഇടനാഴിയിൽ മുഴങ്ങി.

അവൾ ഉടനെ തിരിഞ്ഞു.

"സാർ..."

"ഞാൻ പറഞ്ഞ റിപ്പോർട്ട് പൂർത്തിയായോ?"

"അതെ... ഇപ്പോൾ കൊണ്ടുവരാം."

"ഇപ്പോൾ അല്ല."

അദ്ദേഹം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

"അഞ്ച് മിനിറ്റ് മുമ്പ് എത്തേണ്ടതായിരുന്നു."

അത്രയും പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം മുന്നോട്ട് നടന്നു.

റാഷിദ് ആശ്ചര്യത്തോടെ ചോദിച്ചു.

"സാർ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെയാണോ?"

ലൂല ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

"ജോലിയുടെ കാര്യത്തിൽ... അതെ."

എന്നാൽ...

അവളുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ ഒന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

"ഇന്ന് സാറിന് ദേഷ്യം കുറച്ച് കൂടുതലായിരുന്നില്ലേ..."

---

വൈകുന്നേരം.

മഴ പെയ്തുതുടങ്ങി.

എല്ലാവരും ഓടിക്കയറി വരാന്തയിൽ നിന്നു.

ലൂല കുട കൊണ്ടുവന്നിരുന്നില്ല.

പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് പരിചിതമായ ശബ്ദം.

"നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ഇവിടെ നിൽക്കുകയാണോ?"

താരിഖ്.

"മഴ കുറഞ്ഞാൽ പോകാമെന്ന് വിചാരിച്ചു."

അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

"ഇങ്ങനെ നനഞ്ഞ് രോഗം വരുത്തിയാൽ അവധി എടുക്കേണ്ടി വരും."

"അത് ഓഫീസിനാണ് ബുദ്ധിമുട്ട്."

പറഞ്ഞത് അത്ര മാത്രം.

പക്ഷേ...

അത് കേട്ട ലൂലയുടെ മനസ്സിൽ അറിയാത്തൊരു ചൂട് പടർന്നു.

അത് കരുതലായിരുന്നോ...

അല്ലെങ്കിൽ 

അവൾ അയാളെ തന്നെ ഉറ്റു നോക്കി...

അവൾക്ക് മനസ്സിലായില്ല.

അയാൾ ആ നോട്ടം കണ്ടു എന്ന പോലെ തന്റെ നോട്ടം മാറ്റി,

---

അന്ന് രാത്രി...

താരിഖ് തന്റെ മുറിയിൽ ഒറ്റയ്ക്കിരുന്നു.

ദിവസം മുഴുവൻ നടന്ന കാര്യങ്ങൾ റിപ്പോർട്ടിൽ എഴുതുന്നതിനിടെ...

അറിയാതെ റാഷിദിനൊപ്പം സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് നിന്ന ലൂലയുടെ ദൃശ്യം മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.

 അയാളുടെ കണ്ണുകൾ ചുമന്നു പല്ലുകൾ ഞെരിക്കി 

അദ്ദേഹം പേന മേശപ്പുറത്ത് വെച്ചു.

"അനാവശ്യ കാര്യങ്ങൾ..."

സ്വയം ശകാരിച്ചു.

 "അല്ലേലും എനിക്കെന്താ അവൾ ആരോടെങ്കിലും സംസാരിച്ചാൽ...

ആരോട് സംസാരിക്കണമെന്നത് അവരുടെ കാര്യം."

എന്നിട്ടും...

എന്തുകൊണ്ടാണ് ആ കാഴ്ച വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മയിലേക്ക് വരുന്നതെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന് മനസ്സിലായില്ല.

അദ്ദേഹം ഫയൽ അടച്ചു.

ജനലിനപ്പുറം മഴ വീണ്ടും ശക്തമായി.

അറിയാതെ...

ഒരു ഹൃദയം തന്റെ വികാരങ്ങളോട് തന്നെ പോരാടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

അതേസമയം...

മറ്റൊരു ഹൃദയം...

ആ കർശനതയ്ക്കുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കരുതലിന്റെ അർഥം തേടുകയായിരുന്നു.

              *തുടരും*

       *✍🏻Mihras koduvally*

◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾

*✿═══════════════✿*    

              *മിഴികളിൽ വിരിഞ്ഞ വസന്തം*

           *പാർട്ട്‌ :ഒൻപത്*

https://mihraskoduvally123.blogspot.com/2026/06/blog-post.html

*✿═══════════════✿*

ക്യാമ്പസിലൂടെ വിദ്യാർത്ഥികൾ തിരക്കിട്ട് നടക്കുമ്പോൾ സ്റ്റാഫ് റൂമിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് ലൂല അകത്തേക്ക് കയറി.

"ഗുഡ് മോണിംഗ്..."

അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ടവർ പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

ഒരു നിമിഷം...

മേശപ്പുറത്തിരുന്ന ഫയലിൽ നിന്ന് തല ഉയർത്തി താരിഖും അവളെ നോക്കി.

"ഗുഡ് മോണിംഗ്."

പതിവുപോലെ ഗൗരവം നിറഞ്ഞ ശബ്ദം.

അതിൽ കൂടുതലൊന്നുമില്ല.

പക്ഷേ...

അവൾ എത്തിയ സമയം വരെ അറിയാതെ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന മനുഷ്യൻ അയാളായിരുന്നു.

---

ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം...

ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ ഒരു പ്രധാന ഫയൽ കണ്ടെത്താനാകാതെ എല്ലാവരും തിരക്കിലായിരുന്നു.

"ഇന്നലെ ഇവിടെ തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു."

ലൂല അലമാര മുഴുവൻ പരിശോധിച്ചിട്ടും ഫലം കണ്ടില്ല.

അപ്പോഴാണ് റാഷിദ് അവിടേക്ക് എത്തിയത്.

"ഞാനും നോക്കട്ടെ, മാഡം."

രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് ഫയൽ തിരയാൻ തുടങ്ങി.

അവരുടെ സംസാരവും ചിരിയും അവിടെ ആകെ മുഴങ്ങി കേട്ടു,

അതേസമയം...

ഇടനാഴിയിലൂടെ നടന്ന് വന്ന താരിഖിന്റെ കണ്ണുകൾ ആ കാഴ്ചയിൽ പതിഞ്ഞു.

ഒരു നിമിഷം...

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ചുണ്ടുകൾ മുറുകി.

മുഖം പഴയതുപോലെ ശാന്തമായിരുന്നെങ്കിലും കണ്ണുകളിലെ കാഠിന്യം മറയ്ക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

"റാഷിദ്."

അയാൾ അല്പം കടുത്ത സ്വരത്തിൽ തന്നെ...

വിളി കേട്ട് അദ്ദേഹം തിരിഞ്ഞു.

"അതെ, സാർ."

"നിങ്ങളെ പ്രിൻസിപ്പൽ ഓഫീസിൽ വിളിക്കുന്നു."

"ഇപ്പോൾ തന്നെ പോകാം."

റാഷിദ് പോയതും അവിടെ വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദതയായി.

ലൂല ഫയൽ തേടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

" ഈ ഫയൽ..."

അവൾ പറഞ്ഞുതീരുന്നതിന് മുമ്പ് താരിഖ് മുകളിലെ ഷെൽഫിൽ നിന്ന് ഒരു ഫയൽ എടുക്കാൻ അവൾക്ക് നേരെ നിന്നും അയാൾ നല്ല പൊക്കമുള്ള ആളായതിനാൽ അവൾ അയാൾക്ക് മുമ്പിൽ അയാളുടെ ഷോൾഡറിനും താഴെ ആയിരുന്നു അവളോട് ചേർന്ന് അയാൾ അവളുടെ തലയുടെ മുകളിലൂടെ അതെടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ശ്വാസം നിലക്കുന്നതായി തോന്നി... ഒരു നിമിഷം അവൾ ശ്വസിക്കാൻ മറന്നു.

അവളുടെ മുന്നിലേക്ക് അയാൾ നീട്ടി.

"ഇതാണ് അന്വേഷിച്ചത്."

ലൂല അതിശയത്തോടെ നോക്കി.

"ഇത് ഇവിടെ ഉണ്ടെന്ന് എങ്ങനെ മനസ്സിലായി?"

"ഒരു സാധനം എവിടെ വെച്ചാലും അതേ സ്ഥലത്ത് തിരികെ വെക്കണം."

അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം തിരിഞ്ഞുനടന്നു.

പക്ഷേ...

പോകുന്നതിനിടെ അറിയാതെ ഒരു നിമിഷം പിന്നിലേക്ക് നോക്കി.

അവൾ ഇപ്പോഴും തന്നെ നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു.

---

വൈകുന്നേരം...

കോളേജിലെ വൈദ്യുതി കുറച്ചുനേരം നിലച്ചു.

ഓഫീസിനുള്ളിൽ ഇരുട്ട് പടർന്നു.

ലൂല ഫോണിന്റെ ടോർച്ച് തെളിച്ച് ഫയലുകൾ ഒതുക്കുകയായിരുന്നു.

പുറത്ത് ശക്തമായ ഇടിമിന്നൽ.

അറിയാതെ അവൾ ചെറുതായി ഞെട്ടി.

ആ സമയത്താണ് പരിചിതമായ ശബ്ദം കേട്ടത്.

"ഇരുട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കേണ്ട."

താരിഖായിരുന്നു.

"ഞാൻ വാച്ച്മാനെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ജനറേറ്റർ ഉടൻ ഓണാകും."

"ശരി, സാർ."

അദ്ദേഹം അവിടെ നിന്ന് പോയില്ല.

അയാളെ കണ്ടതും അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞതെല്ലാം ഓർമ വന്നു അവളിൽ വിരിഞ്ഞ ഹിന്ദോളം അവന്റെ കണ്ണിലും ഉടക്കാതിരുന്നില്ല.

അവൾ ജോലി തീർക്കുന്നതുവരെ നിശ്ശബ്ദമായി വാതിൽക്കൽ നിന്നു.

ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞപ്പോൾ മാത്രമാണ് തിരിഞ്ഞുനടന്നത്.

ആ നിമിഷം...

ആ കരുതൽ വാക്കുകളിലല്ലെന്ന് ലൂല തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

---

അന്ന് രാത്രി...

താരിഖ് തന്റെ മുറിയിൽ ഫയലുകൾ പരിശോധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

എന്നാൽ മനസ്സ് മറ്റെവിടെയോ ആയിരുന്നു.

റാഷിദ് ലൂലയോട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിച്ച നിമിഷം...

വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞു.

അദ്ദേഹം കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് ജനലരികിലേക്ക് നടന്നു.

"ഇത് എന്താണ് എനിക്ക്..."

സ്വയം ചോദിച്ചു.

ഉത്തരം ലഭിച്ചില്ല.

പക്ഷേ...

മറ്റൊരാൾ അവളോട് കൂടുതൽ അടുക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിലെ അസ്വസ്ഥത മാത്രം ഓരോ ദിവസവും ശക്തമാവുകയായിരുന്നു.

അത് ദേഷ്യമാണോ...

അല്ലെങ്കിൽ...

അദ്ദേഹം സമ്മതിക്കാൻ മടിക്കുന്ന മറ്റെന്തെങ്കിലുമോ...

---

മറുവശത്ത്...

ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലെ ജനലരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് മഴ നോക്കുകയായിരുന്നു ലൂല.

അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

"എല്ലാവരോടും ഇത്ര കർക്കശൻ..."

"പക്ഷേ എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കുമോ എന്നപോലെ എപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കുന്നു..."

അവളുടെ ഹൃദയം പതിയെ ഒരു സത്യം സമ്മതിക്കാൻ തുടങ്ങി.

താരിഖിന്റെ ശകാരങ്ങൾ പോലും ഇപ്പോൾ അവൾക്ക് ദേഷ്യമുണ്ടാക്കുന്നില്ല...

മറിച്ച്...

ആ ശകാരത്തിനുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന കരുതൽ തേടുകയാണ് അവളുടെ മനസ്സ്.

അറിയാതെ...

രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളും ഒരേ വഴിയിലൂടെ നടക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.

പക്ഷേ...

ആദ്യം ആ മൗനം തകർക്കാൻ ധൈര്യം കാണിക്കുന്നത് ആരായിരിക്കും...

              *തുടരും*

       *✍🏻Mihras koduvally*

◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾

*✿═══════════════✿*    

              *മിഴികളിൽ വിരിഞ്ഞ വസന്തം*

           *പാർട്ട് :പത്ത്*

https://mihraskoduvally123.blogspot.com/2026/06/blog-post.html

*✿═══════════════✿*

        സ്റ്റാഫ് റൂമിന്റെ വാതിൽ പതിയെ തുറന്ന് ലൂല അകത്തേക്ക് നടന്നു.

"ഗുഡ് മോണിംഗ്..."

അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ട് എല്ലാവരും പുഞ്ചിരിയോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

എന്നാൽ ഒരു നോട്ടം മാത്രം അവളെ തേടിയെത്തി.

താരിഖ്.

അയാൾ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന ഫയൽ അടച്ച് അവളെ നോക്കി.

"ഗുഡ് മോണിംഗ്, മാഡം."

ആദ്യമായാണ് അയാൾ അവളെ ആ അഭിസംബോധനയിൽ വിളിച്ചത്.

ലൂലയുടെ ചുണ്ടുകളിൽ അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

"ഗുഡ് മോണിംഗ്, സർ."

ആ സംഭാഷണം അവിടെ അവസാനിച്ചെങ്കിലും, ഇരുവരുടെയും മനസ്സിൽ അത് ഏറെ നേരം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അവൾ അറിയാതെ അയാൾ അവളെ തന്നെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു ആ നോട്ടം മാറ്റാൻ അയാൾ ഏറെ പാടുപെട്ടു എന്ന് വേണം പറയാൻ 

---

ഉച്ചയ്ക്കുശേഷം കോളേജിലെ ഉദ്യാനത്തിൽ പുതിയ ചെടികൾ നട്ടുപിടിപ്പിക്കുന്ന പരിപാടിയായിരുന്നു.

അധ്യാപകരും വിദ്യാർത്ഥികളും ഒരുമിച്ച് തിരക്കിലായിരുന്നു.

ഒരു ചെടി നട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ലൂലയുടെ കൈയിൽ മുള്ള് കുത്തി.

"ആഹ്..."

വേദനയോടെ അവൾ കൈ പിൻവലിച്ചു.

അത് കണ്ട നിമിഷം താരിഖ് അവളുടെ അടുത്തെത്തി.

"കൈ കാണിക്കൂ."

അയാളുടെ സ്വരത്തിൽ പതിവ് ഗൗരവം തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ ആ ഗൗരവത്തിനുള്ളിൽ മറഞ്ഞിരുന്ന കരുതൽ ഇത്തവണ വ്യക്തമായിരുന്നു.

"ചെറിയ മുറിവാണ്."

"ചെറുതാണെങ്കിലും ശ്രദ്ധിക്കണം."

ഫസ്റ്റ് എയ്ഡ് ബോക്സിൽ നിന്ന് മരുന്നെടുത്ത് മുറിവ് വൃത്തിയാക്കുമ്പോൾ ഇരുവരും ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.

ആ നിശ്ശബ്ദത പോലും വാക്കുകളേക്കാൾ മനോഹരമായിരുന്നു.

"താങ്ക്സ് ..."

ലൂല പതിയെ പറഞ്ഞു.

"എന്നോട് താങ്ക്സ് പറയേണ്ട കാര്യമില്ല."

അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞ് അയാൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

എന്നാൽ ലൂലയുടെ കണ്ണുകളിൽ അന്നേരം തെളിഞ്ഞ പ്രകാശം അയാൾ കണ്ടിരുന്നു.

---

വൈകുന്നേരം.

മഴ വീണ്ടും ക്യാമ്പസിനെ പൊതിഞ്ഞു.

എല്ലാവരും മടങ്ങിയശേഷവും ലൂല ചില രേഖകൾ പൂർത്തിയാക്കാൻ സ്റ്റാഫ് റൂമിലുണ്ടായിരുന്നു.

ജോലി തീർത്ത് പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ മഴ കനത്തിരുന്നു.

കുടയില്ല.

പോർട്ടിക്കോയിൽ നിന്ന് മഴ നോക്കി നിൽക്കുന്നതിനിടയിൽ ഒരു കുട അവളുടെ തലയ്ക്ക് മുകളിലേക്ക് ഉയർന്നു.

അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

താരിഖ്.

"വരൂ."

"സർ... മഴ കുറയട്ടെ."

"ഇതിങ്ങനെ നിന്നാൽ കുറയില്ല."

ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ അയാൾ പറഞ്ഞു.

ഇരുവരും ഒരേ കുടയ്ക്കു കീഴിലൂടെ പതിയെ നടന്നു.

മഴത്തുള്ളികൾ കുടയുടെ വക്കുകളിൽ നിന്ന് മുത്തുകളായി താഴേക്ക് വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.

കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവസാനം താരിഖ് തന്നെയായിരുന്നു മൗനം ഭേദിച്ചു കൊണ്ട് പേടിച്ചു നിന്ന അവളെ തോളിൽ കൈ ഇട്ട് ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

അവളിൽ അന്നേരം ഒരു പിന്നൽ പിളർപ്പെന്നപോലെ ആകമാനം എന്തോ കടന്നു പോയി അവൾ പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് കുതറി ആയാളും പെട്ടെന്ന് അങ്ങനെ ചെയ്യേണ്ടിയിരുന്നില്ലെന്ന് തോന്നി പോയി.

"സോറി, ഞാൻ പെട്ടെന്ന് എനിക്ക് തന്നോട് ഒത്തിരി ഇഷ്ടാട്ടോ എപോയാ എന്താ ഒന്നും ചോദിക്കരുത് ചിലപ്പോ നിന്നെ അങ്ങ് കാണുമ്പോൾ എല്ലാം അങ്ങ് മറക്കും ആ മറവിയാണ് ഇപ്പോൾ സംഭവിച്ചത്  സോറി റിയലി സോറി...

"

മുമ്പ് നിന്നെ ഞാൻ എപ്പോഴും ശകാരിച്ചിരുന്നല്ലോ..."

ലൂല ചിരിച്ചു.

"അത് മറക്കാൻ പറ്റുമോ?"

"ഇപ്പോൾ ആലോചിക്കുമ്പോൾ... ചിലപ്പോൾ ഞാൻ കുറച്ചുകൂടി കർക്കശനായിരുന്നുവെന്ന് തോന്നുന്നു."

"എനിക്ക് അങ്ങനെ തോന്നുന്നില്ല."

താരിഖ് അതിശയത്തോടെ അവളെ നോക്കി.

അവൾക്കും തന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്നത് അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അയാൾ മനസിലാക്കുകയായിരുന്നു.

"ആ കർക്കശതയുടെ പിന്നിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും ഒരു നല്ല മനസ്സുണ്ടെന്ന് ഇപ്പോഴാണ് മനസ്സിലാകുന്നത്."

ആ വാക്കുകൾ അയാളുടെ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിച്ചു.

മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ ആദ്യമായി താരിഖിന്റെ മുഖത്ത് മനസ്സറിഞ്ഞൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

അത് കണ്ടപ്പോൾ ലൂലയുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് വീണ്ടും വേഗത്തിലായി.

കോളേജിന്റെ ഗേറ്റിന് മുന്നിലെത്തിയപ്പോൾ മഴ പതിയെ ശമിച്ചിരുന്നു.

"ഗുഡ് നൈറ്റ്, ലൂല."

ആദ്യമായാണ് അയാൾ അവളുടെ പേര് ഇത്ര മൃദുവായി വിളിച്ചത്.

"ഗുഡ് നൈറ്റ്... താരിഖ് സർ."

അവൾ തിരിഞ്ഞുനടന്നെങ്കിലും, അവളുടെ ചുണ്ടിലെ പുഞ്ചിരി മറയ്ക്കാനായില്ല.

അവളും പോയശേഷം കുറച്ചുനേരം അവിടെത്തന്നെ നിന്നു താരിഖ്.

ഒരുപക്ഷേ...

ചില ബന്ധങ്ങൾ ഒരു വാക്കിൽ തുടങ്ങില്ല.

ഒരു നോട്ടത്തിൽ...

ഒരു കരുതലിൽ...

ഒരു മൗനത്തിൽ...

അങ്ങനെ പതിയെ ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ വേരുറക്കും.

ആ രാത്രിയിൽ ഇരുവരുടെയും ഉറക്കം ഒരുപോലെയായിരുന്നു.

കണ്ണുകൾ അടഞ്ഞെങ്കിലും...

മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞത് ഒരേ മുഖം മാത്രം.

------

കോളേജ് ക്യാമ്പസ് പതിവുപോലെ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ചിരികളാൽ സജീവമായിരുന്നു.

എന്നാൽ പതിവുപോലെ നേരത്തെ എത്തിയിരുന്ന താരിഖിനെ അന്ന് സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ കണ്ടില്ല.

"സർ ഇന്ന് വന്നില്ലേ?"

ലൂല അറിയാതെ ചോദിച്ചു.

"അൽപ്പം വൈകുമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു."

മറ്റൊരു അധ്യാപകൻ മറുപടി നൽകി.

അറിയാതെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വാതിലിലേക്ക് നീണ്ടു.

കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾക്കുശേഷം...

കറുത്ത കാറിൽ നിന്ന് താരിഖ് ഇറങ്ങിവന്നു.

എന്നാൽ പതിവിലെ ഗൗരവത്തിനൊപ്പം അന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് ചെറിയൊരു ക്ഷീണവും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അയാൾ അവളെ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല മറ്റെന്തോ ഫയലുകൾ നോക്കിയിരുന്നു.

എന്നാൽ അവൾ അയാളെ തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു എങ്ങനെ ചോദിക്കുമെന്നറിയാതെ.....

---

ക്ലാസുകൾ കഴിഞ്ഞ് വൈകുന്നേരം...

താരിഖ് നേരെ വീട്ടിലേക്കാണ് പോയത്.

നഗരത്തിന്റെ തിരക്കിൽ നിന്ന് അൽപ്പം മാറി, പച്ചപ്പിനിടയിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന ഇരുനില വീടായിരുന്നു അത്.

ഗേറ്റിലൂടെ കാർ അകത്തേക്ക് കയറിയതും വരാന്തയിൽ ഇരുന്നിരുന്ന ഉമ്മ പുഞ്ചിരിയോടെ എഴുന്നേറ്റു.

"വന്നോ മോനെ..."

"ഹും... ഉമ്മ."

അയാൾ ചെരുപ്പ് ഊരിവെച്ച് അകത്തേക്ക് കയറി.

"ഇന്ന് മുഖത്ത് നല്ല ക്ഷീണമുണ്ടല്ലോ."

"കോളേജിൽ കുറച്ച് ജോലിയുണ്ടായിരുന്നു."

അത് പറഞ്ഞ് ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, ഉമ്മയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് ഒന്നും മറയ്ക്കാൻ താരിഖിന് കഴിഞ്ഞില്ല.

അപ്പോഴേക്കും അനിയത്തി ഹിബ മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് ഓടിയെത്തി.

"ഇക്കാ... ഇന്ന് ഞാൻ ഉണ്ടാക്കിയ ചായ കുടിക്കണം."

താരിഖിന്റെ മുഖത്ത് അപൂർവമായി മാത്രം കാണാറുള്ള പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

"എങ്കിൽ കൊണ്ടുവാ."

ആ വീടിനുള്ളിൽ അദ്ദേഹം കോളേജിലെ താരിഖായിരുന്നില്ല.

ഉമ്മയുടെ മുന്നിൽ ശാന്തനായ മകനും...

അനിയത്തിയുടെ മുന്നിൽ കളിയാക്കുന്ന ഒരു ഇക്കയും മാത്രമായിരുന്നു.

---

രാത്രി ഭക്ഷണത്തിനിടെ...

ഉമ്മ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.

"താരിഖേ..."

"ഹും..."

"നിന്നെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കേണ്ട സമയം കഴിഞ്ഞില്ലേ?"

അദ്ദേഹം തല ഉയർത്തി നോക്കി.

"എന്താണ് ഉമ്മ ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്?"

"വിവാഹം."

ഒരു നിമിഷം മേശ നിശ്ശബ്ദമായി.

ഹിബ ചിരി ഒളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

"ഉമ്മ... ഇക്ക ഇനി വീണ്ടും 'ഇപ്പോൾ സമയമായിട്ടില്ല' എന്ന് പറയാനാണ് പോകുന്നത്."

താരിഖ് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

"ഇപ്പോൾ അതിനെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചിട്ടില്ല."

"ചിന്തിക്കണം മോനെ..."

ഉമ്മയുടെ സ്വരത്തിൽ വാത്സല്യം നിറഞ്ഞിരുന്നു.

"ജീവിതം ജോലിക്ക് മാത്രം വേണ്ടിയുള്ളതല്ല."

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ താരിഖിന്റെ മനസ്സിൽ മിന്നിമറഞ്ഞത് ഒരു മുഖമായിരുന്നു.

ലൂല.

എന്നാൽ അതോടൊപ്പം നസ്രിയയുടെ മുഖം മിന്നിയപ്പോൾ പഴയതെല്ലാം ഓർത്തു പോയി...

അയാൾ അറിയാതെ നിശ്ശബ്ദനായി.

---

അതേസമയം...

ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിൽ പുസ്തകം തുറന്ന് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു ലൂല.

പക്ഷേ അക്ഷരങ്ങളിലൊന്നും മനസ്സ് പതിയുന്നില്ല.

മഴയത്ത് ഒരേ കുടയ്ക്ക് കീഴിലൂടെ നടന്ന നിമിഷം...

താരിഖിന്റെ പുഞ്ചിരി...

"ഗുഡ് നൈറ്റ്, ലൂല..."

ആ ശബ്ദം വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

അവൾ ജനലരികിലേക്ക് നടന്നു.

ആകാശത്ത് മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ചന്ദ്രൻ തെളിഞ്ഞുനിന്നു.

"എന്താണ് എനിക്ക് സംഭവിക്കുന്നത്..."

സ്വയം ചോദിച്ചെങ്കിലും, മറുപടി പറയാൻ ഹൃദയം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.

---

അതെ സമയം താരിഖ് 

എനിക്ക് എങ്ങനെ നസ്രിയയെ മറക്കാൻ പറ്റി അവൾ... അവളെന്റെ എല്ലാമായിരുന്നില്ലെ ലൂലയുടെ മുഖം കാണുമ്പോൾ എവിടെയോ എപ്പോയോ എനിക്കവളിൽ നസ്രിയയെ കാണാമായിരുന്നു പിന്നെ അത് ലൂല തന്നെയായി മാറി...

ഇത്രകാലത്തെ  പ്രണയം മറന്ന് വേദന മറന്നു തനിക്ക് ലൂലയെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് അയാൾ സ്വയം ഉറപ്പിച്ചു.

-------

പിറ്റേന്ന്...

സ്റ്റാഫ് മീറ്റിംഗ് നടക്കുകയായിരുന്നു.

പ്രിൻസിപ്പൽ പുതിയ അക്കാദമിക് കമ്മിറ്റികളുടെ പട്ടിക വായിച്ചു.

"ഈ വർഷത്തെ കൾച്ചറൽ ആൻഡ് അക്കാദമിക് കോ-ഓർഡിനേഷൻ ചുമതല..."

എല്ലാവരും ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.

"...മിസ്റ്റർ താരിഖും മിസ് ലൂലയും ചേർന്നായിരിക്കും."

ഒരു നിമിഷം ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഇടഞ്ഞു.

ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല.

എന്നാൽ ഒരേ ചിന്ത ഇരുവരുടെയും മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി.

ഇനി...

ഒരേ ലക്ഷ്യത്തിനായി കൂടുതൽ സമയം ഒരുമിച്ച് ചെലവഴിക്കേണ്ടി വരും.

അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ വിരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വികാരങ്ങൾക്ക്...

അതൊരു പുതിയ പുലരി അദ്ധ്യായം തുറന്ന് കാട്ടുകയായിരുന്നു.

              *തുടരും*

       *✍🏻Mihras koduvally*

◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾

*✿═══════════════✿*    

              *മിഴികളിൽ വിരിഞ്ഞ വസന്തം*

    *ഭാഗം :പതിനൊന്ന്*

https://mihraskoduvally123.blogspot.com/2026/06/blog-post.html

*✿═══════════════✿*

     

          സ്റ്റാഫ് മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞിട്ടും ലൂലയുടെ മനസ്സിൽ പ്രിൻസിപ്പൽ പറഞ്ഞ അവസാന വാക്കുകൾ മാത്രമായിരുന്നു മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നത്.

"മിസ്റ്റർ താരിഖും മിസ് ലൂലയും ചേർന്നായിരിക്കും..."

അറിയാതെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ താരിഖിനെ തേടി.

അപ്പോഴേക്കും ഫയലുകൾ കൈയിലെടുത്ത് പുറത്തേക്ക് നടക്കുകയായിരുന്നു അയാൾ.

വാതിലിനരികിലെത്തിയപ്പോൾ ഒരിക്കൽ മാത്രം തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

അവരുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും തമ്മിൽ കോർത്തു.

ഇത്തവണ ആരും നോട്ടം പിൻവലിച്ചില്ല.

അത് കണ്ട ഹിബാ ടീച്ചർ ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ ലൂലയെ നോക്കിയെങ്കിലും അവൾ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.

---

അടുത്ത ദിവസം മുതൽ കൾച്ചറൽ പ്രോഗ്രാമിന്റെ തിരക്കുകൾ ആരംഭിച്ചു.

ഓരോ ക്ലാസുകളിലും പോയി വിദ്യാർത്ഥികളുടെ പേരുകൾ ശേഖരിക്കുകയും മത്സരങ്ങളുടെ പട്ടിക തയ്യാറാക്കുകയും ചെയ്യുകയായിരുന്നു.

"ഈ ഫയലുകൾ ഒന്ന് നോക്കാമോ?"

താരിഖ് അവളുടെ മേശയ്ക്കരികിൽ വന്ന് ചോദിച്ചു.

"തരൂ സർ..."

അവൾ ഫയൽ വാങ്ങാനായി കൈ നീട്ടിയ നിമിഷം...

ഇരുവരുടെയും വിരലുകൾ ഒരു നിമിഷം തമ്മിൽ സ്പർശിച്ചു.

ചെറിയൊരു നിമിഷം മാത്രമായിരുന്നെങ്കിലും...

അത് ഇരുവരുടെയും ഹൃദയമിടിപ്പ് ഒരുപോലെ ഉയർത്തി.

ലൂല പെട്ടെന്ന് കൈ പിൻവലിച്ചു.

താരിഖും മറ്റൊന്നും പറയാതെ ജനലിനരികിലേക്ക് നടന്നു.

പക്ഷേ ആ ചെറിയ സ്പർശം രണ്ടുപേരുടെയും മനസ്സിൽ ഏറെ നേരം തങ്ങി നിന്നു.

---

ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം കോളേജ് ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ പരിശീലനം നടക്കുകയായിരുന്നു.

വേദിയിൽ കുട്ടികൾ പാട്ടും നൃത്തവും അവതരിപ്പിക്കുമ്പോൾ ലൂല ഓരോരുത്തർക്കും നിർദ്ദേശങ്ങൾ നൽകി.

താരിഖ് കുറച്ചകലെ നിന്നുകൊണ്ട് എല്ലാം നിരീക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു.

"മാഡം..."

ഒരു വിദ്യാർത്ഥിനി ഓടിവന്നു.

"സൗണ്ട് സിസ്റ്റം ശരിയാകുന്നില്ല."

ലൂല വേദിയിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ നിലത്ത് കിടന്നിരുന്ന വയറിൽ കാൽ കുടുങ്ങി.

അവൾ മുന്നോട്ട് വീഴാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷം...

ഒരു കൈ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ ഉറച്ചുപിടിച്ചു.

താരിഖ്.

"ശ്രദ്ധിക്കണം."

അയാളുടെ ശബ്ദം പതിവുപോലെ ശാന്തമായിരുന്നു.

എന്നാൽ പിടിയിലുണ്ടായിരുന്ന കരുതൽ വ്യക്തമായിരുന്നു.

ലൂല ഒരു നിമിഷം അയാളെ നോക്കി നിന്നു.

"താങ്ക്സ്..."

"ഓരോ തവണയും ഇങ്ങനെ പേടിപ്പിക്കണോ?"

ആദ്യമായാണ് അയാൾ അൽപം കളിയോടെയുള്ള സ്വരത്തിൽ സംസാരിച്ചത്.

ലൂല അറിയാതെ ചിരിച്ചു.

ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ താരിഖിന്റെ കണ്ണുകളിലും ഒരു തെളിച്ചം പടർന്നു.

അയാൾ പരിസരം മറന്ന് അവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.

---

വൈകുന്നേരം.

പ്രോഗ്രാമിന്റെ പ്ലാനുകൾ തയ്യാറാക്കാൻ ഇരുവരും ലൈബ്രറിയിലായിരുന്നു.

മേശ മുഴുവൻ ഫയലുകളും കുറിപ്പുകളും നിറഞ്ഞുകിടന്നു.

പുറത്ത് നേരിയ മഴ തുടങ്ങി.

ആ മഴയുടെ ശബ്ദത്തിനിടയിൽ കടലാസുകൾ മറിക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം.

"ലൂല..."

അവളുടെ പേര് വിളിച്ചുകൊണ്ട് താരിഖ് ആദ്യമായാണ് ഒരു കാര്യം ചോദിച്ചത്.

"താങ്കൾ എപ്പോഴും ഇങ്ങനെ എല്ലാവരോടും ക്ഷമയോടെയാണോ സംസാരിക്കുന്നത്?"

അവൾ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

"എല്ലാവർക്കും ഓരോ കഥകളുണ്ടാകും സർ... അതുകൊണ്ട് ആരെയും പെട്ടെന്ന് വിധിക്കാൻ എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല. അത് കൊണ്ട് തന്നെ ഞാൻ സാഹചര്യം നോക്കി പരമാവധി ഇങ്ങനയൊക്കെ തന്നെ അങ്ങ് സംസാരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിക്കും.

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ താരിഖ് കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദനായി.

അവളുടെ മനസ്സിന്റെ സൗന്ദര്യം അയാളെ കൂടുതൽ ആകർഷിക്കുകയായിരുന്നു.

"എന്താ സർ...?"

"ഒന്നുമില്ല."

പക്ഷേ പറയാതെ ബാക്കിയാക്കിയ വാക്കുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞിരുന്നു.

"നിന്നെ കൂടുതൽ അറിയണം..."

---

രാത്രിയോടെ ജോലി തീർന്നു.

സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ നിന്ന് എല്ലാവരും മടങ്ങി.

ലൈറ്റുകൾ അണയ്ക്കാൻ നിന്ന ലൂല വാതിൽ പൂട്ടി പുറത്തേക്കിറങ്ങിയപ്പോൾ കോളേജ് ക്യാമ്പസ് ഏതാണ്ട് ശൂന്യമായിരുന്നു.

ഗേറ്റിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.

"ലൂല..."

അവൾ തിരിഞ്ഞു.

താരിഖ്.

"ഇത്ര വൈകിയാൽ ഒറ്റയ്ക്ക് പോകരുത്."

"ഹോസ്റ്റൽ അടുത്തല്ലേ സർ."

"അറിയാം... എങ്കിലും ഞാൻ കൂടെ വരാം."

മറുത്തൊന്നും പറയാതെ അവൾ പതിയെ ചിരിച്ചു അവൾക്കും ആ ചോദ്യം അത്രമേൽ ഇഷ്ടമെന്ന പോലെ...

ഒരേ വഴിയിലൂടെ ഇരുവരും പതിയെ നടന്നു.

ഇത്തവണ മഴയില്ലായിരുന്നു.

പക്ഷേ തണുത്ത കാറ്റ് മരച്ചില്ലകളെ തലോടി കടന്നുപോകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പിന്നീട് താരിഖ് തന്നെ സംസാരിച്ചു.

"മുൻപ് ഞാൻ നിന്നോട് വളരെ കർക്കശമായി പെരുമാറിയിട്ടുണ്ട്."

ലൂല പുഞ്ചിരിച്ചു.

"അത് എനിക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്."

"ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നോ?"

"ആദ്യമൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു."

അവൾ കുറച്ചുനേരം നിർത്തി.

"പിന്നീട്... അത് എന്റെ നന്മയ്ക്ക് വേണ്ടിയാണെന്ന് മനസ്സിലായി."

താരിഖ് അവളെ നോക്കി.

ആ കണ്ണുകളിൽ കള്ളമൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.

ആ ആത്മാർത്ഥത അയാളുടെ മനസ്സിനെ വീണ്ടും സ്പർശിച്ചു.

---

ആ രാത്രി...

വീട്ടിലെ ബാല്കണിയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു താരിഖ്.

നസ്രിയയുടെ ഓർമ്മകൾ ഒരിക്കൽ തന്റെ ലോകം മുഴുവൻ ആയിരുന്നു.

ആ ഓർമ്മകളെ മറക്കാൻ വർഷങ്ങൾ വേണ്ടിവന്നു.

പക്ഷേ...

ഇന്ന് ആ ഓർമ്മകൾക്ക് മുകളിൽ പതിയെ മറ്റൊരു മുഖം വിരിയുകയായിരുന്നു.

ലൂല.

അവളെ ഓർക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ വേദനയല്ല...

അപരിചിതമായ ഒരു സമാധാനമായിരുന്നു നിറയുന്നത്.

അയാൾ പതിയെ പുഞ്ചിരിച്ചു.

"ചില മനുഷ്യർ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത് മറക്കാൻ അല്ല...

വീണ്ടും ജീവിക്കാൻ പഠിപ്പിക്കാനാണ്..."

---

അതേസമയം...

ഹോസ്റ്റൽ മുറിയിലെ ജനൽ തുറന്ന് രാത്രിക്കാറ്റ് ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു ലൂല.

ഫോണിൽ ദിവസത്തെ ചിത്രങ്ങൾ നോക്കുന്നതിനിടയിൽ അബദ്ധത്തിൽ ക്യാമ്പസിന്റെ ഒരു ചിത്രം തുറന്നു.

ദൂരെയായി നിൽക്കുന്ന താരിഖിന്റെ രൂപം.

അറിയാതെ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

"എന്തുകൊണ്ടാണ് സർ...

താങ്കളെ കാണുമ്പോൾ മനസ്സ് ഇത്ര ശാന്തമാകുന്നത്,

ഒപ്പം ഹൃദയം വല്ലാതെ പിടപിടക്കുന്നത് ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നുന്നത് എന്താണ് താങ്കൾ എന്നെ ഇത്രമേൽ സ്വാധീനിച്ചത്.

മറുപടി പറയാൻ ആരുമില്ലായിരുന്നു.

പക്ഷേ...

അവളുടെ ഹൃദയം എല്ലാം അറിഞ്ഞിരുന്നു.

---

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ...

കോളേജിന്റെ പ്രധാനവാതിലിനരികിൽ ഒരു വലിയ ബാനർ സ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നു.

കാറ്റിൽ ബാനറിന്റെ ഒരു വശം അഴിയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ലൂല അത് പിടിക്കാൻ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.

അതേ സമയം മറുവശത്ത് നിന്ന് താരിഖും കൈ നീട്ടി.

ഇരുവരും ഒരുമിച്ച് ബാനർ പിടിച്ചു.

കാറ്റിൽ ബാനർ പാറുമ്പോൾ...

അവരുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും തമ്മിൽ കോർത്തു.

ആ നിമിഷം...

ചുറ്റുമുള്ള ശബ്ദങ്ങളെല്ലാം അകന്നുപോയതുപോലെ തോന്നി.

ഒരു നോട്ടം...

ഒരു മൗനം...

ഒരു പുഞ്ചിരി...

ചിലപ്പോഴൊക്കെ പ്രണയം തുറന്നു പറയുന്നില്ല.

പകരം...

രണ്ടു ഹൃദയങ്ങൾ പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളിൽ നിശ്ശബ്ദമായി വിരിയുകയാണ് ചെയ്യുന്നത്.

              *തുടരും*

       *✍🏻Mihras koduvally*

◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾

*✿═══════════════✿*    

              *മിഴികളിൽ വിരിഞ്ഞ വസന്തം*

             *ഭാഗം :12*

https://mihraskoduvally123.blogspot.com/2026/06/blog-post.html

*✿═══════════════✿*

          "നിന്റെ ചിരിയൊരൊറ്റ മഴത്തുള്ളി, ഹൃദയത്തിൽ വസന്തം തീർത്തു...

നിന്റെ മൗനമൊരു പാതയായി, എന്റെ ദിവസങ്ങളെ നിന്നിലേക്ക് നടത്തി...

പറയാത്ത പ്രണയമാണ് ഏറ്റവും മനോഹരം...

കണ്ണുകൾ മാത്രം എഴുതുന്ന പ്രണയലേഖനങ്ങൾ ഒരിക്കലും മായാറില്ല..."

പ്രഭാതസൂര്യന്റെ ഇളം കിരണങ്ങൾ കോളേജ് ക്യാമ്പസിനെ പൊൻവർണമണിയിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

സ്റ്റാഫ് റൂമിലേക്ക് നടക്കുന്നതിനിടയിൽ ലൂലയെ കണ്ടപ്പോൾ താരിഖിന്റെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

മുമ്പൊരിക്കലും ആരെയും കാത്തുനിൽക്കാത്ത അയാൾ...

ഇപ്പോൾ അറിയാതെ അവളുടെ വരവ് നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു.

"ഗുഡ് മോണിംഗ്, സർ..."

"ഗുഡ് മോണിംഗ്..."

അത്രയേ പറഞ്ഞുള്ളൂ.

പക്ഷേ ആ രണ്ട് വാക്കുകൾക്കുള്ളിൽ പറയാത്ത ഒരുപാട് സന്തോഷങ്ങൾ ഒളിഞ്ഞിരുന്നു.

പരസ്പരം അറിയാതെ അവർ രണ്ട് പേരും തങ്ങളുടെ ഹൃദയം കൈമാറി ഇരുവരും അവരുടേതായ ലോകം തന്നെ സൃഷ്ടിക്കികയായിരുന്നു.

---

കൾച്ചറൽ പ്രോഗ്രാമിന്റെ റിഹേഴ്സൽ കൂടുതൽ തിരക്കിലായി.

ഒരു വിദ്യാർത്ഥി ഡയലോഗ് മറന്നപ്പോൾ എല്ലാവരും ചിരിച്ചു.

ലൂല അവനെ ധൈര്യപ്പെടുത്തി വീണ്ടും പറയാൻ പറഞ്ഞു.

അത് കണ്ടുനിന്ന താരിഖ് ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

"എന്താ സർ... ചിരിക്കുന്നത്?"

"കുട്ടികളെ പേടിപ്പിക്കാതെ പഠിപ്പിക്കുന്ന ടീച്ചർമാരെ ഞാൻ ആദ്യമായാണ് കാണുന്നത്."

"അത് പേടിപ്പിച്ചാൽ അവർ നമ്മളെ ഓർക്കും... സ്നേഹിച്ചാൽ പഠിപ്പിച്ചതും ഓർക്കും.

പിന്നെ പണ്ടല്ലേ സർ ഈ പേടിപ്പാക്കലൊക്കെ ഇപ്പോഴത്തെ പിള്ളേർ നമ്മളെ പേടിപ്പിക്കും അവരുടെ കണ്ടറിഞ്ഞു നിന്നില്ലേൽ കൊണ്ടറിയും...

ഇരുവരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

"ഇനി മുതൽ ഞാൻ നിന്നെ കണ്ട് പഠിക്കേണ്ടിവരും."

"അല്ലോഹ് ... അത്രയും വലിയ അധ്യാപകൻ എന്നെ കണ്ട് പഠിക്കുമോ?"

"അതെ... ചില പാഠങ്ങൾ പുസ്തകങ്ങളിൽ ഉണ്ടാവില്ല."

ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ ലൂലയുടെ കവിളുകൾ അറിയാതെ ചുവന്നു.

---

ഉച്ചയ്ക്ക് കാന്റീനിൽ...

ഹിബാ ടീച്ചർ പതിവുപോലെ കുസൃതി തുടങ്ങി.

"ലൂല... ഇന്നലെ ആരോ ഹോസ്റ്റൽ വരെ എസ്കോർട്ട് ചെയ്തെന്നൊക്കെ കേട്ടല്ലോ..."

ലൂല വെള്ളം കുടിക്കുകയായിരുന്നതിനാൽ ചുമച്ചുപോയി.

അതുകണ്ട താരിഖ് ഉടനെ വെള്ളക്കുപ്പി നീട്ടിക്കൊടുത്തു.

"പതിയെ..."

ഹിബാ ടീച്ചർ ഇരുവരെയും മാറിമാറി നോക്കി ചിരിച്ചു.

"ഞാൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലേ..."

സ്റ്റാഫ് റൂമിൽ പൊട്ടിച്ചിരി ഉയർന്നു.

താരിഖ് ആദ്യമായി അല്പം ലജ്ജിച്ച് തല താഴ്ത്തി.

ആ കാഴ്ച കണ്ട ലൂലയുടെ ചിരി അടക്കാനായില്ല.

---

വൈകുന്നേരം ജോലി കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലെത്തിയ താരിഖിനെ ഉമ്മ വാതിൽക്കൽ തന്നെ കാത്തുനിന്നിരുന്നു.

"ഇന്ന് വൈകിയല്ലോ മോനേ..."

"കൾച്ചറൽ പ്രോഗ്രാമിന്റെ തിരക്കായിരുന്നു ഉമ്മ."

ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഉപ്പ പത്രം മടക്കി വെച്ചു.

"താരിഖേ... ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ടായിരുന്നു."

"പറയൂ ഉപ്പ."

"നിനക്കൊരു കല്യാണാലോചന വന്നിട്ടുണ്ട്."

ഒരു നിമിഷം താരിഖിന്റെ കൈ നിശ്ചലമായി.

"ഇപ്പോൾ അതിന്റെ ആവശ്യമുണ്ടോ?"

ഉമ്മ പതിയെ പറഞ്ഞു.

"മോനേ... കഴിഞ്ഞത് കഴിഞ്ഞു. ജീവിതം ഇനിയും ബാക്കിയുണ്ട്."

അയാൾ മറുപടി പറയാതെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.

ജനലരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ...

മനസ്സിലേക്ക് വന്നത് ആ ആലോചനയിലെ പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖമല്ല.

ലൂലയുടെ ചിരിയായിരുന്നു.

"എന്താണ് എനിക്ക് സംഭവിക്കുന്നത്..."

അയാൾ സ്വയം ചോദിച്ചു.

ഊണിലും ഉറക്കിലും യാത്രയിലും വീട്ടിലും ഇപ്പോൾ അവൾ മാത്രം നിറഞ്ഞൊരു സ്വപ്നലോകത്ത് ആറാടുകയാണവന്റെ ഹൃദയമാപ്പോൾ...

---

അതേസമയം...

ഹോസ്റ്റലിൽ.

ലൂല ഫോണിൽ ഉമ്മയുമായി സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.

"മോളേ... നിന്റെ അമ്മായിയുടെ ബന്ധുവീട്ടിൽ നിന്ന് ഒരു കല്യാണാലോചന വന്നിട്ടുണ്ട്."

ലൂല നിശ്ശബ്ദയായി.

"ഇപ്പോഴേ അതൊന്നും വേണ്ട ഉമ്മ..."

"എന്താ... മനസ്സിൽ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ?"

ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അവൾ ഒന്ന് ഞെട്ടി.

"ഇല്ല... അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല."

എന്നാൽ ഫോൺ വച്ച ശേഷവും ആ ചോദ്യം മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

"മനസ്സിൽ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ?"

അവൾ കണ്ണടച്ചപ്പോൾ...

ആദ്യമായി തെളിഞ്ഞത് താരിഖിന്റെ മുഖമായിരുന്നു.

അറിയാതെ അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.

തന്റെ മാറ്റം അവളും അറിഞ്ഞു തുടങ്ങിയതാണ് പരസ്പരം പറയാത്ത എന്നാൽ രണ്ട് പേർക്കും അറിയുന്ന പ്രണയം...

---

പിറ്റേന്ന്...

ക്യാമ്പസിലെ പൂന്തോട്ടത്തിനരികിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്ന ലൂലയുടെ മുന്നിൽ ഒരു റോസാപ്പൂവ് വീണുകിടന്നു.

അവൾ അത് എടുത്ത് നോക്കുമ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് താരിഖ് വന്നത്.

"നല്ല ഭംഗിയുണ്ട് അല്ലേ?"

"അതെ സർ... ചില പൂക്കൾ പറിച്ചാൽ ഭംഗി കുറയും... ചെടിയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് കൂടുതൽ സുന്ദരം."

താരിഖ് അവളെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

"ചില മനുഷ്യരും അങ്ങനെയാണ്..."

"എന്താണ് സർ?"

"ദൂരെ നിന്നാലും മനസ്സിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവർ..."

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ലൂലയുടെ കണ്ണുകൾ താഴ്ന്നു.

ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ പുഞ്ചിരി മാത്രം അവൾ മറച്ചുവെച്ചില്ല.

അത് കണ്ടപ്പോൾ താരിഖിന്റെ മനസ്സിൽ ആദ്യമായി ഒരു ആഗ്രഹം പിറന്നു...

"ഈ പുഞ്ചിരിക്ക് കാരണം എന്നും ഞാനായിരുന്നെങ്കിൽ..."

ആ ചിന്തയോടെ അയാൾ അവളെ നോക്കി നിന്നു.

അവൾ അറിയാതെ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

വീണ്ടും...

കണ്ണുകൾ സംസാരിച്ചു.

ഹൃദയങ്ങൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.

പക്ഷേ...

അവരുടെ പ്രണയം ഇപ്പോഴും മൗനത്തിന്റെ ഭാഷയിലായിരുന്നു...

അയാൾക്ക് അവളോട് തുറന്ന് പറയണമെന്നുണ്ട് അവൾക്കും എന്നാലും എങ്ങനെ പറയലും ഏത് രീതിയിൽ അവർ കാണുമെന്ന ചിന്താഗതി രണ്ടാളെയും അതിൽ നിന്ന് പിൻവലിച്ചു ഇനി കഴിഞ്ഞില്ലേ നാളെ എന്തായാലും അവളിൽ നിന്ന് താൻ എന്റെ അറിയണം ആ ഇഷ്ടം എന്ന ദൃഡ്‌നിശ്ചയം അവനിൽ തുടിക്കൊണ്ടു.

              *തുടരും*

       *✍🏻Mihras koduvally*

◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾◾